I SA/Go 105/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca M sp. z o.o., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług. W złożonej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej natychmiastowe wykonanie spowoduje dotkliwą szkodę finansową w majątku skarżącej spółki, która może mieć istotne znaczenie dla dalszej działalności gospodarczej strony i okazać się nieodwracalną. Wykonanie decyzji byłoby środkiem nieproporcjonalnym do zaistniałej sytuacji, tym bardziej, że w niniejszej sprawie zapadło postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, co powoduje dla niej niekorzystne skutki finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca podnosząc we wniosku, iż natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje dotkliwą szkodę majątkową w jej majątku, która może mieć istotne znaczenie dla dalszej działalności gospodarczej i okazać się nieodwracalna, ograniczyła się w zasadzie jedynie do powtórzenia treści przepisu, w żaden sposób go nie uzasadniając. Nie wskazała na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o zasadności złożonego wniosku. Nie uzasadniła również dlaczego w - jej ocenie - wykonanie zaskarżonej decyzji byłoby środkiem nieproporcjonalnym do zaistniałem sytuacji. Tymczasem ugruntowany jest pogląd, iż we wniosku o wstrzymanie nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, lecz uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło. W świetle powyższego, Sąd na podstawie art.61 §3 i §5 p.p.s.a postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.