I SA/Go 106/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2013 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] stycznia 2012 r. R.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W piśmie zawierającym skargę został złożony również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazując przepisy art. 61 P.p.s.a. stwierdził, że wydanie na ich podstawie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia jest uwarunkowane swoistym domniemaniem możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej dla niej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł przy tym, że wykonanie zaskarżonych decyzji niewątpliwie spowoduje nieodwracalne skutki finansowe, co pociągnie za sobą również ujemne skutki społeczne. Podał jeszcze, że wykonanie, o którym mowa, spowodowało niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i doprowadziło nawet do jej całkowitej likwidacji. Zwrócił też uwagę, że zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach. Z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie stronie wymierzył organ i które musi ona ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś możliwości finansowych strony a po trzecie wziąć pod uwagę wielość tożsamych postępowań. Poinformował, że obecnie jest rozstrzygniętych wiele spraw, które są podobne i z tego powodu wszystkie są skarżone, wiele też jest jeszcze w toku postępowań pierwszoinstancyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, i to nie każdej szkody, a jedynie znacznej, oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, przy czym to wnioskodawcę czyli skarżącego obciąża ich przedstawienie. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności świadczących, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest w pełni uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową, tzn. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli powtórzenie treści przepisu. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym że nie ulega wątpliwości, że ocena ta w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki finansowe i społeczne. Dodatkowo ogólnie stwierdził, że spowodowało niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i doprowadziło nawet do jej całkowitej likwidacji. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. zauważyć należy, że skarżący nie wskazał w sposób szczegółowy, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Samo bowiem ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowodowało niebezpieczeństwo braku stabilności firmy, czy nawet doprowadzeniło do likwidacji, w żadnym razie nie spełnia wymogów stawianych uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie przedstawił żadnych konkretów odnoszących się do wskazanych przez niego zagrożeń, przez co uznać je należy tylko za gołosłowne twierdzenia, uniemożliwiające tym samym przeprowadzenie przez Sąd merytorycznej oceny wniosku. Podniesione przez skarżącego okoliczności, niepoparte żadnymi dokumentami, są jedynie hipotetyczne i czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, Centralna Baza Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Oceny Sądu nie zmienia również podniesiony przez skarżącego fakt wielości prowadzonych w stosunku do niego postępowań. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.