I SA/Go 1061/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RP Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...],[...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z 15 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] lutego 2006 r. nr [...],[...]. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczony został organowi 1 lutego 2008 r. Pełnomocnik – radca prawny- Dyrektora Izby Celnej wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyroku w dniu 3 marca 2008 r. (data stempla pocztowego), czyli z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej P.p.s.a. Wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera przytoczenia kompletnych podstaw kasacyjnych. Podniesiony w skardze zarzut naruszenie art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie jest w pełni wskazany, zdanie urywa się po sformułowaniu "podczas gdy zgromadzony w postępowaniu dowodowym". Skarga kasacyjna nie zawiera również wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wskazany przepis określa wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Są one dwojakiego rodzaju: 1. wymagania przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, wymienione w art. 46,47 i 215 § 1 P.p.s.a., 2. wymagania szczególne dla skargi kasacyjnej, wyraźnie wskazane w art. 176. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, braki w tym zakresie mogą zostać uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 49, stosowanym w zw. z art. 193 P.p.s.a., czyli odpowiednio. Tryb ten polega na tym, że przewodniczący formułuje wezwanie o uzupełnienie lub poprawienie skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Wymagania szczególne dla skargi kasacyjnej, wymienione w art. 176 po wyrazie "oraz" to : 1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2. wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości , czy w części, 3. przytoczenie podstaw kasacyjnych, 4. wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, 5. oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podkreślić należy, że porównanie treści art. 176 z art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym w okresie od lipca 1996 r. do 30 czerwca 2000 r. prowadzi do wniosku, iż treść tego drugiego przepisu była w tym czasie zbliżona do komentowanego przepisu. Dopiero wprowadzenie w procedurze cywilnej instytucji przesądu spowodowało konieczność przeredagowania art. 3933 k.p.c. Orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące wskazanego przepisu w brzmieniu sprzed 1 lipca 2000r. może być zatem pomocne przy dokonywaniu wykładni art. 176. Sąd Najwyższy jednoznacznie odróżniał wymogi formalne kasacji, przewidziane dla wszystkich pism procesowych, od szczególnych wymagań odnoszących się tylko do kasacji. Pierwsze mogły być uzupełniane na podstawie art.130 k.p.c. Niedochowanie drugich nie podlegało sanacji i skutkowało odrzuceniem kasacji jako niedopuszczalnej ( post. Z 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114; z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96; 3 kwietnia 1997 r., I PKN 57.97, OSNAPiUS nr 24, poz. 495 ). Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował pogląd o nieusuwalności takich braków kasacji jak niewskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, brak przytoczenia podstaw kasacyjnych albo brak uzasadnienia zarzutów w nawiązaniu do realiów rozpoznawanej sprawy ( post. Z 6 grudnia 1996 r. II UKN 24/96, OSNAPiUS 1997, nr 13, poz. 242; z 16 października 1997 r. , II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 242; z 21 marca 2000 r. II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151). W ocenie Sądu Najwyższego , wyrażonej w powołanych orzeczeniach, braki kasacji w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, że kasacja dotknięta jest tzw. Brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu. Przedstawiona linia orzecznictwa Sadu Najwyższego, została przyjęta i zastosowana przez sady administracyjne przy dokonywaniu wykładni art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd administracyjny wielokrotnie wskazywał, że o ile niespełnienie wymagań przepisanych dla pisma w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony na podstawie art. 49 w zw. z art. 193, o tyle niespełnienie wymagań szczególnych skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Wymagania te są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy. Podkreślić należy, że przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie. Nie wystarczy przy tym powtórzyć treść art. 174, lecz konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sad, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu, oraz innych jednostek redakcyjnych ( por. post. NSA z 8 marca 2004 r. FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9). Również brak jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia powoduje, że skarga kasacyjna – jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnych – jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu ( post. NSA z 16 marca 2004 r., FSK 209/04 ONSA WSA, 2004, nr 1, poz. 13). Stosownie do art. 178 P.p.s.a wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Skarga kasacyjna niespełniająca wymagań wymienionych w art. 176 po wyrazie "oraz" jest niedopuszczalna. Jeżeli nawet skarga kasacyjna zawiera prawidłowo wskazane podstawy, ale jej autor nie precyzuje, jakiego rozstrzygnięcia oczekuje od NSA, skarga kasacyjna podlega odrzuceniu ( post. FSK 209/04 z 16 marca 2004r. ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 13). Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 178 Sąd odrzucił skargę kasacyjną.