I SA/Go 1086/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 4 lutego 2011 r. wniosku E.D. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E.D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanowił: ustanowić radcę prawnego. Po oddaleniu skargi, skarżąca wniosła o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z jej oświadczenia oraz dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego wynika, że samotnie wychowuje trzy córki w wieku 20, 15 i 9 lat. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, zysków z działalności gospodarczej oraz alimentów i świadczeń rodzinnych. Łącznie dochody te wynoszą 3080 zł brutto miesięcznie. Skarżąca nie ma oszczędności ani wartościowego majątku. Jej budżet, obok bieżących kosztów utrzymania, obciążają również liczne zobowiązania finansowe związane m. in. z zaległościami z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, kredytami oraz długami egzekwowanymi od niej na drodze sądowej. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domaga się skarżąca, przysługuje w razie wykazania, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić stronę lub jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Skarżąca wykazała taki stan rzeczy. Udowodniła, że nie ma oszczędności, a jej dochody są w całości pochłaniane przez bieżące wydatki oraz liczne zobowiązania finansowe. Odmowa uwzględnienia wniosku o ustanowienie radcy prawnego z urzędu tamowałaby więc prawo skarżącej do zaskarżenia wydanego w jej sprawie wyroku. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji.