I SA/Go 1096/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 kwietnia 2013 r. wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi K.S. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 334/10 postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem. K.S. wniosła skargę na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 334/10. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r., na skutek złożonego wniosku, Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu od skargi. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę K.S.. We wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o sporządzenie pisemnego uzasadnienia powyższego wyroku. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 13 lutego 2013 r. wezwano skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania, w wysokości 100 zł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Skarżąca oświadczyła, że jest w trudnej sytuacji finansowej. Gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem. Mąż skarżącej otrzymuje rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w wysokości 1.301.01 zł brutto miesięcznie oraz dodatek pielęgnacyjny 153 zł. Z kolei skarżąca z tytułu emerytury otrzymuje 2.088,50 zł brutto miesięcznie. Skarżąca wskazała, że wydatki związane z utrzymaniem domu to około 2.500 zł miesięcznie (raty 617 zł, opał 880 zł, ubezpieczenie 85 zł, telefon i internet 97 zł, telewizja 40 zł, gaz 120 zł, prąd 98 zł, wywóz nieczystości 23 zł, woda 70 zł, paliwo 100 zł, leki męża 175 zł, podatek od nieruchomości 18 zł, telefon komórkowy 25 zł, ubezpieczenie samochodu 154 zł, ubezpieczenie domu 157 zł oraz wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami). Podniosła również, że nie posiada żadnych oszczędności ani wartościowych przedmiotów, a jedyny majątek jej i jej małżonka stanowi dom o pow. 101 m2 , obciążony hipoteką na kwotę 37.500 zł. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazać należy, że instytucja prawa pomocy stanowi zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu, jako podstawowego standardu państwa prawnego. Umożliwia bowiem realizację swoich praw na drodze sądowej podmiotom nie posiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania. W myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata. Zwolnienie od kosztów sądowych dopuszczalne jest wówczas, gdy z porównania sytuacji majątkowej strony z wysokością obciążających ją kosztów wynikałoby, że pokrycie kosztów sądowych z majątku strony jest niemożliwe, a jednocześnie strona nie posiada możliwości zgromadzenia środków niezbędnych na sfinansowanie kosztów sądowych. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej zostały przez skarżącą spełnione. Z dokumentów przedłożonych przez skarżącą wynika bowiem, że nie posiada oszczędności, a posiadanie przez nią i jej małżonka dochody w większości przeznaczane są na pokrycie wydatków związanych z utrzymaniem domu. Wcześniej w toku postępowania w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r. Sąd zwolnił skarżącą od wpisu od skargi, a ustalenia dotyczącej jej sytuacji majątkowej były identyczne z wynikającymi z obecnie rozpoznawanego wniosku. Porównując obecną sytuację finansową skarżącej z przedstawioną w poprzednim wniosku PPF na uwagę zasługuje również fakt, że dochody skarżącej nie uległy zmianie, za to zwiększyły się wydatki z kwoty 2.200,00 do 2.500,00 zł, co tym bardziej uzasadniania przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.