I SA/Go 111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2017 r. wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. postanawia odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Go 111/17. Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Go 111/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. oraz przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi adwokatowi K.K. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 984 zł obejmującą należny podatek od towarów i usług. W dniu 26 czerwca 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie ww. wyroku w zakresie kosztów. W motywach uzasadnienia wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że w trakcie rozprawy sądowej wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały pokryte ani w całości ani w części. Zaznaczył, że orzeczenie Sądu nie zawiera takowego rozstrzygnięcia a co za tym idzie wniosek jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Zaznaczyć należy, że sąd zobligowany jest rozstrzygnąć o zwrocie kosztów postępowania tylko w orzeczeniach, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. i tylko wówczas, gdy strona złożyła stosowny wniosek najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Nadto zauważyć trzeba, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty, lecz w mniejszym rozmiarze, niż żądała tego strona, to na postanowienie o kosztach przysługuje jej zażalenie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 97/17 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA - na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrócić też trzeba uwagę, że nie istnieje obowiązek zamieszczenia przez sąd z urzędu w wyroku orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 3 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 76/17 – CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, mimo braku ustawowego obowiązku, by zawrzeć rozstrzygnięcie tej kwestii w wyroku, uwzględnił złożony podczas rozprawy przez pełnomocnika skarżącego wniosek i oświadczenie w przedmiocie kosztów i w wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Go 111/17 przyznał od Skarbu Państwa ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi adwokatowi K.K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej (pkt 2 wyroku). Tym samym złożony przez pełnomocnika skarżącego wniosek o uzupełnienie wyroku należało uznać za bezpodstawny. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 postanowił jak w sentencji.