I SA/Go 1122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. 3. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 757, 00 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D Sp. z o. o., Oddział [...] Sp. z o. o. wniosła skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zw. dalej Kolegium Odwoławcze, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] września 2012r. uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta (zw. dalej: Prezydent Miasta, organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2012r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 849.034,00zł. odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 37.881,00zł. i stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 2.653,00zł. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2011 r. D Sp. z o. o., Oddział [...] Sp. z o. o. (zw. dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) zadeklarowała podatek od nieruchomości na 2011r. w kwocie 835.654,00zł. W związku z opóźnionym wprowadzeniem do ewidencji budowli przyjętych na stan w 2010r. w dniu 15 marca 2011r., spółka złożyła korektę deklaracji na 2011r. W dniu 15 grudnia 2011r. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 37.881,00zł. i jej zaliczenie na poczet zobowiązań podatkowych. W załączeniu przedłożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011r. i wyjaśniła, że w wyniku przeprowadzonego zewnętrznego audytu ustalono, że niesłusznie zgłosiła do opodatkowania następujące budowle: urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych gazu oraz stacji transformatorowych, które są zlokalizowane: a/ w kontenerach posadowionych na fundamentach, b/ w szafkach (na ścianach budynków), c/ w budynkach stacji redukcyjno-pomiarowych. Urządzenia te służą do redukcji i pomiaru gazu oraz do rozdzielania energii elektrycznej. Dotychczas były one opodatkowane w kategorii budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, winny być opodatkowane jako budynki związane prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast urządzenia techniczne nie powinny podlegać opodatkowaniu. W ocenie Strony, z uwagi na fakt, że stacje redukcyjno-pomiarowe nie powstają w procesie budowlanym, nie są trwale związane z fundamentami, to nie stanowią obiektów w rozumieniu Prawa budowlanego. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie fundamenty, na których zostały posadowione urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowych gazu oraz obudowa urządzeń (kontener), jeśli są trwale związane z gruntem. Pojęcie trwałego związania z gruntem oznacza posiadanie przez dany obiekt fundamentu, który jest trwale połączony z tym obiektem. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 849.034,00zł. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 37.881,00zł. i stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 2.653,00zł. Wskazał, że kwestią sporną jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości urządzeń technicznych służących do redukcji i pomiaru gazu znajdujących się w kontenerowych i murowanych stacjach redukcyjno-pomiarowych, stwierdził, że urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowych są urządzeniami budowlanymi definiowanymi w prawie budowlanym jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym, spełniają warunki uznania ich za budowlę, wynikające z art.1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według niego, okolicznością nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, że umieszczone w budynkach urządzenia nie stanowią jednej całości z budowlanymi elementami, a ich powiązanie z budynkiem ma charakter swobodny i nie przyczynia się do zwiększenia ich funkcjonalności. Wymogi takie nie wynikają bowiem z przepisów prawa budowlanego, ani z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie organu I instancji brak było też podstaw to traktowania urządzeń znajdujących się w stacjach redukcyjno-pomiarowych tak jak elektrowni i opodatkowania tylko części budowlanych. Nie ma też podstaw, aby uznać ww. urządzenia za urządzenia techniczne zbliżone konstrukcyjnie i funkcjonalnie do kotłów, maszyn przemysłowych czy elektrowni wiatrowych. Gdyby wolą ustawodawcy było opodatkowanie tylko części budowlanych stacji z urządzeniami technicznymi stanowiącymi część budowli sieciowych (sieci technicznej), to odpowiednie zapisy byłyby zawarte w ustawie. Odnosząc się do stwierdzenia nadpłaty, organ I instancji wyjaśnił, że okoliczność, że murowana stacja redukcyjno-pomiarowa jest trwale związana z gruntem, ma przegrody budowlane, fundamenty i dach nie oznacza, że stacja ta jest budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca nie zawarł bowiem określenia, jak w przypadku definiowania budowli. Gdy ustawodawca wymienia budynek jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art.1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Budynek taki staje się obiektem budowlanym ze wszystkimi cechami budowli. Przy tego rodzaju kwalifikacji obiektów należy mieć na uwadze jego elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania tego obiektu jako całości. W definicji budowli zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, poprze zapis o "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, ustawodawca szczególnie podkreśla jego funkcjonalność. W tym właśnie znaczeniu omawiany obiekt budowlany murowanej stacji redukcyjno-pomiarowej jest budowlą rozumieniu art.1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dodatkowo zwrócił uwagę na przepis § 26 rozporządzenia Ministra Gospodarki, z których wynika, iż poszczególne elementy ciągów redukcyjnych, urządzenia zabezpieczające i redukcyjne oraz aparatura kontrolno-pomiarowa stacji gazowej mogą być instalowane w obudowie, pod zadaszeniem lub na otwartej przestrzeni. Potwierdza to, zdaniem organu I instancji, że obiekty murowane lub kontenerowe stanowią jedynie obudowy urządzeń i taką funkcję spełniają. Stwierdzając nadpłatę w kwocie 2.653,00zł organ I instancji zgodził się ze stanowiskiem spółki i nie opodatkował szafek naściennych wraz ze znajdującymi się w nich urządzeniami technicznymi. Organ wskazał, że zgodnie z dominującym już orzecznictwem sądowym w tym zakresie wszystkie urządzenia techniczne, instalacje, sieci, które można uznać za części budynku, nie podlegają opodatkowaniu jako odrębne budowle. Tak więc umieszczone na ścianach budynków szafki ze znajdującymi się w nich urządzeniami, ujęte w raporcie z audytu i dokumentacji fotograficznej oraz w operacie szacunkowym, spełniają te kryteria i tym samym nie podlegają opodatkowaniu jako budowle od ich wartości. Prezydent Miasta wyjaśnił również, że określając Stronie wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości przyjął dane wynikające z deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011r., natomiast zadeklarowaną wartość budowli pomniejszył o kwotę 132.668,00zł. tj. o wartość punktów redukcyjno-pomiarowych w szafkach naściennych, ustaloną na podstawie danych zawartych w zestawieniu środków trwałych, stanowiącym załącznik do wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz na podstawie operatu szacunkowego. Spółka na w/w orzeczenie wniosła odwołanie. Zarzuciła naruszenie: 1/ art.2 ust.1 pkt 3 i art.1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi, ponieważ nie powstają w procesie budowlanym i nie są trwale związane z gruntem; 2/ art.3 ust.1b i art.3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od ich części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną skutkująca przyjęciem, że urządzenia techniczne są obiektami budowlanymi; 3/ art.120, art.121 §1 i art.122 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przy gromadzeniu materiału dowodowego i zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części nieuwzględniającej korekty deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej przez spółkę w dniu 12 grudnia 2011 r. oraz orzeczenie co do istoty sprawy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z uwzględnieniem całości powstałej nadpłaty w podatku. Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] września 2012r. po uprzednim odwołaniu się do treści przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych art.3 ust.1, art.6 ust.9 pkt 1, oraz akt sprawy, wskazało, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków właścicielem nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania jest D Sp. z o. o.. Tymczasem deklaracja na podatek od nieruchomości na rok 2011, jak i korekta tej deklaracji, została sporządzona przez działającego w imieniu Oddziału [...] i na rzecz tego Oddziału - zastępcę dyrektora ds. ekonomicznych Oddziału [...]. Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność ta powinna budzić wątpliwości Prezydenta Miasta już na etapie złożenia deklaracji podatkowej, a zwłaszcza jej korekty. Zgodnie bowiem z art.165 §1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zaś z treści art.133 §1 tej ustawy wynika, że stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art.110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Odnośnie tej kwestii Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na wątpliwości organu I instancji, które znalazły swój wyraz w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012r. odmawiającym wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011r., gdzie wnioskodawcą była D sp. z o. o. Oddział [...]. Organ podkreślił, że mimo wezwania do prawidłowego zadeklarowania podatku od nieruchomości, spółka nie uczyniła zadość temu wezwaniu. W ocenie organu II instancji, nieprawidłowości tej nie konwaliduje pełnomocnictwo rodzajowe, przedłożone przez wnioskodawcę w dniu 25 stycznia 2012r., na etapie postępowania zażaleniowego, albowiem dotyczy "składania wszelkich deklaracji podatkowych wraz z korektami i pismami wyjaśniającymi, ..." (również) w zakresie dotyczącym działania Oddziału [...]", i to po 16 stycznia 2012r. Kolegium Odwoławcze uznało, że aby skutecznie rozstrzygnąć zasadność wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, organ I instancji winien zobowiązać D sp. z o. o. jako podatnika do prawidłowego zadeklarowania podatku. Organ podkreślił, że w pierwotnej deklaracji wraz z jej korektą, sporządzonej w dniu 17 stycznia 2011r., jak i w dniu 15 grudnia 2011r. Spółka została nieprawidłowo oznaczona, a ponadto pełnomocnik nie posiadał umocowania do tej czynności. Zarówno pełnomocnictwo ogólne nr [...], jak i rodzajowe z dnia [...] stycznia 2012r. dotyczy jedynie działania Oddziału [...]. Ostatecznie organ II instancji stwierdził, że w tym stanie sprawy zaskarżoną decyzję należało uchylić i sprawę przekazać organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, albowiem jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W skardze na powyższe orzeczenie Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania podatkowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, ti.: 1/ art.120 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji z uwagi na stwierdzenie wystąpienia przesłanki nieważności tej decyzji, mimo że nie została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie; 2/ art.121 §1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uznanie wystąpienia przesłanki nieważności decyzji organu podatkowego I instancji. Spółka wniosła o uchylenie decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem Spółki o zwrot nadpłaty, jak też o zasądzenie na rzecz Spółki od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach Strona wskazała, że za niezgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi należy uznać podejście organu, iż Oddział nie był podatnikiem podatku od nieruchomości, a była nim D sp. z o.o. (zw. dalej: Zarząd). Zgodnie bowiem z zapisami w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, oba podmioty zarejestrowane są pod jednym numerem KRS. Tym samym, skoro Oddział oraz Zarząd figurują pod tą samą pozycją w Rejestrze Przedsiębiorców, jest to podstawowym wyznacznikiem do traktowania ich jako jednego podmiotu. Wskazanie Oddziału nie sprawia, że mamy do czynienia z innym podmiotem, jest to jedynie doprecyzowanie, odzwierciedlające ponadto zapisy z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Strona wskazała również, że posługiwanie się przez Oddział numerem NIP odmiennym od NIP Zarządu jest dopuszczalne i nie stanowi przesłanki do uznania, iż są to dwa różne podmioty. W konsekwencji, organ I instancji prawidłowo określił Oddział jako podatnika podatku od nieruchomości, a także w sposób prawidłowy wszczął postępowanie w stosunku do Oddziału. Zdaniem Spółki, nie można zgodzić się z twierdzeniami Kolegium Odwoławczego, że organ I instancji w sposób wadliwy określił podatnika w sprawie. Strona za bezzasadny również uznała zarzut organu odwoławczego, że pełnomocnik Spółki (P. V.W.) nie posiadał prawidłowego umocowania do złożenia korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za 2011r. Umocowanie pełnomocnika obejmowało bowiem "reprezentowanie Spółki w sprawach pozostających w związku z działalnością Zakładu ...". Zatem, złożenie korekty deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości dotyczącej obiektów będących własnością Zarządu i użytkowanych (pozostających w związku z działalnością) przez Oddział leży w ramach udzielonego pełnomocnictwa. Spółka, posługując się dotychczasową argumentacją, podtrzymała także swoje stanowisko w odniesieniu do braku obowiązku opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornych w sprawie stacji redukcyjno-pomiarowych. W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa w stopniu skutkującym wyeliminowaniem go z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że skoro skarżona decyzja jest orzeczeniem kasacyjnym, wydanym w trybie art.233 §2 Ordynacji podatkowej, uchylającym postanowienie organu I instancji, przekazującym sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania zatem koniecznym jest przybliżenie charakteru prawnego takiego orzeczenia. Ustawodawca w dyspozycji art.233 Ordynacji .podatkowej przyjął takie rozwiązania prawne, które pozwala odróżnić decyzje kasacyjne merytoryczne (merytoryczno-kasacyjne) i decyzje kasacyjne. W myśl art.233 § 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji albo uchyla decyzję organu I instancji w całości albo w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie, uchyla decyzję organu I instancji w całości, i sprawę przekazuje do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja tego organu została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo umarza postępowanie odwoławcze. Z mocy zaś art.233 §2 Ordynacji podatkowej, stanowiącym w tej sprawie podstawę prawną wydania skarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art.233 §2 Ordynacji podatkowej, w związku z art.229 Ordynacji podatkowej, przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu orzeczenia określony zakres czynności postępowania dowodowego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części". Przekazując sprawę, organ II instancji winien wskazać okoliczności faktyczne, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenie kasacyjne powodujące przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie może być podjęte bez wskazania spełnienia przesłanki określonej w art.233 §2 Ordynacji podatkowej, i prawidłowego jej uzasadnienia. Nie może jedynie ograniczać się do stwierdzenia, że orzeczenie organu I instancji zawiera wady formalne i merytoryczne; w przeciwnym razie, decyzja taka w istotny sposób narusza ten przepis i w konsekwencji narusza dyspozycję art.122 Ordynacji podatkowej, art.125 §1 Ordynacji podatkowej i art.127 Ordynacji podatkowej, które zobowiązują organ odwoławczy do ustalenia prawdy obiektywnej w sposób wnikliwy i szybki. Tak więc decyzję, o jakiej mowa w art.233 §2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie prawa, tj. wówczas, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art.229 Ordynacji podatkowej, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjęte w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj orzeczenia organu odwoławczego jest dopuszczalny wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Reasumując, uzasadnionym staje się stwierdzenie, że brzmienie art.233 §2 Ordynacji podatkowej, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że możliwość wydania decyzji kasacyjnej ograniczona została do przypadków, gdy spełnione zostaną określone nim przesłanki. Podstawowe znaczenie ma w tych ramach konieczność poprzedzenia wydania rozstrzygnięcia przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Zdaniem składu orzekającego, w stanie sprawy przedstawionym sądowi, nie wystąpiły przesłanki uprawniające organ do zastosowania trybu określonego treścią art.233 §2 Ordynacji podatkowej. Zasadnicza i jedyna kwestia, która legła u podstaw podjętego przez Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia, jak sugeruje zawarta w jego motywach argumentacja, wiąże się z problemem prawidłowego oznaczenia/określenia strony. Bezspornym jest, że dla prawidłowości postępowania podatkowego istotne jest miedzy innymi precyzyjne określenie strony postępowania. W ocenie sądu nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie stroną postępowania jest D Sp. z o. o.. To właśnie ona złożyła wniosek z dnia [...] grudnia 2011r. Wynika to wyraźnie z pieczątki postawionej na tym i innych dokumentach. W górnej części wskazane jest – "D Sp. z o. o. (...), pod kreską zaś "Odział [...] (...)". Należy również zauważyć, że okoliczność, jakiego podmiotu dotyczy wniosek i jaki podmiot jest stroną postępowania została wprost stwierdzona w postanowieniu Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2012r. uchylającym postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2012r. wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011r. oraz zaliczenia jej na poczet zobowiązań podatkowych. Istotnym jest, że orzeczenie to zapadło na podstawie tego samego stanu faktycznego, ustalonego w oparciu o ten sam zakres dokumentów –w/w wniosek z dnia [...] grudnia 2011r., deklaracja oraz korekty deklaracji. To D Sp. z o. o. jest właścicielem nieruchomości i jej dotyczą wniosek, deklaracja oraz korekty deklaracji na podatek od nieruchomości. Okoliczności - kto jest właścicielem nieruchomości i w związku z tym, kto jest podmiotem podatku od nieruchomości, i jakiego podmiotu dotyczą deklaracja i korekty nie może podważyć użyte we wniosku, deklaracji, korektach deklaracji, składanych w toku pism – doprecyzowanie "(.. ) Oddział [...] ". Z pola widzenia nie może bowiem umykać to, że prawidłowe oznaczenie osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej sprowadza się do przedstawienia pełnej nazwy i siedziby podanej zgodnie z danymi zawartymi w stosownym rejestrze ewidencji lub w umowie powołującej dany podmiot do życia. Nadto, stosownie do treści art.163 ustawy z dnia 15 września 2000r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037), jednym z niezbędnych elementów, od których jest uzależnione powstanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest jej wpisanie do Krajowego Rejestru Sądowego. Z kolei z treści art.36 pkt 6 w związku z art.38 pkt 1 ppkt c) i d) ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity Dz. U. Nr 168 poz. 1186 z 2007r.) wynika, że w Dziale I rejestru przedsiębiorców zamieszcza się takie dane jak: siedziba i adres każdego wpisanego podmiotu, a jeżeli taki podmiot posiada oddziały – także ich siedziby i adresy. Jak wynika z załączonego przez Stronę odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, do rejestru tego wpisana została D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i dwa oddziały w tym oddział w [...]. Podmioty te zarejestrowane są pod jednym numerem KRS - [...]. Okoliczność powyższa nie oznacza, że oddział Spółki przez wpisanie do rejestru nabywa osobowość prawną i staje się odrębnym podmiotem prawa. Zatem, skoro oddział nie stanowi samodzielnego podmiotu prawa, to prowadzenie postępowania ze wskazaniem spółki i tego właśnie konkretnego oddziału nie przestaje być postępowaniem prowadzonym w stosunku do Spółki jako jedynego podmiotu, który jest podmiotem tego postępowania. Oddział Spółki nie jest osobą, a jedynie wydzieloną częścią majątku nie posiadającą podmiotowości prawnej. Nadto, nie można uznać za zasadne uwagi organu sformułowane w kwestii pełnomocnictw. W ocenie Sądu, złożone pełnomocnictwa nie nasuwały zastrzeżeń. Prawidłowo mocowały V.W. do podejmowania czynności przed organami podatkowymi. Dotyczy to zarówno pełnomocnictwa ogólnego udzielonego z dniem [...] sierpnia 2010r. jak i rodzajowego z dnia [...] stycznia 2012r. Należy zgodzić się z Stroną, że umocowanie pełnomocnika obejmowało "reprezentowanie Spółki w sprawach pozostających w związku z działalnością Zakładu ...". Zatem, złożenie korekty deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości dotyczącej obiektów będących własnością D Sp. z o. o. i użytkowanych (pozostających w związku z działalnością) przez Oddział, leży w ramach udzielonego pełnomocnictwa. W konsekwencji powyższego w sprawie nie można sugerować, jak próbuje to zrobić organ, że deklaracja oraz korekty deklaracji nie zostały złożone przez Stronę niniejszego postępowania, i że kwestia ta wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art.145 §1 pkt1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżoną decyzję uchylił. Wskazania dla organu wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku. Orzeczenie dotyczące wykonalności decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art.152 tej ustawy. Koszty postępowania zasądzono zgodnie z art.200 w/w ustawy.