I SA/Go 1129/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Postanowieniem dnia 8 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2012r. 2009r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej w ramach prawa pomocy doradcę podatkowego. Wywiedziona od powyższego postanowienia skarga kasacyjna została przez tut. Sąd odrzucona postanowieniem z dnia 26 marca 2013r. z uwagi na niezachowanie przy jej sporządzeniu wymogu przymusu adwokackiego. W dniu 5 kwietnia 2013r. do tut. Sądu wpłynęło zażalenie na w/w postanowienie sporządzone osobiście przez skarżącą B.S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270–zwanej dalej P.p.s.a. ) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Odstąpienie od wskazanego wymogu możliwe jest zatem jedynie w sytuacji, gdy zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, zaś w sprawach podatkowych doradca podatkowy (art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a.). W sprawie skarżąca osobiście sporządziła i wniosła zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 26 marca 2013 r. odrzucające sporządzoną przez nią skargę kasacyjną. Tymczasem w piśmie przewodnim Sądu z dnia 29 marca 2013 r. doręczającym odpis postanowienia skarżąca została pouczona o obowiązku wynikającym z art. 194 § 4 P.p.s.a. Przyjąć zatem należy, że była świadoma, iż tego rodzaju pismo procesowe winno być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Brak jest również informacji, które pozwoliłyby stwierdzić, że skarżąca należy do kręgu osób o których mowa w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., zaś z przedłożonego w sprawie zaświadczenia o zatrudnieniu wynika, że skarżąca na co dzień jest zatrudniona w Zespole Szkół Specjalnych na stanowisku pomoc nauczyciela. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.