I SA/Go 116/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2011 r. wniosku R.A. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi R.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego postanawia odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2011 r. wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi w kwocie 698 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie z powodu niepodjęcia jej przez adresata w terminie została zwrócona do Sądu i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 3 marca 2011 r. Postanowieniem z dnia 23 marca 2011 r. odrzucił skargę R.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego, z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony skarżącemu w dniu 12 kwietnia 2011 roku na adres zamieszkania wskazany w skardze. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wskazując w uzasadnieniu wniosku, że w okresie od dnia 10 lutego 2011 roku do dnia 15 marca 2011 roku przebywał wraz z rodziną poza granicami kraju i o wezwaniu do uiszczenia wpisu dowiedział się dopiero z treści postanowienia o odrzuceniu skargi. Podniósł ponadto, że nie planował wyjazdu na tak długi okres czasu, jednak względy rodzinne spowodowały przedłużenie pobytu. Do wniosku dołączył dowód uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie była w stanie przewidzieć, ani nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, przy czym nawet lekkie niedbalstwo wskazuje na istnienie winy. Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku argumenty podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu złożonego wniosku. Skarżący tłumaczył bowiem niedotrzymanie terminu faktem, iż przebywał za granicą, a tym samym nie mógł on ustalić i dotrzymać terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. W żadnym razie nie uprawdopodobnił jednak, że było to zdarzenie nagłe, którego nie był w stanie przewidzieć, i co więcej, że podjął wszystkie dostępne i możliwe środki w celu zapewnienia ochrony swojej sytuacji prawnej, które można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 marca 2004 r. sygn. akt FZ 13/04 stwierdził, iż "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (...) Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy. (...) Wyjeżdżając na urlop skarżący bądź to powinien powiadomić Sąd o czasowej nieobecności bądź to ustanowić pełnomocnika". W ocenie Sądu, uznanie że skarżący dopuścił się zaniedbania w zakresie dbałości o swoje interesy, nie zmienią również zeznania skarżącego, jak i jego małżonki na okoliczność długotrwałej absencji spowodowanej względami rodzinnymi. Sąd, w żaden sposób tego faktu nie kwestionuje. Należy jednak przy tym podkreślić, że skarżący wstępując na drogę postępowania administracyjnego, powinien się liczyć z możliwością przesłania mu korespondencji, z której doręczeniem przepisy wiążą określone skutki w sferze praw i obowiązków strony postępowania. W związku z tym strona należycie dbająca o swoje interesy, nawet wyjeżdżając za granicę, powinna zapewnić taki sposób przekazywania informacji o przebiegu sprawy, w tym skuteczne doręczenie jej korespondencji, aby uniknąć negatywnych skutków upływu terminów procesowych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w żaden sposób zaniedbania bądź brak należytej staranności ze strony skarżącego nie można zakwalifikować jako brak winy, będący przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Dlatego też, działając na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji