I SA/Go 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od lipca do września 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – M.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od lipca do września 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W skardze zawarł miedzy innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zw. dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do tego wstrzymania w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Należy też podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, Sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Znamiennym również jest i to, że Sąd rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 roku, FZ 163/04, niepubl.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od lipca do września 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W tym miejscu, w ocenie Sądu, niezbędnym jest odwołanie się do charakteru prawnego skarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...). Stosownie zaś do treści art. 239 c ww. ustawy, decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto zabezpieczenie o którym mowa w art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą regulacją, zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę, w formie: 1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, 2) poręczenia banku, 3) weksla z poręczeniem wekslowym banku, 4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku, 5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej, 6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego, 7) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej. Z takim postępowaniem nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący nie zgłosił bowiem stosownego wniosku o przyjęcie zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d Ordynacji podatkowej. Tak więc w świetle powyższego, oraz mając na uwadze art. 61 § 3 P.p.s.a. który wyłącza możliwość wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy przepis szczególny na to nie zezwala - a przez taki w ocenie Sądu należy rozumieć przepis art. 239c Ordynacji podatkowej - należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego w sprawie aktu. Ponadto, gdyby nawet poddać analizie wniosek skarżącego pod kątem ustawowych przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przesłanki, to wynik tego postępowania pozostałby niezmienny. Bowiem sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden uzasadniony. Skarżący, obok wywodów odnoszących się bezpośrednio do zaskarżonego rozstrzygnięcia, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, nie wykazał istnienia którejkolwiek z przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, w szczególności istnienia faktycznego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogłyby podlegać ocenie Sądu. A tylko w oparciu o te przesłanki Sąd zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek skarżącego. Z tych też powodów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji