I SA/Go 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od lipca do września 2013r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Skarżący M.G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].12.2013r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego numer [...] z dnia [...].11.2013r., którą dokonano zabezpieczenia na majątku podatnika na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za kolejne miesiące od lipca 2013r. do września 2013r. w łącznej kwocie 78.624.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 904.714 zł. Zaskarżona decyzją została wydana na podstawie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Naczelnik Urzędu. Celnego, na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., wszczął wobec skarżącego kontrolę podatkową w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie podatku akcyzowego w stosunku do suszu tytoniowego w okresie od stycznia 2013 r. do września 2013 r. W trakcie kontroli podatkowej kontrolujący stwierdzili, iż istnieją przesłanki wskazujące, że skarżący nie wykonywał obowiązków określonych przepisami materialnego prawa podatkowego, co w efekcie doprowadziło do niezrealizowania przez niego zobowiązania podatkowego. Wniosek ten wyprowadzono z ustalenia, że francuska firma kontrahent skarżącego, który miał nabywać od niego susz tytoniowy, kupowany przez niego w Bułgarii , nigdy nie zadeklarowała obrotu handlowego z firmami z Polski. Ponadto pojazdy i przyczepy, których numery rejestracyjne występują w dokumentach sprzedaży, nie figurują w bazie pojazdów. Zdaniem kontrolujących oznacza to, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywał fikcyjnej sprzedaży suszu tytoniowego do Francji, faktycznie towar ten trafił do nielegalnej sprzedaży na terenie Polski. Referat Kontroli Przedsiębiorców Urzędu Celnego pismem z dnia [...] października 2013 r., zwrócił się z wnioskiem o dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "G" - G.M. "T" M.G., na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych z podatku akcyzowego za kolejne miesiące od lipca 2013 r. do września 2013 r. w łącznej 78.624.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 904.714,00 zł. Jako przesłankę do dokonania zabezpieczenia wskazano uzasadnioną obawę, że zobowiązanie nie zostanie uregulowane. Z akt zgromadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego wynika, iż skarżący posiadał: - ruchomości — stan na dzień [...] września 2013 r.: 1) motorower [...] - rok prod. 2006, nr rejestracyjny: [...], 2) motorower [...] - rok prod. 1997, nr rejestracyjny: [...], 3) samochód ciężarowy [...]- rok prod. 1998, nr rejestracyjny [...], 4) samochód osobowy [...] — rok prod. 2008, nr rejestracyjny [...], 5) samochód ciężarowy [...] - rok prod. 2011, nr rejestracyjny [...], 6) samochód osobowy [...] — rok prod. 2003, nr reje strać [...], 7) samochód ciężarowy [...] - rok prod. 2009, nr rejestracyjny [...], 8) samochód ciężarowy [...] — rok prod. 2010, nr rejestracyjny [...], 9) samochód ciężarowy [...] - rok prod. 2008, nr rejestracyjny [...], 10) samochód ciężarowy [...] - rok prod. 2009, nr rejestracyjny [...], nieruchomości — stan na dzień [...] października 2013 r.: 1) nieruchomość gruntową o powierzchni 0,2608 ha położonej w [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...], 2) lokal mieszkalny położony w [...], dla którego Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...], 3) nieruchomość gruntową o powierzchni 0,0180 ha położonej w miejscowości [...], której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...]. Następnie ustalono, iż na dzień [...] października 2013 r. skarżący posiadał:. 1) motorower [...] - rok prod. 2006, nr rejestracyjny: [...], 2) motorower [...] - rok prod. 1997, nr rejestracyjny: [...], 3) samochód ciężarowy [...] — rok prod. 1998, nr rejestracyjny [...], 4) samochód ciężarowy [...] — rok prod. 2010, nr rejestracyjny [...], 5) samochód osobowy [...] — rok prod. 2003, nr rejestracyjny [...], 6) samochód ciężarowy [...] - rok prod. 2009, nr rejestracyjny [...], dokonał zatem sprzedaży: 1) samochodu ciężarowego [...] — rok prod. 2008, nr rejestracyjny [...] 2) samochodu ciężarowego [...] — rok prod. 2009, nr rejestracyjny [...] 3) samochodu ciężarowego [...] - rok prod. 2011, nr rejestracyjny [...] 4) samochodu osobowego [...] - rok prod. 2008, nr rejestracyjny [...] Organ uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, a mianowicie dokonywanie przez skarżącego czynności polegających na zbywaniu majątku, zatem za uzasadnioną należy uznać obawę, że przedmiotowe zobowiązanie nie zostanie uiszczone, a zatem zaistniały przesłanki konieczne dla dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącego. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. dokonał zabezpieczenia na majątku skarżącego na poczet podatku akcyzowym za kolejne miesiące od lipca 2013 r. do września 2013 r. w łącznej kwocie 78.624.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 904.714,00 zł. od której skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucając : - naruszenie postanowień art. 33 i 283 §2 pkt. 5 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez objęcie w/w zabezpieczeniem orientacyjnych kwot zobowiązania podatkowego za wrzesień 2013. mimo, iż kontrola nie obejmowała w/w okresu, - uchybienie zasadom art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z zabezpieczeniem składników które nie należą do majątku skarżącego, - wydanie zaskarżonej decyzji przed ustaleniem w toku kontroli kwot ewentualnego zobowiązania podlegającego zabezpieczeniu, - złamanie zasad ustalenia prawdy obiektywnej i zaniechanie w dążeniu do wyjaśnienia wszystkich okoliczności zaistniałych w sprawie (art. 122 OP). W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Po analizie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].12.2013r. o sygn. akt [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów : - art. 33 § 1, § 2 pkt. 2, § 4 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa, poprzez ustalenie w sposób dowolny kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania stanowiących podstawę wydania postanowienia o zabezpieczeniu, - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ord. Pod. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zarówno przez organ I jak i II instancji, w szczególności dotyczącego ilości suszu tytoniowego przyjętego jako podstawę do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, stanowiącego z kolei podstawę do wydania postanowienia o zabezpieczeniu, - art. 210 § 1 pkt. 6 w zw. z § 4 Ord. Pod. poprzez brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego decyzji w zakresie odmowy wiarygodności dowodom świadczącym o sprzedaży suszu tytoniowego na rzecz odbiorcy we Francji - firmie B w ilości 160.000 kg., - art. 191 Ord. Pod. poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na bezzasadnym przyjęciu, iż skarżący trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (przesłanki z art. 33 § 1 Ord Pod), w sytuacji gdy okoliczności powyższe nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - art. 121 § 1 Ord. Pod. poprzez prowadzenie zarówno przez organ I i II instancji postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do organów podatkowych w związku z wydaniem postanowienia o zabezpieczeniu przyjmując kwotę zobowiązania podatkowego w sposób zupełnie dowolny, - art. 120 Ord. Pod. poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podnosząc, że Organy obu instancji w sposób całkowicie dowolny przyjęły kwotę zobowiązania podatkowego za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2013r. Dowolne i dalekie od zasady prawdy obiektywnej są również ustalenia organów dotyczących opisanej kwestii. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji, która została utrzymana w mocy skarżoną decyzją organu II instancji wynika, że w trakcie kontroli u skarżącego ustalono, iż w okresie od [...].01.2013r. do [...].09.2013r. skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego suszu tytoniowego w Bułgarii w ilości 180.000kg. Następnie ustalono, że towar w tej ilości został przywieziony do kraju, a na dzień [...].09.2013r. skarżący nie posiadał suszu tytoniowego. Po pierwsze okoliczność przywiezienia całej w/w ilości suszu do kraju nie wynika z materiału dowodowego, a organ nie wskazał żadnego dowodu, na podstawie którego wywiódł powyższe zważenie. Po drugie na podstawie powyższych (błędnych) ustaleń organ I instancji dokonał kolejnego błędnego ustalenia, że cała powyższa ilość suszu tytoniowego została sprzedana na rzecz podmiotu innego niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. Przy tej konstatacji organ pominął zaś całkowicie przedstawione przez skarżącego dowody sprzedaży suszu tytoniowego dla odbiorcy we Francji - firmie B w ilości 160.000 kg. Nie dość, że organ I instancji bez przekonywającego uzasadnienia odrzucił przedstawioną dokumentację i twierdzenia świadczące o sprzedaży suszu tytoniowego w ilości 160.000 kg w/w odbiorcy we Francji, to jeszcze w żaden sposób nie odniósł się do ostatecznej ilości suszu, którą przyjął jako podstawę do naliczenia opodatkowania akcyzą (180.000kg). Z ustaleń obu organów wynika, iż przyjęły one proste domniemanie, że skoro jest dowód zakupu danej ilości suszu tytoniowego, to z pewnością tę samą ilość sprzedano. Dodatkowo pomimo istnienia dowodów na okoliczność sprzedaży części suszu we Francji organy przyjęły, iż sprzedaży całej ilości dokonano w Polsce, co rodzi po stronie skarżącego zobowiązanie podatkowe. Powyższe rozumowanie jest błędne i nie potwierdzone materiałem dowodowym. Przy obowiązującej stawce akcyzowej (436,80zł za każdy kilogram) sama tylko różnica w powyższych ilościach suszu przyjętego za podstawę do ustalenia wysokości zobowiązania akcyzowego wynosi 8.736.000,OOzł (180.000kg – 160.000 kg = 20.000kg x 436,80zł = 8.736.000,OOzł). Powyższe twierdzenie nadal nie tłumaczy wątpliwości w zakresie całkowitego odrzucenia tezy o sprzedaży 160.000 kg odbiorcy we Francji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika rozbieżność w wysokości zobowiązania podatkowego przyjętego jako podstawa do wydania postanowienia o zabezpieczeniu w wysokości 8.736.000, zł. Tym samym ustaloną w postanowieniu o zabezpieczeniu kwotę zobowiązania podatkowego nie sposób traktować jako "przybliżoną". Skala rozbieżności każe przyjąć, iż wysokość powyższej kwoty jest całkowicie dowolna. Jednocześnie ani organ I, ani II instancji nie odnosi się do opisanej rozbieżności, a z pewnością organ II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie podał wystarczającego uzasadnienia faktycznego dokonanych ustaleń. Brak zleceń oraz chęć minimalizacji kosztów stanowiła jedyną podstawię dla ograniczenia liczebności taboru pojazdów posiadanych przez skarżącego. Dodatkowa należy podkreślić, iż "trwałość" w braku realizacji wymaganych zobowiązań podatkowych nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Nieregulowanie zobowiązań podatkowych przez okres opisany w kontroli, tj. trzech miesięcy, nie nosi znamion trwałości. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W zakresie tak oznaczonej kognicji Sąd nie dopatrzył się wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania oraz innych naruszeń o charakterze proceduralnym, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził także przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa (145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a). Tym samym także nie podzielił zarzutów skargi w takim zakresie, w jakim prowadziłyby one do uchylenia zaskarżonej decyzji lub też czynności ją poprzedzających prowadzonych w granicach sprawy. Normy prawne zawarte w artykule 33 § 1-3 Ordynacji podatkowej stanowią, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia tego można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w tym przypadku zabezpieczeniu podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W ocenie sądu organy prawidłowo uznały, że przesłanką do dokonania zabezpieczenia jest to, iż w powyższym okresie skarżący nie uiszczał należnych podatków z tytułu sprzedaży towarów, jak również stwierdzone przypadki wyprzedawania składników majątkowych w trakcie prowadzonej kontroli, co stoi w sprzeczności z twierdzeniem zawartym w skardze, że wyprzedaż majątku ma związek z brakiem zleceń i minimalizacją kosztów prowadzonej działalności. Wyprzedaż ta bowiem dotyczyła wielu pojazdów, natomiast skarżący oprócz ogólnego stwierdzenie nie przedłożył żadnych dokumentów na potwierdzenie swoi tez. Ponadto przeniesienie w formie darowizny nieruchomości na rzecz S.G. temu przeczy. Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Zabezpieczenie dokonywane w trybie przepisów o.p. uzasadnia obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Dotyczy ono zobowiązań, dla których nie upłynął jeszcze termin płatności lub których wielkość nie została jeszcze określona lub ustalona. Stąd w literaturze zabezpieczenie to określane jest także jako zabezpieczenie przedwymiarowe lub zabezpieczenie jurysdykcyjne. Przepis art. 33 § 2 o.p. daje podstawę do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Regulacja ta dotyczy zatem zabezpieczenia dwóch rodzajów zobowiązań podatkowych, tj.: zobowiązań, które jeszcze nie powstały, a które są ustalane w drodze decyzji (art. 21 § 1 pkt 2 o.p.), a także zobowiązań istniejących, które powstały z mocy samego prawa (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). W obu przypadkach warunkiem zastosowania zabezpieczenia, o którym w art. 33 § 2 o.p. jest prowadzenie postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, zmierzających do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie przepisów art. 33 § 1 i 2 o.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Można zgodzić się z poglądem, że sam fakt wystąpienia którejś z tych dwóch przesłanek szczegółowych świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie. Zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego organ orzeka w formie decyzji, co wynika z art. 33 § 4 o.p. W decyzji tej organ nie rozstrzyga o wielkości zobowiązania podatkowego. Istotą tego rozstrzygnięcia jest określenie wielkości zabezpieczenia i stworzenie podstawy prawnej do jego dokonania. Przy czym decyzja ta nie rozstrzyga o sposobie zabezpieczenia. Ta kwestia jest elementem procedury wykonania tej decyzji. W przypadku zabezpieczenia dokonywanego na podstawie na art. 33 § 1 o.p., które jak już wyżej stwierdzono, dotyczy istniejących i znanych co do wielkości zobowiązań podatkowych, dla których nie upłynął jednak termin płatności, wielkość zabezpieczenia powinna odpowiadać znanej wielkości zobowiązania podatkowego. Wielkość zabezpieczanego zobowiązania wynika z decyzji ustalającej to zobowiązanie albo deklaracji podatkowej. W decyzji o zabezpieczeniu organ powinien wskazać to "źródło" wiedzy na temat istniejącego i zabezpieczanego zobowiązania. Natomiast w przypadku zabezpieczenia dokonywanego na podstawie art. 33 § 2 o.p., w wydawanej decyzji o zabezpieczeniu organ powinien najpierw określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, a w przypadku zaległości, także kwotę należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 4 o.p.). Określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter "szacunkowy". Na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość zobowiązania podatkowego. Jednak organ dokonujący zabezpieczenia nie może tej wielkości określać "z zapasem". Przybliżona kwota zobowiązania podatkowego powinna być wyliczona z uwzględnieniem wszystkich znanych elementów prawno-podatkowego stanu sprawy. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 Ordynacji podatkowej jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą o treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości zobowiązania podatkowego. Wbrew podniesionym w skardze zarzutom dotyczącym naruszenia przez organy regulacji z art.120, 121, 122, 187, 191, ordynacji podatkowej, organy przeprowadziły wystarczające postępowanie umożliwiające zagwarantowanie zabezpieczenia należności podatkowych mających znaczną wartość. Uzyskały bowiem informacje od organów mających możliwość szybkiego zweryfikowania danych dotyczących kontrahentów, którymi skarżący się posługiwał. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organy regulacji z art. 191 Ord. Pod. poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na bezzasadnym przyjęciu, iż skarżący trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, podkreślić należy czemu skarżący sam nie zaprzeczył, że zobowiązania za żaden miesiąc nie zapłacił, ponadto pomimo dokonania sprzedaży kilku samochodów nie przedłożył dowodu wpłaty uzyskanych z ich sprzedaży środków na poczet wstępnie wyliczonych zobowiązań. Zdaniem skarżącego wbrew twierdzeniom organów przywiezienie wskazanej przez niego ilości suszu do kraju nie wynika z materiału dowodowego, jednak sam skarżący nie przedstawia żadnych przeciwstawnych dowodów, a przecież jako osoba uczestnicząca w zdarzeniach faktycznych najlepiej jest zorientowana w stanie faktycznym. Zauważyć należy, iż określony przez organ w upoważnieniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. zakres kontroli obejmował okres do [...] września 2013 r., czyli także dostawę z [...] września 2013r. Przedstawione przez organy zestawienie dotyczące dostawy z dnia [...] września 2013r.,zawiera, także środek transportu jak również przewoźnika, co oznacza, że towar ten powinien już znajdować się u skarżącego. Ponadto z niezaprzeczonych przez skarżącego twierdzeń organów wynika, że na dzień [...] września 2013r.,nie posiadał suszu tytoniowego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.