I SA/Go 116/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z [...] lutego 2015r. R.S., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. W skardze wniósł w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji wyrządzi mu znaczną szkodę. Jego trudna sytuacja majątkowa, opisana przez niego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, uległaby dalszemu pogorszeniu i przekładałaby się na byt rodziny skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na normę art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożony wniosek uzasadnił okolicznością, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji przeciwko skarżącemu wyrządzi mu znaczną szkodę. Jego trudna sytuacja majątkowa opisana przez niego we wniosku o przyznanie prawa pomocy uległaby dalszemu pogorszeniu i przekładałaby się na byt rodziny skarżącego. W złożonym formularzu ppf skarżący wskazał, że tworzy rodzinę wraz z małżonką oraz dwojgiem dzieci, z których jedno jest niepełnosprawne i wymaga ciągłej opieki. Skarżący oświadczył, że uzyskuje dochód w wysokości 3920,89 brutto, a jego żona z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego otrzymuje miesięcznie 1200 zł. Skarżący wraz z małżonką posiadają mieszkanie o powierzchni 54,2 m2 oraz 9-letni samochód osobowy. Z oświadczenia skarżącego złożonego w zakresie comiesięcznie ponoszonych wydatków wynika, że blisko połowa dochodu jego rodziny jest przeznaczana na podstawowe opłaty związane z jej egzystencją (2257,32 zł). Ponadto skarżący nadmienił, że jego żona nie pracuje zarobkowo, gdyż zajmuje się ich niepełnosprawną córką. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść przede wszystkim należy, że skarżący nie wskazał w sposób szczegółowy, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla niego oraz jego rodziny. Samo bowiem stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę, a trudna sytuacja jego rodziny ulegnie dalszemu pogorszeniu, nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku. Wskazać należy, że okoliczności, które skarżący wskazał we wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie spełniają warunków uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl, zw. dalej CBOIS). Sąd wziął pod uwagę, że skarżącemu towarzyszy obawa, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje pogorszenie sytuacji materialnej jego rodziny. Podkreślić jednak należy, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (art. 8-10). Ograniczenia te mają na celu zagwarantowanie osobie zobowiązanej zachowania warunków wystarczających – według ustawodawcy – do humanitarnej egzystencji, choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, opubl. CBOIS). Tym samym Sąd uznał, że podniesione przez skarżącego powody są zbyt ogólne i jako takie nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.