I SA/Go 117/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2011 r. wniosku R.A. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi R.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkami postanawia odmówić przywrócenia terminu. Na podstawie zarządzenia z dnia 14 lutego 2011r. wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie z powodu niepodjęcia jej przez adresata w terminie, została zwrócona do Sądu i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 3 marca 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011r. wobec braku wpisu, Sąd odrzucił skargę R.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkami. Odpis postanowienia skarżący odebrał w dniu 12 kwietnia 2011r. ( k. 30). Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie od dnia 10 lutego do dnia 15 marca 2011 roku przebywał wraz z rodziną poza granicami kraju. Na czas swojej nieobecności w kraju nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń, gdyż nie planował wyjazdu na dłuższy czas. Dodał, że to względy rodzinne spowodowały przedłużenie pobytu zagranicznego, a więc okoliczności, które usprawiedliwiają uchybienie terminu do uiszczenia wpisu. Na okoliczność długotrwałości podróży i przyczyn absencji skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka jego żony I.A. i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego. Do wniosku skarżący dołączył dowód uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wprowadził zasadę, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym w przypadku, gdy strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 określa, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, o którym mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie była w stanie przewidzieć, ani nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, przy czym nawet lekkie niedbalstwo wskazuje na istnienie winy. Ponadto przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że argumenty podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu złożonego wniosku nie mogły odnieść pożądanego skutku. Skarżący argumentował bowiem niedotrzymanie terminu faktem przebywania za granicą, co uniemożliwiło mu ustalenie i dotrzymanie terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. W żadnym razie nie uprawdopodobnił jednak, że było to spowodowane zdarzeniem nagłym, którego nie był w stanie przewidzieć i co więcej, że podjął wszelkie dostępne i możliwe środki w celu zapewnienia ochrony swojej sytuacji prawnej, czego można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt FZ 13/04, w którym to NSA stwierdził, iż "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (...) Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy. (...) Wyjeżdżając (...) skarżący bądź to powinien powiadomić Sąd o czasowej nieobecności, bądź to ustanowić pełnomocnika". Podkreślenia wymaga, że skarżący inicjując postępowanie sądowe, powinien liczyć się z możliwością przesłania mu korespondencji, z której doręczeniem przepisy wiążą określone skutki w sferze praw i obowiązków strony postępowania. W związku z tym strona należycie dbająca o swoje interesy, wyjeżdżając np. za granicę, powinna zapewnić taki sposób przekazywania informacji o przebiegu sprawy, w tym skuteczne doręczanie jej korespondencji, aby uniknąć negatywnych skutków upływu terminów procesowych. W ocenie Sądu powoływane przez skarżącego okoliczności są przejawem niedostatecznej staranności w jego działaniu i prowadzeniu własnych spraw. Natomiast w odniesieniu do powołanych we wniosku środków dowodowych z zeznań świadka i przesłuchania strony na okoliczność wykazania braku jej winy należy stwierdzić, że nie mieszczą się one w ramach postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art.106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowód uzupełniający jedynie z dokumentów a nie zeznań świadków czy strony. Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Według Sądu powołane przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu są ewidentnym przejawem niedołożenia wymaganej staranności w prowadzeniu swoich spraw i świadczą o zaniedbaniu w tej konkretnej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie cyt. powyżej art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.