I SA/Go 122/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprawy w przedmiocie sprostowania z urzędu uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską występującą na stronie 3 uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 122/17 w ten sposób, że w wierszu 11 zamiast "§8 pkt 4 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b." wpisać "§8 pkt 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b.". Na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 poz. 1369, dalej P.p.s.a.) sąd może z urzędu w wyroku sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Natomiast zgodnie z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 122/17 na skutek oczywistej omyłki pisarskiej wpisano na stronie 3 w wierszu 11 podstawę określenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez adwokata jako § 8 pkt 4 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b. rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714) zamiast prawidłowo § 8 pkt 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej określająca skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 29 zł. Wskazana wysokość przedmiotu zaskarżenia powoduje, że podstawą do wyliczenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu jest § 8 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia, a nie jak omyłkowo wpisano § 8 pkt 4. Z powyższych względów na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji postanowienia.