I SA/Go 1228/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M.P. – L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2006r. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia gazu skroplonego oddala skargę. M.P.-L. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu skroplonego za marzec 2006 roku. W rozpoznawanej sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: W wyniku postępowania kontrolnego, poprzedzonego kontrolą podatkową, prowadzonego wobec PHH L M.P.-L. ustalono, iż skarżąca w okresie od [...].01.2006r. do [...].09.2007r. dokonywała nabyć wewnątrzwspólnotowych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Przedmiotem transakcji był gaz płynny nabywany w firmie: S GmbH, miejsce załadunku: [...] oraz E GmbH Co.KG. Przy załadunku gazu wystawiano administracyjne dokumenty towarzyszące ADT, które stanowiły podstawę przyjęcia gazu w miejscu wyodrębnionym dla zarejestrowanego handlowca ([...] przy stacji LPG). Ustalono także, że oprócz zakupu gazu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, firma skarżącej również w S GmbH kupowała gaz księgowany jako "zakup Niemcy", który według wyjaśnień skarżącej, obłożony był niemieckim podatkiem akcyzowym i przeznaczany na sprzedaż na terenie Niemiec dla prywatnych odbiorców. Ustalono, że w marcu 2006 r. miało to miejsce w pięciu przypadkach: * w dniu [...] marca 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 20:10 - 21:12, * w dniu [...] marca 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 13:34 - 14:26, * w dniu [...] marca 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 17:20 - 18:07, * w dniu [...] marca 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 19:54 - 20:37, * w dniu [...] marca 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 08:48 - 09:37. Pomimo wezwania, strona nie przedłożyła dokumentów transportowych dotyczących przewozu gazu płynnego z zapłaconą akcyzą (np. CMR, UDT), czy innych dokumentów potwierdzających sprzedaż dla odbiorców niemieckich gazu płynnego zakupionego w firmie S GmbH (np. umowy na dostawę gazu do zbiorników przydomowych, zamówienia, potwierdzenia odbioru, przelewy bankowe). Z wydruków przekroczeń granicy państwowej w [...] przez ciągniki siodłowe oraz przyczepy, będących własnością PHH "L", otrzymanych z Wydziału Granicznego Oddziału Straży Granicznej wynika zaś, że: * w dniu [...] marca 2006r. zestaw samochodowy [...] o godz. 18:39 wyjechał z RP przez drogowe przejście graniczne w [...], po czym o godz. 21:49 wjechał do RP, * w dniu [...] marca 2006r. zestaw samochodowy [...] o godz.12:39 wyjechał z RP przez drogowe przejście graniczne w [...], po czym o godz. 15:12 wjechał do RP, - w dniu [...] marca 2006r. zestaw samochodowy [...] o godz. 16:23 wyjechał z RP przez drogowe przejście graniczne w [...], po czym o godz. 19:21 wjechał do RP, - w dniu [...] marca 2006 zestaw samochodowy [...] o godz. 19:05 wyjechał z RP przez przejście graniczne w [...] po czym o godz. 21:33 wjechał do RP, - w dniu [...] marca 2006 zestaw samochodowy [...] o godz. 21:45 wyjechał z RP przez wyżej wskazane przejście graniczne, po czym [...] marca 2006 r. o godz. 10:18 wjechał do RP. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego, świadczy to jednoznacznie o tym, że zakupiony w dniach [...] marca 2006 r. w Republice Federalnej Niemiec gaz płynny z akcyzą zapłaconą na terenie Niemiec w łącznej ilości 96.380 kg skarżąca w rzeczywistości przemieściła na terytorium kraju, nie wypełniając obowiązków określonych w art. 55 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.), a nie, jak twierdzi, sprzedała na terenie Niemiec. Ustalenia te odzwierciedlenie znalazły w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 roku, w której Naczelnik Urzędu Celnego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2006 roku w kwocie 66.984 zł. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania bezspornie wykazano, iż doszło do przemieszczenia z terytorium Niemiec na terytorium Polski partii gazu płynnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 123 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedotrzymanie przez Naczelnika Urzędu Celnego wyznaczonego przez siebie siedmiodniowego terminu do zapoznania się skarżącej z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, jak również wydanie decyzji przed upływem terminu wyznaczonego do zapoznania się z zgromadzonym materiałem dowodowym, organ przyznał że, faktycznie doszło do wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji przed upływem siedmiodniowego terminu, bowiem termin ten upłynął z dniem 9 stycznia 2009 roku, a decyzję wydano w dniu [...] stycznia 2009 roku. Z tym że, w ocenie organu odwoławczego, dokumenty przedłożone przez pełnomocnika strony do odwołania, stanowiły powielenie dotychczasowej argumentacji i nie mogłyby zmienić oceny akt sprawy, a nadto wydanie ponownego postanowienia w dniu [...] grudnia 2008 roku było bezzasadne, gdyż po doręczeniu skarżącej podpisanego postanowienia z dnia [...] października 2008 roku, również wydanego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, nie prowadzono postępowania dowodowego w sprawie. Jak podkreślił organ, po wydaniu postanowienia z [...] października 2008 r. materiał dowodowy uzupełniono wyłącznie o dokumenty przesłane przez pełnomocnika strony wraz z pismem stanowiącym ustosunkowanie do tego postanowienia, jak też dokonano ponownej odmowy przeprowadzenia tych samych wniosków dowodowych, jakie skarżąca składała na wcześniejszych etapach postępowania podatkowego. Nadto wydanie decyzji przed upływem terminu wyznaczonego w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej nie narusza zasady czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 Ordynacji podatkowej), gdyż realizacją normy art. 123 Ordynacji podatkowej jest przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, a "skrócenie" terminu wyznaczonego w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej stanowi realizację zasady określonej w art. 125 Ordynacji podatkowej, zasady szybkości postępowania. Organ odwoławczy uznał wówczas za niezasadne zarzuty naruszenia art. 180,187,188 i 191 Ordynacji podatkowej w związku z pominięciem dowodów wskazujących, że skarżąca dokonywała sprzedaży gazu płynnego na terenie Niemiec. Organ nie negował faktu, że dokumenty wskazane przez stronę potwierdzają, iż dokonywała ona sprzedaży gazu płynnego na terytorium Niemiec, jednakże dokumenty te w żadnym stopniu nie świadczą o tym, że sprzedaż ta dotyczyła gazu pochodzącego z w/w partii towaru i dokonana została przed jego przemieszczeniem na teren Polski. Zdaniem organu podatkowego wobec udowodnienia, iż sporne partie gazu były przemieszczane na teren Polski, za bezprzedmiotowe należało uznać przeprowadzenie dowodów w zakresie wielkości obrotów dokonywanych przez skarżąca na terytorium Niemiec. Odnosząc się zaś do braku wartości dowodowej list kontrolnych, organ podkreślił, że są to dokumenty urzędowe sporządzone przez uprawnione organy, potwierdzające wynik przeprowadzonej kontroli środka przewozowego, w trakcie których stwierdzono dokładnie taką samą ilość towaru, jaką załadowano około godzinę wcześniej w rafinerii, a który to dokument, a więc i prawdziwość danych w nim zawartych potwierdzali kierowcy którzy mieli pełną świadomość tego, czy przewożą towar, czy też jadą "na pusto". Organ odwoławczy nie podzielił również poglądu skarżącej, że brak formularza UDT towarzyszącego danym przesyłkom gazu kwalifikować należałoby jako przestępstwo - przepisy podatkowe polskie i unijne zezwalają na wykorzystanie w charakterze dokumentu UDT dowolnych dokumentów handlowych, które zawierają co najmniej takie same dane, przy czym niedochowanie tego warunku nie znajduje swojej penalizacji w tych przepisach. Rozpoznając skargę na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt l SA/Go 306/09 uchylił zaskarżoną decyzję uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej przed upływem wyznaczonego siedmiodniowego terminu oraz zarzut naruszenia art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Sąd wskazał, że skarżąca wnosząc o przeprowadzenie dowodu m. in. z zeznań funkcjonariuszy straży celnej, jak również dowodów które doprowadziłyby do ustalenia okoliczności sporządzenia list kontrolnych ADR, które zostały oddalone, zmierzała do podważenia dokumentu urzędowego sporządzonego przez straż graniczną. Wbrew ocenie organu odwoławczego, dowód ten był ściśle związany z przedmiotem postępowania, a nadto zmierzał do wykazania tezy odmiennej od wykazanej za pomocą dowodu z tychże list kontrolnych według której skarżąca nie wwoziła gazu na teren RP, bowiem gaz ten został sprzedany na terenie Niemiec. Z tego też względu, w ocenie Sądu, dowód ten winien być przez organ podatkowy przeprowadzony przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W wyniku powyższego, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż koniecznym stało się, stosownie do zaleceń WSA, przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, w toku którego należało między innymi przesłuchać funkcjonariuszy Straży Granicznej na okoliczność konkretnych przejazdów, a w dalszej kolejności ewentualnie przeprowadzić dowody w zakresie sprzedaży spornego gazu na terytorium Niemiec. Naczelnik Urzędu Celnego po wykonaniu zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim oraz organu drugiej instancji, w dniu [...] lutego 2011 r. ponownie wydał decyzję nr [...] określając firmie Przedsiębiorstwo "L" M.P. – L. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2006 r. w wysokości 66.984,00 zł. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika, złożyła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 180, 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczności niezwykle istotnych do rozstrzygnięcia sprawy bądź nieprawidłowe ustalenia co do udowodnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, jak również naruszenie przepisów materialnych tj. art. 2 ust 11 i art. 55 ust 1 ustawy o podatku akcyzowym. Podniosła także, że na mocy art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, doszło w niniejszej sprawie do przedawnienia, z dniem 1 stycznia 2010 r., spornych zobowiązań. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., podzielając w całości argumentację organu zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym organ odwoławczy uznał, że prawidłowo przyjął organ I instancji, iż Przedsiębiorstwo "L" M.P.-L. zakupując skroplony gaz z zapłaconą akcyzą w Rafinerii nie sprzedawało go dla odbiorców na terytorium Niemiec, lecz przemieszczało na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonując tym samym nabycia wewnątrzwspólnotowego. Organ I instancji za nieprawdopodobną i nielogiczną uznały bowiem wersję działań skarżącej, na którą składał się przejazd z Polski do Rafinerii w Niemczech pustego zestawu ciągnik - cysterna, zamiana cysterny na niemiecką i niej zatankowanie gazem przy użyciu karty chipowej cysterny polskiej, powrotna zamiana cystern, powrót do Polski cały czas pustej cysterny, która przyjechała do Niemiec z kraju i sprzedaż w Republice Federalnej Niemiec zakupionego tam gazu przy użyciu niemieckiego zestawu ciągnik - cysterna. Procederu tankowania gazu do cysterny innej aniżeli do tej wykazanej w dokumentach związanych z załadunkiem nie potwierdziła także firma S GmbH. Co więcej, proceder przewozu gazu skroplonego z niezgodnymi dokumentami jego przewozu (dokumenty wydane zostały dla cysterny polskiej podczas gdy, jak wskazywała strona, tankowana była cysterna niemiecka) jest nie tylko sprzeczny z przepisami dotyczącymi przewozu drogowego wyrobów niebezpiecznych, ale także niesie ze sobą liczne niebezpieczeństwa. Ponadto wydruk przekroczeń granicy państwowej w [...] przez ciągniki siodłowe oraz przyczep należących do PHH "L", otrzymany z Wydziału Granicznego Oddziału Straży Granicznej, którego analiza w porównaniu z zestawieniem załadunków gazu skroplonego w Rafinerii zdecydowanie wyklucza możliwość jego sprzedaży na terytorium Niemiec. Potwierdzeniem tego, bez wątpienia są także zeznania funkcjonariuszy Straży Granicznej, sporządzających listy kontrolne. Oświadczyli oni jednoznacznie, że cysterny użytkowane przez skarżącą po zakupie i zatankowaniu gazu w niemieckiej rafinerii wjechały do kraju wypełnione ładunkiem, a nie, jak twierdzi skarżąca, puste. Skarżąca zaś, w toku prowadzonego postępowania skarżąca nie przedłożyła żadnych wiarygodnych i materialnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia, dowodów wskazujących chociażby domniemanych nabywców gazu na terenie Niemiec, okoliczności i dowody jego sprzedaży. Organ odwoławczy stwierdził, że opinia biegłego sporządzona na podstawie analizy wykresówek tachografów pojazdów użytkowanych przez firmę Przedsiębiorstwo "L" M.P. – L. okresie od [...].05.2004 r. do [...].12.2005 r. oraz od [...].01.2006 r. do [...].02.2007 r. wykluczyła możliwość wykonania czterech manewrów tj. wczepienie polskiej naczepy i zaczepienie niemieckiej oraz wyczepienie po zatankowaniu gazu niemieckiej naczepy i ponowne zaczepienie polskiej. W związku z powyższym, organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Również za niezasadny uznał organ II instancji zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od lipca 2004 r. do listopada 2005 r. oraz ewentualnego zobowiązania za grudzień 2005 r. wskazując, że wszczęcie przez Prokuraturę Okręgową śledztwa w sprawie dotyczącej narażenia na uszczuplenie podatku akcyzowego oraz podatku VAT poprzez nieujawnienie wprowadzenia do obrotu gazu płynnego przez M.L. przerwało, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia spornego zobowiązania, zatem do jego przedawnienia nie doszło. W skardze wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie przepisów procedury podatkowej: a) art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczności niezwykle istotne do rozstrzygnięcia sprawy, b) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe ustalenia co do udowodnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, 2. naruszenie następujących przepisów materialnych: * art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 2 ust 11 oraz art. 54 i art. 55 ust 1 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca w opisanych w zaskarżonych decyzjach okolicznościach dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu skroplonego zakupionego z zapłaconą akcyzą na potrzeby prowadzonej na terenie kraju działalności gospodarczej, oraz że po jej stronie w takich okolicznościach powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. W uzasadnieniu, skarżąca ponownie zarzuciła organom bezzasadną odmowę przeprowadzenie wszystkich wnioskowanych przez nią dowodów, zaś na etapie postępowania odwoławczego organowi drugiej instancji odmowę ich przeprowadzenia w ramach rozprawy administracyjnej. Swą odmowę organy motywowały tym, że zebrany materiał dowodowy jest całkowicie wystarczający, kiedy w rzeczywistości, w opinii skarżącej, organy podatkowe swoje stanowisko w tym względzie oparły jedynie na dwóch dokumentach tj. notach spedycyjnych i listach kontrolnych ADR, które przez cały okres postępowania strona skarżąca podważała wskazując wątpliwości zarówno co do ich znaczenia, jak i sposobu sporządzenia. Przykładem jest chociażby odczyt tarczek tachografów, który wykazuje, że postój pojazdów należących do firmy M.P.-L. na granicy trwał od 1 do 5 minut, uniemożliwiając tym samym funkcjonariuszom celnym dokonanie rzetelnej kontroli samego pojazdu, jak i jego dokumentów. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Pamiętać przy tym należy, że sprawa była już poprzednio rozstrzygana przez Sąd i zastosowanie ma regulacja z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą sąd oraz organ. Zatem sąd dokonując ponownej kontroli jest zobowiązany do badania czy zostały przez organ wykonane wskazania. Podniesione w skardze zarzuty dotyczą zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Ich rozpatrzenie należy zatem rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzone i rozpatrzone dowody daje podstawę do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesione przez stronę skarżącą naruszenie przepisu prawa materialnego stanowi w istocie konsekwencję zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny. Punktem wyjścia dla uznania wskazanej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. W ocenie Sądu, uznać należy, że został on ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym, zgodnie z normami art. 281 i następnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. - zwanej dalej Ordynacja podatkowa, a następnie w postępowaniu podatkowym przed organem pierwszej instancji i organem odwoławczym z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i następnych cyt. wyżej ustawy oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron zgodnie z art. 180 i następnymi Ordynacji podatkowej, jak również zostały wykonane wskazania Sądu zgodnie z regulacją art. 153 p.p.s.a. Organ pierwszej instancji dopuścił szereg dowodów zarówno z dokumentów, jak i z zeznań świadków, których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie i uwzględnił wskazania Sądu. Następnie, organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego, we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów, przekonująco eksponując istnienie dostatecznych podstaw do określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, a wypływająca z tej oceny konkluzja ma walor logiczności i znajduje oparcie w zasadach doświadczenia życiowego. Podkreślić przy tym należy, że dokonana przez organ ocena, w opinii Sądu, nie była oceną dowolną, lecz oparto ją na całokształcie zgromadzonego i udowodnionego w stosunku do strony materiału dowodowego, spełniającą wymogi z art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo dokonały subsumcji przepisu prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych uznając, że Przedsiębiorstwo "L" M.P.-L. w okresie od lutego 2006 r. do lutego 2007 r. zakupując skroplony gaz z zapłaconą akcyzą przemieszczało go z obszaru Republiki Federalnej Niemiec na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonując tym samym, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym, nabycia wewnątrzwspólnotowego. Należy przy tym zaznaczyć, że powyższe ustalenia dotyczą gazu pochodzącego jedynie ze spornych jego partii. Organy w żadnym razie nie negowały faktu, że skarżąca w Niemczech gazu w ogóle nie sprzedawała. Bez wątpienia potwierdzeniem takiego stanowiska organów podatkowych są listy kontrolne sporządzone przez funkcjonariuszy straży granicznej na okoliczność przeprowadzenia kontroli przewozu towarów niebezpiecznych z [...] marca 2006 r., w których każdorazowo stwierdzono dokładnie taką samą ilość towaru jaką załadowano około 1 godziny wcześniej w Rafinerii według danych z not spedycyjnych, jak również zeznania tych funkcjonariuszy, którzy potwierdzili zapisy na listach kontrolnych dokumentujących przejazd pojazdów z ładunkiem oświadczając jednocześnie, że w/w listy sporządzone zostały na podstawie dokumentów przedstawionych przez kierowców oraz były podpisywane przez kierowców, jak i kontroli pojazdów. Odnosząc się zaś do próby skarżącej podważenia zeznań funkcjonariuszy celnych jakoby krótki czas postoju pojazdu na granicy nie pozwalał im na dokonanie ustaleń ujawnionych w listach kontrolnych, Sąd pragnie zauważyć, że strona nie czyni tego skutecznie. Ponadto, pełnomocnik skarżącej do protokołu rozprawy w dniu 18 stycznia 2012 r. oświadczył, że nie złożono wniosku o wszczęcie postępowania karnego wobec tych funkcjonariuszy, co należało zrobić w sytuacji gdy zarzuca im się sporządzenie dokumentu zawierającego nieprawdziwe dane tzw. fałsz intelektualny. W zdecydowanej sprzeczności z powyższymi ustaleniami organu w zakresie przemieszczenia gazu na terytorium Polski stoją wyjaśnienia skarżącej i jej małżonka – R.L. o napełnianiu w rafinerii gazem skroplonym cysternę inną aniżeli ta, która opisana została w nocie spedytorskiej potwierdzającej załadunek gazu, a co polegać miało na wysyłaniu do Niemiec po gaz, który przeznaczony miał być do sprzedaży na terenie Niemiec, zestawu z polską naczepą - cysterną, odłączeniu jej przed wjazdem na teren rafinerii i podłączeniu cysterny wynajętej od niemieckiego przewoźnika, rozwiezieniu gazu do niemieckich odbiorców, a następnie odłączeniu naczepy niemieckiej i ponownym podłączeniu polskiej, która cały czas pozostawała pusta, w celu powrotu do kraju. Trafnie, w opinii Sądu, wyjaśnienia te uznane zostały przez organy podatkowe za niewiarygodne i nielogiczne, zaś proceder ten - nie tylko za nieekonomiczny, ale i sprzeczny z prawem. Nie potwierdza ich także opinia biegłego P.L. (PPHU T) powołanego przez Prokuraturę Okręgową, który po dokonaniu analizy i opisu 62 tarczek tachografów dotyczących przejazdów pojazdów użytkowanych przez firmę Przedsiębiorstwo "L" M.P.-L. okresie od [...].05.2004r. do [...].12.2005r. oraz 14 tarczek dotyczących przejazdów w okresie od [...].01.2006r. do [...].02.2007r. kategorycznie wykluczył wykonanie przez pojazd czterech manewrów, a mianowicie, tak jak twierdziła skarżąca: odczepienie jednej naczepy, zaczepienie drugiej, manewry związane z podjeżdżaniem pod załadunek, następnie odczepienie i ponowne zaczepienie pierwszej z cystern. Trudno przy tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że opinia biegłego jest ukierunkowana na zdyskredytowanie jej wyjaśnień czy też pomija zapisy na tarczkach potwierdzające przedstawioną przez nią wersję działań, kiedy w rzeczywistości każdy przypadek, w których biegły zaobserwował zapisy świadczące o wykonaniu przez ciągnik siodłowy ruszenia z prędkością manewrową, uznał, że "mogą to być ruszenia związane z odczepianiem lub zaczepianiem naczepy - cysterny", "mogą być to ruszenia związane ze zmianą naczepy", działając tym samym na korzyść strony. Podkreślić przy tym należy, że organy podatkowe przyjmując takie stanowisko w sprawie, opierały się w tym względzie na notach spedycyjnych, listach kontrolnych ADR oraz na zeznaniach powołanych w toku prowadzonego postępowania świadków - funkcjonariuszy straży granicznej, którzy potwierdzili zapisy na listach kontrolnych. Nie ulega wątpliwości, że listy kontrolne sporządzone przez funkcjonariuszy straży granicznej na okoliczność przeprowadzenia kontroli przewozu towarów niebezpiecznych są dokumentami urzędowymi, ponadto były podpisywane przez kierowców, którzy mieli świadomość czy przewożą towar, czy też jadą z pustą przyczepą. Ponadto w złożonych zeznaniach nie kwestionowali złożonych podpisów. Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nawet jednak i taki dokument może być kwestionowany wszelkimi innymi dowodami, bowiem § 3 tegoż artykułu nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisie; przepisy prawa nie przewidują w tej materii żadnych ograniczeń. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żadne czynności dowodowe przeprowadzone w sprawie w efekcie nie podważyły wiarygodności oraz mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, strona skarżąca na potwierdzenie odmiennych od organu tez, nie przedstawiła żadnych materialnych i wiarygodnych dowodów. Gołosłowne i niekiedy wzajemnie sprzeczne wyjaśnienia skarżącej i jej małżonka – R.L., w ocenie Sądu, w najmniejszym nawet stopniu nie doprowadziły do zdyskwalifikowania treści dokumentu urzędowego. Ponadto nie jest zrozumiałe postępowanie strony skarżącej, która nie podjęła żadnych działań mających na celu wyjaśnienie, jej zdaniem, nieprawdziwych danych zawartych w listach kontrolnych. Nie uczyniła tego także opinia Laboratorium D przeprowadzona dla wybranych 10 tarczek tachografów. W żadnym razie mocy dowodowej zapisów na listach kontrolnych ADR nie podważyły także przedstawione przez M.P.-L. "odnalezione" dokumenty sprzedaży gazu płynnego na terenie Niemiec - jako odpowiedniki polskich rachunków z kas fiskalnych, nie zawierające danych osobowych i adresowych nabywców, gdyż, jak trafnie zauważyły organy podatkowe, brak jest jednoznacznego powiązania przedłożonych pokwitowań z transakcjami dotyczącymi spornych partii gazu. Skoro zatem bezsprzecznie udowodniono, że gaz zakupiony w dniach [...] marca 2006 r. wwieziony został do Polski to przecież ten sam gaz nie mógł być sprzedany w Niemczech, tym bardziej, że jak już wcześniej wskazano, Sąd, tak jak i organy podatkowe, w żadnym razie nie kwestionuje, że skarżąca w ogóle nie dokonywała sprzedaży gazu na terenie Niemiec, zatem pokwitowania te mogły dotyczyć innych aniżeli wskazanych wyżej transakcji. Powyższe, w ocenie Sądu, zasadnym czyni uznanie, że M.P. –L. w ramach prowadzonej działalności PHH "L" M.P. – L. nabyte na terenie wspólnot, na podstawie faktur zakupu 96.380 kg gazu skroplonego z akcyzą zapłaconą na terytorium państwa członkowskiego w marcu 2006 r. przemieściła na terytorium Polski, czyli dokonała jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Ponieważ w związku z tym nabyciem skarżąca nie dopełniła jednocześnie warunków określonych w art. 55 ustawy o podatku akcyzowym, to Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie, w myśl art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, określił zobowiązanie podatkowe z tego tytułu w drodze decyzji podatkowej. Jednocześnie, za prawidłowe uznać należy określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, gdyż przedmiotowy gaz płynny skarżąca przywożąc do kraju własnymi środkami transportu otrzymała go w dniu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia tj. przywozu do kraju. Za prawidłowe uznano także określenie podstawy opodatkowania, przyjęcie stawki podatkowej oraz wyliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu, jak już wykazano wyżej, nie doszło przy tym, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, do naruszeń zasad ogólnych postępowania podatkowego, które mogłoby skutkować uchyleniem wskazanych decyzji, czy choćby nawet stwierdzeniem wydania ich z naruszeniem prawa. Nie stwierdzając zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a więc nie uznając że skarga jest zasadna, skargę na postawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił. /-/ S. Kowalczyk /-/ J. Niedzielski /-/ J. Wierchowicz