I SA/Go 123/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi B.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2005-2008 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim ustanowionemu z urzędu adwokatowi A.K. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) oraz kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 22 % VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. I SA / Go 123 / 10 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca B.C. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].12.2010 roku, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].09.2009 roku, wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2005 – 2008 roku. Z akt sprawy wynika że : Skarżąca wnioskiem z dnia [...].01.2009 roku wniosła o umorzenie zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2005 – 2008. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...].09.2009 roku, orzekł o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2005-2008. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...].03.2009 roku skarżąca wpłaciła 1.076,60 złotych na poczet zaległości podatkowej, którą zarachowano w ten sposób, iż kwotę 926,0 złotych zaliczono na należność główną, kwotę 133,0 złote na poczet odsetek, a kwotę 17,60 złotych na poczet kosztów upomnienia. Organ ustalił, że skarżąca uzyskiwała przychód w kwocie 300,0 złotych z tytułu wynajmu pawilonu handlowego, co potwierdza umowa najmu z dni [...].06.2009 roku. Nadto skarżąca podlega od dnia [...].01.1991 roku ubezpieczeniu społecznemu rolników w KRUS. Nie jest ona zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy, a składki do KRUS opłacają za nią rodzice. Nadto skarżąca nie pracowała i nie uzyskiwała żadnych dochodów z tytułu pracy za granicą. Mąż skarżącej, J.C. utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania z dniem [...].05.2009 roku, a także status osoby bezrobotnej z dniem [...].06.2009 roku, gdyż pobiera zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej. W okresie od dnia [...].05.2008 roku do dnia [...].05.2009 roku pobierał on 100% zasiłek dla bezrobotnych. Nadto uzyskuje on dochód z tytułu zasiłku stałego w kwocie 173,15 złotych przyznany do 2012 roku. Małżonek skarżącej otrzymywał również w okresie od [...].09.2008 roku do dnia [...].10.2009 roku zasiłek rodzinny w kwocie 128,0 złotych miesięcznie, Nadto, dzieci skarżącej otrzymywały w okresie od dnia [...].01.2009 roku do dnia [...].06.2009 roku pomoc w zakresie dożywiania. Małżonek skarżącej posiada orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z przeciwwskazaniem do pracy ciężkiej. Jak wynika z książeczki usług medycznych, wydatkowano również środki na zakup leków na kwotę 26,0 złotych w okresie dwóch miesięcy. Skarżąca wraz z rodziną zamieszkuje w mieszkaniu kwaterunkowym składającym się z 3 izb o powierzchni 48m2 położonym w [...]. W dniu [...].02.2009 roku skarżącej i jej małżonkowi przyznano dodatek mieszkaniowy wraz z ryczałtem w wysokości 283,39 złotych. Opłaty stałe związane z utrzymaniem lokalu wynoszą 290,79 złotych miesięcznie, w tym abonament RTV i telefon kwotę 106,21 złotych. Wyposażenie lokalu to roczny telewizor, roczne DVD, roczna pralka, 3 letni komputer, 7 - letnia lodówka i 16 letnie meble kuchenne, 8 i 12 letnie meble pokojowe, 10 letnia kuchenka gazowa. Nadto małżonek skarżącej jest właścicielem samochodu marki [...], rok produkcji 1992, a roczna opłata z tytułu ubezpieczenia wynosi 194,0 złote. Ponadto skarżąca posiada pawilon handlowy o powierzchni 20m2 który wynajmuje. Na podstawie powyższych ustaleń organ podatkowy uznał, iż sytuacja majątkowa skarżącej jest trudna, jednak mając 42 lata ma możliwość podjęcia pracy zarobkowej, której nie podejmuje. Przy uzyskiwaniu wskazanych wyżej przychodów, które nie są wysokie, skarżącą i jej małżonka stać było na zakup telewizora, DVD i pralki bez zawierania umowy pożyczki. Zdaniem organu sytuacja która umożliwia umorzenie zaległości podatkowych musi być wyjątkowa, a taką nie jest sytuacja skarżącej. Organ wskazuje, iż skarżąca wraz z małżonkiem uzyskuje dochody, na co wskazuje choćby zakup sprzętu wskazanego wyżej oraz to, że skarżąca uregulowała zaległość podatkową za lata 2005 – 2008. Trudno na podstawie wskazanej sytuacji majątkowej wnioskować, iż zapłata zaległości podatkowej może zagrażać życiu lub zdrowiu skarżącej i jej rodziny, pozbawiając go środków do życia. Nadto przy umorzeniu zaległości podatkowych organ musi brać pod uwagę to, że nie można przerzucać obowiązków podatkowych na innych obywateli, a pozytywna decyzja organu w tym przedmiocie oznaczałaby dofinansowanie skarżącej ze środków budżetowych, co naruszyłoby interesy innych podatników. Na skutek złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...].12.2009 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, powołując się na art. 67a § 1 pkt. 3 ordynacji podatkowej, że organ wydaje decyzję w oparciu o ten przepis w sytuacji, gdy tego wymaga interes podatnika, a więc gdy z powodu nadzwyczajnych wypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Nadto wydaje tę decyzję w sytuacji gdy przemawia za tym interes publiczny, a więc gdy zapłata zaległości spowoduje konieczność sięgania do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on miał możliwości zaspokojenia swoich potrzeb materialnych. Stwierdził, iż postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a decyzja nie narusza granic uznania administracyjnego. Jego zdaniem, to podatnik jest obowiązany do wykazania że zachodzą przesłanki do udzielenia ulgi w oparciu o art. 67a ordynacji podatkowej, a więc m.in. przedstawienia swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Na podstawie analizy sytuacji materialnej i rodzinnej organ uznał, iż na dzień złożenia wniosku skarżąca posiadała zaległości podatkowe w kwocie 926,0 złotych należności głównej i kwotę 120 złotych odsetek. Zaległości te wynikają natomiast z niezastosowania się skarżącej do zadeklarowanego wyboru opodatkowania z tytułu najmu ewidencjonowanego i rozliczania się w latach 2005 – 2008 w oparciu o zasady ogólne. Powtarzając ustalenia organu I instancji, co do sytuacji majątkowej i dochodowej skarżącej, oraz jej rodziny organ podatkowy wskazał, że skarżąca swój ważny interes uzasadnia nieświadomością konsekwencji złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania przychodów uzyskanych z najmu pawilonu handlowego oraz trudnym warunkami materialnymi. Organ uznał, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać wniosek skarżącej za zasadny. Sytuacja skarżącej nosi znamiona wyjątkowości i odbiega stanu pożądanego, jednak znajduje się w sytuacji w jakiej znajduje się wiele innych osób. Nadto zdaniem organu nie zaistniały nadzwyczajne losowe okoliczności przemawiające za udzieleniem ulgi podatkowej. Argumenty skarżącej mogą być zdaniem organu uznane za wystarczające do stwierdzenia ważnego interesu podatnika z uwagi na brak zatrudnienia i niepełnosprawność męża skarżącej. Organ wskazał jednak, że decyzję dotyczącą wynajmu i sposobu opodatkowania z tego tytułu podejmowała skarżąca. Natomiast fakt nieświadomości konsekwencji finansowych wyboru formy opodatkowania dochodu, nie może skutkować umorzeniem zaległości podatkowych za przeszłe lata i nie stanowi podstawy do przyznania ulgi. Każdy bowiem podatnik winien podejmować decyzję w sposób przemyślany i zgodny z prawem, a zachowania skarżącej prowadzące do powstania zaległości podatkowych były zależne tylko i wyłącznie od skarżącej. Trudna sytuacja skarżącej natomiast nie stanowi wystarczającej przesłanki do przyznania ulgi w formie umorzenia zaległości podatkowej. W tej mierze organ powołał się na wyrok NSA z dnia 22.10.1999 roku III SA 7574 / 98 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.03.2005 roku III SA / Wa 397 / 04. Organ podkreślił, iż skarżąca będąca w wieku produkcyjnym, nie stara się o podjęcie innej pracy, natomiast praca w gospodarstwie rolnym rodziców nie daje wymiernego dochodu. Skarżąca nadto w oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach wskazała jedynie dochody z wynajmu pawilonu handlowego, nie wskazując jakie dochody uzyskuje z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym. Podobnie mąż skarżącej, mimo posiadanego orzeczenia o niepełnosprawności, nie ma zamkniętej drogi do wykonywania lekkich prac i podjęcia zatrudnienia. Brak jest podstaw do uznania, iż za umorzeniem należności przemawia fakt wymuszenia uregulowania zaległości wraz z odsetkami, poprzez zajęcie przez organ egzekucyjny ruchomości. Zajęcie bowiem miało na celu tylko i wyłącznie zabezpieczenie należności w drodze zastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, a nie wymuszenie. Nie jest również zasadne obciążanie organu podatkowego winą za powstanie zaległości podatkowych. Za wybór dokonany przez skarżącą, organ nie może ponosić odpowiedzialności. Organ podatkowy natomiast otrzymał wniosek o zmianę formy opodatkowania dopiero pismem z dnia [...].11.2008 roku. Jak podkreślił organ, skarżąca mogła w pełni wypowiedzieć się co do prowadzonego postępowania, co też uczyniła, przekazując materiały dowodowe które poddane zostały analizie przez organ. Nadto organ podkreślił, iż wydana decyzja jest oparta na uznaniu administracyjnym, toteż nawet ustalenie że wystąpiły przesłanki określone w art. 67a § 1 ordynacji podatkowej nie warunkuje pozytywnego rozpoznania wniosku. Od powyższej decyzji skargę złożyła skarżąca wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie zaległości podatkowej. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła przebieg postępowań odnoszących się do zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2005 – 2008 roku i powstania tego zobowiązania. Argumentując za umorzeniem zobowiązania podatkowego skarżąca wskazała na to, że została nieuczciwie potraktowana przez organy podatkowe, bowiem była informowana, iż są przesłanki do umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, a umorzenie to nie nastąpiło. Nadto wskazała iż jest w trudniej sytuacji materialnej, posiada niskie dochody, natomiast mąż jej długotrwale choruje. Podniosła również, iż wniosek o wyborze formy opodatkowania złożyła nieświadomie, jak również to, że mimo złożonych wniosków o unieważnienie wniosku o wyborze formy opodatkowania, organy nie potrafiły logicznie uzasadnić odmowy takiego unieważnienia. Nadto uważa że organ podatkowy nie zrobił niż aby należycie przeprowadzić postępowanie dowodowe. Skarżąca w skardze wniosła również o przeprowadzenie szeregu dowodów, znajdujących się w aktach I SA / Go 571 / 09 i I SA / Go 572 / 09 WSA w Gorzowie Wlkp., dołączenia do akt organów podatkowych dotyczących przekazania nierzetelnych informacji i uchylania się od ich udzielenia informacji dotyczących ilości wydanych przez organ podatkowych decyzji umarzających podatku innym podatnikom, przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka w osobie Naczelnika Urzędu Skarbowego, co do okoliczności rozmowy telefonicznej w dniu [...].12.2008 roku, przeprowadzenia dowodu z szeregu akt postępowań administracyjnych celem ustalenia niewłaściwego postępowania organu podatkowego i ignorowania pism skarżącej, przeprowadzenia dowodów z postanowień z dnia [...].11.2009 roku celem ustalenia, iż organy ignorują pisma i zażalenia skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ podatkowy wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza granic uznania administracyjnego. Organ podatkowy przeprowadził analizę dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w tym również dostarczonych przez skarżącą. Organ podatkowy uznał, iż argumenty podane przez skarżącą mogą być uznane za wystarczające do stwierdzenia istnienia przesłanki ważnego interesu podatnika, natomiast nie stwierdził istnienia interesu publicznego. Natomiast fakt stwierdzenia istnienia którejkolwiek z tych przesłanek nie obliguje organ podatkowego do orzeczenia o umorzeniu zaległości podatkowych. Zdaniem organu zaległości podatkowe skarżącej wynikają z niezastosowania się do zadeklarowanego wyboru opodatkowania z tytułu najmu w formie ryczałtu ewidencjonowanego i rozliczenia się w latach 2005 – 2008 w oparciu o zasady ogólne. Podkreślił, iż decyzje co do wyboru formy opodatkowania jak również co do wynajmu pawilonu handlowego skarżąca podejmowała sama. Również na skarżącej spoczywa obowiązek przekazywania należności podatkowych, a terminowe i rzetelne regulowanie tych należności leży w interesie całego społeczeństwa. Fakt nieświadomości konsekwencji finansowych wyboru opodatkowania nie stanowi zdaniem organu podstawy do umorzenia zaległości podatkowych. Każdy bowiem podatnik w sposób przemyślany i zgodnie z prawem winien podejmować decyzje gospodarcze i finansowe. Nie sposób przyjąć, iż okoliczności powstania zaległości podatkowych były niezależne od zachowań i woli skarżącej. Wskazał również, że skarżąca mimo tego że jest w wieku produkcyjnym nie podejmuje żadnej dochodowej pracy, w sytuacji gdy praca w gospodarstwie rolnym rodziców nie przynosi wymiernego dochodu. Skarżąca w oświadczeniu o stanie finansowym i majątkowym wykazała jedynie dochody z tytułu najmu, nie wskazała natomiast jakie osiąga wynagrodzenie z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym. Nadto małżonek skarżącej mimo orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym nie podejmuje żadnej pracy nawet lekkiej do której nie ma przeciwwskazań, a droga do podjęcia tej pracy nie jest dla niego zamknięta. Nie jest zasadny zarzut skarżącej, co do nie zebrania materiału dowodowego, bowiem strona miała możliwość aktywnego uczestniczenia w postępowaniu dowodowym. Nadto wobec wezwania organu skarżąca przekazała materiały dowodowe które były przedmiotem analizy organu. Organ dokonał dokładnej analizy sytuacji materialnej strony, również dokonanej na podstawie materiału dowodowego uzyskanego od skarżącej. Skarżąca natomiast nie wykazała wyjątkowości swojej sytuacji, a jedynie wskazała na trudną sytuację materialną. Natomiast organ podatkowy wskazał, iż za umorzeniem zaległości podatkowej może przemawiać trudna sytuacja majątkowa skarżącej, jednak wystąpienie tej okoliczności nie musi skutkować umorzeniem zaległości podatkowej, bowiem decyzja jest oparta na uznaniu administracyjnym. Zdaniem organu przy umorzeniu zaległości podatkowych organ musi brać pod uwagę że nie można przerzucać obowiązków podatkowych na innych obywateli, a pozytywna decyzja organu w tym przedmiocie oznaczałaby dofinansowanie skarżącej ze środków budżetowych, co naruszyłoby interesy innych podatników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. Ponadto zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga może być uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie kwalifikowanych przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 2 i 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena sądu dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W zakresie tak oznaczonej kognicji Sąd uznał iż skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem postępowania jest negatywna decyzja organu podatkowego co do wniosku skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2005 – 2008. Podstawą rozstrzygnięcia organ podatkowego jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm./ dalej - ordynacja podatkowa. Organ podatkowy rozpoznając sprawę umorzenia zaległości podatkowej wyjaśnił pojęcia "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", jak również uwarunkowania i sytuacje w których może być on zastosowany, m.in. wskazując na uznaniowość w zakresie podjęcia tej decyzji. Pokreślił w uzasadnieniu, że stwierdzenie istnienia którejkolwiek lub łącznie przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt. 3 ordynacji podatkowej, nie nakłada na organ podatkowy obowiązku wydania decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej. Z tego też względu należy podkreślić, że o ile postępowanie dowodowe i dokonana ocena stanu faktycznego jest przeprowadzona zgodnie z prawem, to uznanie zasadności wniosku przez organ podatkowy, pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego. Sądowa kontrola podjętej decyzji w zakresie umorzenia zaległości podatkowej dotyczy postępowania poprzedzającego jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie bowiem jest wynikiem dokonania wyboru w zakresie tak zwanego "uznania administracyjnego". Zdaniem Sądu w toku postępowania w sposób wyczerpujący zgromadzono materiał dowodowy i przeprowadzono analizę zebranego materiału dowodowego. Podkreślić należy, iż skarżąca została wezwana przez organ I instancji do wskazania swojej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej, co też uczyniła przedstawiając w tym zakresie materiał dowodowy będący przedmiotem analizy organu w toku podejmowania decyzji. Organy podatkowe dokonując analizy materiału dowodowego dokonały oceny całego materiału będącego w ich posiadaniu. Ocena tego materiału, zdaniem Sądu, przeprowadzona została w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, uwzględniała przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych i mieściła się w ramach uznania administracyjnego. Niezgodność tego orzeczenia z oczekiwaniami strony, nie oznacza zdaniem Sądu, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązujących przepisów. Organy podatkowe rozważyły argumenty skarżącej w odniesieniu do wystąpienia przesłanek uzasadnionego "ważnego interesu podatnika", jak również rozważyły czy istnieje "interes publiczny". Wynikiem dokonanej oceny jest uznanie że istnieją podstawy do stwierdzenia ważnego interesu podatnika, jednak brak jest podstaw do umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Organy podatkowe wskazały, iż dopóki istnieje możliwość wyegzekwowania należności podatkowej, nie jest możliwe jej umorzenie. Nie może natomiast ulegać wątpliwości, że należność ta została wyegzekwowana, niezależnie od twierdzeń skarżącej, iż nastąpiło to przez wymuszenie. Nie pozostaje bowiem wątpliwości, że uiszczając zaległość podatkową, skarżąca wskazała, iż może tego dokonać bez uszczerbku dla sytuacji finansowej jej i swojej rodziny. Potwierdza również to fakt zakupu w ostatnim okresie np. sprzętu RTV. Brak aktualnych możliwości finansowych do uregulowania zaległości podatkowej nie stanowi bezwzględnej przesłanki umorzenia zaległości podatkowej. Sytuacja skarżącej może bowiem ulec poprawie i będzie mogła ona zaległości podatkowe uregulować. Jest to tym bardziej uzasadnione, bowiem jak wskazał organ podatkowy skarżąca nie podejmuje pracy poza gospodarstwem nie podając jednocześnie, czy uzyskuje jakiekolwiek środki z tytułu w nim pracy, a jest osobą czynną zawodowo. Również w przypadku małżonka skarżącej orzeczona niezdolność do pracy nie wyklucza go całkowicie z życia zawodowego. Tak więc o ile nie uzyskuje on dochodów z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym / w tym zakresie brak jest danych, a skarżąca ich nie podała / winien podjąć zatrudnienie w innym charakterze, a przynajmniej winien wykazać, iż takiej pracy poszukuje. Dodać należy, że okoliczność ta jest ważkim powodem odmowy umorzenia zaległości, mimo istnienia ważnego interesu podatnika. Organ podatkowy rozważył również istnienie przesłanki interesu społecznego, jako warunku uznania zasadności wniosku skarżącej. Umorzenie natomiast zaległości podatkowej stanowi odstępstwo od zasady powszechnego obowiązku płacenia podatków. Organ podkreślił, iż podatnik musi mieć świadomość istnienia obowiązku płacenia podatków na rzecz Skarbu Państwa. Toteż niezasadne przerzucenie tego obowiązku na innych, poprzez umorzenie zaległości podatkowej jest niezgodne z zasadą równości obywateli wobec prawa. Podkreślić należy przy tym, że zaległość podatkowa skarżącej powstała z woli i działania samej skarżącej, bez udziału osób trzecich. Niewątpliwie skarżąca popełniła błąd dokonując złego wyboru formy opodatkowania, jednakże nie oznacza to, iż konsekwencje tego błędu ponosić mają wszyscy. Każdy bowiem obywatel ma równe prawa ale również i obowiązki. Z tego też względu brak jest podstaw do tego aby obciążyć konsekwencjami działania skarżącej innych. Tym bardziej, iż skarżąca nie wskazała wyjątkowych okoliczności które by uzasadniły ocenę, iż błąd ten została popełniony na skutek wyjątkowego przypadku. Uzasadniając podjęta decyzję organ organ podatkowy rozważył wszystkie okoliczności dotyczące sytuacji życiowej skarżącej , takie jak: nie podejmowanie zatrudnienia przez skarżą i jej małżonka, oraz jego przyczyny, niskie dochody i ich źródło, posiadany majątek, brak podania informacji o dochodach z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym. Podkreślił możliwość podjęcia zatrudnienia przez skarżącą i jej małżonka, jak równie fakt zapłaty zaległości podatkowej. Wskazał na sytuację majątkową skarżącej wskazując na aktualne możliwości finansowe. Dodać należy również, że kwota zaległości podatkowych nie jest duża, a wobec uiszczenia jej przez skarżącą, również możliwa do uregulowania. Dodać należy, iż wnioski skarżącej o przeprowadzenie dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie są zasadne. Wskazać bowiem należy, iż Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, a jego zadaniem jest kontrola decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem. Toteż przeprowadzenie dowodu jest, zgodnie z art. 106 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwe tylko wówczas gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości / co do zgodności decyzji z prawem / i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast zawarte w skardze wnioski zmierzały do merytorycznego rozpoznania sprawy i nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości zgodnie z art. 106 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym, wobec braku podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też nie stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 pkt 1 lit.a oraz lit.c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /, Sąd na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Sędzia WSA B. Rennert Sędzia WSA B. Rzepecka Sędzia WSA S. Kowalczyk