I SA/Go 124/08

SA/Go 124/08 POSTANOWIENIE Dnia 29 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W.C. i A.C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji UZASADNlEN l E W skardze wniesionej w dniu 18 grudnia 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W.C. i A.C. wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 29 wspólnotowego Kodeksu Celnego przez nieuzasadnione odstąpienie od ustalenia wartości celnej na podstawie metody transakcyjnej oraz art. 23, 28, 29, 30, 39, 43,49,81 i 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 9, 87 ust. 1 i 91 Konstytucji RP przez pominięcie pierwszeństwa prawa wspólnotowego. Przedmiotem postępowania było ustalenie wartości celnej i zobowiązania podatkowego z tytułu importu samochodu osobowego [...] o deklarowanej przez skarżących wartości celnej 300,00 CHF. Organy celne dokonując weryfikacji zgłoszenia przyjęły, iż wymieniony na fakturze sprzedawca pojazdu szwajcarska firma NAE nie istnieje bądź nie jest możliwy do ustalenia. Z tych względów wartość celna została ustalona według tzw. metody ostatniej szansy, w oparciu, między innymi, o opinię biegłego rzeczoznawcy (art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody finansowej w postaci aktualnego prowadzenia egzekucji. Oran celny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie należy uznać za niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., zwanego dalej P.p.s.a.) przesłankami wstrzymania wykonania decyzji są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znacznej szkody" oznacza każdą szkodę zarówno majątkową jak też niemajątkową, bowiem przepis ustawy nie różnicuje rodzaju szkód, które mogą być wyrządzone w przypadku nie wstrzymania wykonania decyzji. Nadto szkoda musi być tego rodzaju, iż nie da się ona wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Następuje to w przypadku zagrożenia utraty przedmiotu świadczenia, który jest niemożliwy do zastąpienia innym przedmiotem, którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, a także gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, czy też spowodowałoby to zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej i utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny. Wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004r, GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004r, GZ 138/04). Dla należytego rozpoznania wniosku koniecznym jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.}, lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Zatem na wnioskodawcach spoczywał obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. We wniosku i jego uzasadnieniu skarżący lakonicznie powołali się na niebezpieczeństwo wyrządzenia egzekucją znacznej szkody bez przywołania okoliczności pozwalających na jego uprawdopodobnienie. To zaś uniemożliwia jego merytoryczną ocenę {por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r, FZ 65/04). Przy ocenie wniosku trzeba też mieć na uwadze stosunkowo niewielką wartość stwierdzonych zaskarżoną decyzją należności celnej i zobowiązań podatkowych, której - wobec braku innych danych- nie sposób traktować jako źródła znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów na podstawie art. 61 § 1 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.