I SA/Go 128/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Świetlik po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.S., H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] lutego 2013r. ustalającą skarżącym E. i H.S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 w kwocie 1.246,00 zł. Z akt sprawy wynika, że: Burmistrz - działając w oparciu o art. 2, art.3, art. 4, art. 5 i 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej u.p.o.l.) oraz § 1 uchwały nr XXXIV/251/2012 Rady Miejskiej z 29 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek w podatku od nieruchomości w Gminie - decyzją z [...] lutego 2013r. nr [...], ustalił skarżącym E. i H.S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 1.246,00 zł. Skarżący złożyli odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej zmianę poprzez przyjęcie wysokości zobowiązania z roku 2012 oraz zaliczenie powstałej nadpłaty na poczet przyszłych należności. Nadto wnieśli o zobowiązanie organu do podania podstaw dokonywanej kalkulacji dla wzrostu podatku w okresie 2009-2012, sposobu kształtowania wysokości opłat, czynników, które w ocenie organu spowodowały wzrost opłat, pod rygorem przyjęcia braku podstaw do dokonania tego rodzaju podwyższenia. Decyzją z [...] grudnia 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zaznaczyło, że skarżący nie wskazali naruszenia żadnego z przepisów prawa materialnego ani procesowego. Podkreśliło, że wysokość podatku od nieruchomości nie jest zależna od wartości przedmiotu opodatkowania bowiem model opodatkowania jest oparty na iloczynie podstawy opodatkowania wyrażonej w metrach kwadratowych bądź hektarach i odpowiedniej stawki podatkowej, określanej corocznie przez właściwą radę gminy. W skardze złożonej na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, skarżący zarzucili: - naruszenie podstawowych norm prawa administracyjnego, w tym prawa do obrony; - nie oparcie rozstrzygnięcia na pełnym materiale tej sprawy; - przyjęcie, że niewskazanie konkretnej normy prawa ma jakoby z założenia wykluczać możliwość analizy sprawy, kiedy właśnie w sposób całkowicie dowolny naliczana jest przez organy wysokość podatku. Organy mają obowiązek stać na straży prawa a na przestrzeni ostatnich kilku lat wielokrotnie skarżącym bez podstawy prawnej i faktycznej, naliczano coraz to wyższe opłaty; - naruszenie elementarnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zaufania obywateli do Państwa, poprzez naliczanie wysokości opłat od kilku lat z tendencją wzrostową, przy stałym poziomie, jeżeli nie spadku wartości nieruchomości w tym czasie, przez co nie wykazano nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby wzrost wysokości obciążenia. Wskazując na powyższe wnieśli o: 1. zmianę decyzji poprzez przyjęcie dotychczasowej - z 2012 roku, a w zasadzie z 2011 roku, wysokości zobowiązania; 2. zaliczenie dokonanej wpłaty tytułem przyszłych należności - w zakresie powstałej nadpłaty; 3. zobowiązanie organu do podania podstaw dokonywanej kalkulacji dla wzrostu podatku w latach 2009 - 2013, sposobu kształtowania wysokości opłat, czynników, które w ocenie organu spowodowały wzrost opłat, pod rygorem przyjęcia braku podstaw do dokonania tego rodzaju podwyższenia. W uzasadnieniu skargi podali, że w ciągu ostatnich 4 lat podatek od nieruchomości wzrósł o 50%. Tymczasem w tym samym okresie wartości nieruchomości utrzymują się na stałym poziomie lub wręcz spadają. Co więcej, przepisy prawa nakładają na organy podatkowe ograniczenia w windowaniu "wysokości opłat". W ocenie skarżących w sposób jednostronny, uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli zasad naliczania, ustalono im wysokość opłaty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art.135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art.145 §1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art.151 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucili organom całkowicie dowolne, bez podstawy prawnej i faktycznej, naliczenie podatku od nieruchomości za 2013r., w sytuacji, gdy wartość nieruchomości w porównaniu z poprzednimi latami nie wzrosła, a wręcz zauważalna jest tendencja spadkowa. Ich zdaniem, wysokość podatku za 2013 r. winna odpowiadać wysokości zobowiązania za rok 2012, 2011. Sąd ww. zarzut uznaje za chybiony. Na wstępie podkreślania wymaga, że rada gminy jest zobowiązana na mocy art. 5 ust.1 u.p.o.l. do określania wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości w tym między innymi od gruntów pozostałych (pkt 1 lit. "c" cyt. przepisu). Jak wynika z redakcji ww. przepisu, są to stawki kwotowe, których górna granica na każdy rok podatkowy jest określana w obwieszczeniu Ministra Finansów (art. 20 ust. 2 u.p.o.l.). W odniesieniu do podatku za 2013r. zastosowanie miało obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r., gdzie w pkt 1 lit. "c" wskazano, że górna stawka w odniesieniu do gruntów pozostałych nie może przekroczyć 0,45 zł od 1m² powierzchni. Powyższa regulacja koreluje z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.ol. gdzie stwierdza się, że w przypadku podatku od nieruchomości podstawą opodatkowania dla gruntu jest jego powierzchnia. Zatem punktem odniesienia przy wymiarze podatku jest powierzchnia danego gruntu, a nie jego wartość rynkowa jak twierdzą skarżący. To, że cena nieruchomości w realiach rynkowych nie rośnie, nie oznacza, że nie może ulec zmianie wysokość podatku od tej nieruchomości. W związku z powyższym, nie można zarzucić organowi, że działał bez podstawy prawnej i faktycznej, skoro bezspornym była powierzchnia gruntu, jego kwalifikacja w ewidencji jak i okoliczność obowiązywania w 2013 r. uchwały Rady Miejskiej z [...] listopada 2012r. nr XXXIV/251/2012 wprowadzającej stawkę w podatku do nieruchomości w wysokości 0,40 zł od 1 m² powierzchni gruntów pozostałych. Tym samym, za zgodne z prawem należy uznać działanie polegające na obliczeniu zobowiązania podatkowego w oparciu o iloczyn dwóch wartości tj. powierzchni gruntu (podstawa opodatkowania) oraz stawki podatku określonej w ww. uchwale. Obie wielkości co należy podkreślić, są wielkościami zmiennymi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno powierzchnia jak i stawka z roku na rok mogą ulec zmianie, i to od ich zmiany, a nie od wartości gruntu w obrocie rynkowym, zależy wysokość podatku. Co więcej, trudno zarzucić organom dowolność w naliczaniu podatku w sytuacji, gdy z decyzji organu I instancji wynika, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej przez skarżących informacji i ewidencji podatkowej, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. Z tego też powodu, bezpodstawny jest zarzut nieoparcia rozstrzygnięcia sprawy na pełnym materiale dowodowym i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organu podatkowego, tym bardziej, że skarżący nie wskazali, jaki ich zdaniem materiał dowodowy został przez organy pominięty. Brak przytoczenia treści przepisów prawa materialnego w zaskarżonej, Sąd uznaje - w okolicznościach niniejszej sprawy - za uchybienie procesowe, które nie miało istotnego wypływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie może być podstawą uchylenia decyzji. Podkreślenia bowiem wymaga, iż przepisy te w całości przytoczone zostały i zinterpretowane w decyzji organu I instancji, utrzymanej zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec wskazanego wyżej modelu określania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, niezależnego od wartości nieruchomości, uchybienie to nie mogło wpłynąć na wydanie rozstrzygnięcia odmiennego - korzystnego dla skarżących. Z tych też powodów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.