I SA/Go 131/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2021 rok oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, organ odwoławczy) pozostawiło bez rozpatrzenia odwołanie M. sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: strona skarżąca, spółka) od decyzji Burmistrza [...] z [...] lipca 2023 r. [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...], organ I instancji określił ww. spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 26.476 zł. Organ uznał, że podatnik pozostawał właścicielem zabudowanych nieruchomości gruntowych położonych na terenie gminy [...] przy ul. [...]. Pomimo tego, nie złożył stosownej deklaracji i nie wpłacił należnego podatku z tego tytułu. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości wniesienia odwołania oraz treści art. 222 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.). Dalej organ odwoławczy podniósł, że Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji. Wezwaniem z [...] października 2023 r. SKO wezwało spółkę do sprecyzowania odwołania w zakresie elementów wymienionych w art. 222 O.p. Wskazano, że w odwołaniu zawarto refleksje dotyczące braku zaufania do POLSKIEGO PANSTWA PRAWA, wskazujące osoby odpowiedzialne "za wypełnianie obowiązku konstytucyjnego sędziów i urzędników państwowych i pomocy w ochronie żywotności społeczeństwa...", a pominięto rzeczywisty stan faktyczny sprawy wynikający z zaskarżonej decyzji. W piśmie z [...] października 2023 r. spółka zarzuciła, że Urząd Gminy [...] wykonywał nielegalne szczepienia w domu kultury, wdrożył system monitoringu w pobliżu dróg i budynków, które naruszają prawa i wolności obywatelskie, przejmuje długi instytucji finansowych, a inne instytucje wdrożyły w pobliżu dróg szkodliwe instalacje techniczne takie jak 5G, które okazały się szkodliwe. Postanowieniem z [...] listopada 2023 r. nr [...] SKO pozostawiło odwołanie spółki bez rozpatrzenia uznając, że pomimo wyznaczonego terminu strona nie zastosowała się do wezwania. Skarga wniesiona na to postanowienie została uwzględniona przez organ w całości w trybie autokontroli (art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: P.p.s.a.) postanowieniem z [...] stycznia 2024 r. W związku z powyższym, tut. Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (sygn. akt I SA/Go 10/24). Wezwaniem z [...] stycznia 2024 r. organ odwoławczy ponownie wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania odwołania poprzez wskazanie zarzutów przeciw decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazania dowodów uzasadniających to żądanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wezwania podkreślono, że zaskarżone decyzje dotyczą określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, dlatego uwagi strony dotyczące nielegalnych szczepień w domu kultury, wdrożenia systemów monitoringu w pobliżu dróg i budynków, przejmowania długów instytucji finansowych itp., nie stanowią zarzutów wobec decyzji. W odpowiedzi z [...] lutego 2024 r. spółka w odniesieniu do Gminy [...] powieliła argumentacje przedstawioną w piśmie z [...] października 2023 r. dodając m.in., że gmina jest narzędziem wykorzystywanym przez "WYŻSZE WŁADZE" do ułatwiania i współrealizowania przestępstw. Dodatkowo Gmina łamie zapisy Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych przyjętego przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 16 grudnia 1966 r. W załączeniu przedłożono opracowanie na temat niefunkcjonalności systemu sądowego, wydruki z Wikipedii, artykuły prasowe. Postanowieniem z [...] marca 2024 r. nr [...], organ odwoławczy pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. Organ stwierdził, że spółka będąc wezwana w trybie art. 222 O.p., nie wskazała zarzutów przeciw zaskarżonej decyzji, nie określiła istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, nie wskazała też dowodów uzasadniających to żądanie. Strona skarżąca porusza wiele kwestii, lecz nie są one związane z przedmiotem sprawy. W skardze do sądu administracyjnego spółka zarzuciła, że już w odwołaniu wyjaśniła i opisała argumenty na złe rządy gminy w [...]. Uzasadnienie skarżonego postanowienie uważa za stronnicze i błędne. SKO nie uznało argumentów, które mają znaczący wpływ na zdrowie mieszkańców i rozwój przyszłych pokoleń. Zdaniem strony skarżącej gmina jest narzędziem utrzymującym obywateli w długach finansowych i odpowiedzialności wobec rządu, tak aby zawsze miał możliwość pociągnięcia ich do odpowiedzialności i ukarania. Jest to forma niewolnictwa, a to jest zakazane. Twierdzenie, że spółka przedstawia szereg mało istotnych, bądź niezwiązanych ze sprawa kwestii, jest zakryciem legalnych zbrodni. Następnie strona zawarła swoje stanowisko co do służby wojskowej, konfliktu zbrojnego na Ukrainie, działalności banków centralnych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór koncentruje się wokół kwestii pozostawienia przez organ bez rozpatrzenia odwołania strony od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości. Zdaniem organu, strona w toku postępowania, pomimo wystosowanych do niej wezwań, nie przedstawiła zarzutów przeciwko decyzji Burmistrza [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Z kolei w ocenie strony, argumentacja organu przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu jest stronnicza i błędna. Kreśląc ramy prawne sprawy należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił m.in. art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 222 O.p. Zgodnie z tą ostatnią regulacją, odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Art. 228 § 1 pkt 3 O.p. stanowi z kolei, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Należy zaakcentować, że na gruncie art. 222 O.p., zarzuty muszą zostać ukierunkowane bezpośrednio na zakwestionowanie podstawy prawnej i/lub faktycznej wydanej decyzji i nie mogą abstrahować od jej treści. Nie muszą one zostać sformułowane w sposób w pełni profesjonalny, jednak musi z nich wynikać, jakie błędy w ocenie wnoszącego odwołanie, zostały na etapie stosowania prawa przez organ pierwszej instancji popełnione. Dopiero w takim przypadku otwarta będzie droga do powtórnego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W orzecznictwie sądowym zwraca się szczególną uwagę na obowiązki wynikające z tej regulacji dla odwołujących się. W wyroku z dnia 7 maja 1993 r. (sygn. akt SA/Po 2180/92, "Glosa" 1995, Nr 3, poz. 11, z glosą N. Gajl) NSA O. w Poznaniu podkreślił, że odwołanie w postępowaniu podatkowym nie może być prostym wyrazem niezadowolenia z decyzji, ale powinno zawierać trzy istotne elementy, tj. zarzuty stawiane decyzji organu, określenie zakresu i rodzaju zmian, które powinny być wprowadzone do tej decyzji oraz uzasadnienie zarzutów i żądań przez powołanie dowodów. W sposób jednoznaczny także NSA w wyroku z 8 grudnia 2016 r. (sygn. akt II FSK 3399/14) stwierdził, że przedstawienie, zgodnie z art. 222 O.p., zarzutów przeciwko kwestionowanej decyzji, istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie, jest ważne zarówno dla organu podatkowego, jak i dla odwołującego się. Funkcje i czynności podatkowego organu odwoławczego nie ograniczają się wprawdzie tylko do rozpatrzenia literalnej treści odwołania, jednak zawarcie w nim wymaganych przez prawo elementów składowych ukierunkowuje postępowanie odwoławcze, pozwalając skupić się na zagadnieniach i problemach dla danej sprawy rzeczywiście spornych oraz znaczących. Organ podatkowy nie może się tylko domyślać czego i na jakiej podstawie dochodzi strona wnosząc odwołanie. Z tego powodu nie można wymagań wynikających z art. 222 O.p. uważać wyłącznie za zbędną i uciążliwą formalistykę, a tym bardziej ignorować ich wnosząc ogólnikowe, nieprecyzyjne, nie zawierające istotnej - przez prawo wymaganej treści odwołania, których uzasadnieniem bywa niekiedy tylko zasadniczo nieskuteczne prawnie wyrażenie subiektywnego uczucia niezadowolenia czy też skrzywdzenia decyzją w sprawie podatkowej (J. Brolik, Jak uniknąć błędów w przygotowywaniu odwołań w sprawach podatkowych, Jurysdykcja Podatkowa 2010, nr 2). Przechodząc do charakterystyki poszczególnych wymogów należy zauważyć, że przez "zarzuty przeciw decyzji", o których mowa w art. 222 O.p., należy rozumieć wskazanie w odwołaniu uchybień, które uzasadniają żądanie sformułowane w odwołaniu. Podstawę zarzutów może stanowić w szczególności, naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe stosowanie, sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego lub inne naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. J. Zubrzycki (w:) R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2002, s. 280). Z kolei określenie istoty i zakresu żądania należy rozumieć jako obowiązek wnoszącego odwołanie wskazania tego, czy domaga się zmiany czy też uchylenia decyzji oraz, czy rozstrzygnięcie organu odwoławczego ma dotyczyć całej decyzji, czy tylko jej części. W końcu wskazanie dowodów uzasadniających żądanie nakłada na stronę obowiązek przytoczenia w odwołaniu tych dowodów, które potwierdzają jej żądania i wnioski. Chodzi tu o te dowody, które składają się na materiał sprawy. Przed weryfikacją merytoryczną zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ podatkowy ma zatem obowiązek zbadać, czy nie zachodzą przyczyny wyłączające możliwość rozpatrzenia sprawy co do istoty. W ramach wstępnego badania organ podatkowy ocenia, czy nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności odwołania, czy zostało ono wniesione w terminie i czy spełnia warunki wynikające z art. 222 O.p. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba przypomnieć, na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, że skarżący choć wniósł odwołanie od decyzji podatkowej, to nie sformułował w nim żadnych zarzutów merytorycznych w zakresie opodatkowania spółki. Należy podkreślić, że Skarżący nie podał, do naruszenia jakich przepisów prawa materialnego, czy też procesowego jego zdaniem doszło przy wydawaniu decyzji. Zamiast tego skoncentrował się na zagadnieniach niezwiązanych z przedmiotem decyzji podatkowej konkludując, że nie ma zaufania do Polskiego państwa prawa, w którym odbierana jest mu prawna zasada: prawa – obowiązki. Nie określił również istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania. W tym stanie rzeczy, organ zasadnie wezwał spółkę wpierw pismem z [...] października 2023 r. a następnie z dnia [...] stycznia 2024 r. do spełnienia wymogów określonych w art. 222 O.p. W odpowiedzi z [...] października 2024 r. strona nadal nie odniosła się merytorycznie do sprawy, koncentrując się na kwestiach niezwiązanych z przedmiotem sprawy. Zarzuciła gminie [...] m.in. wykonywanie nielegalnych szczepień w domu kultury, wdrożenie system monitoringu w pobliżu dróg i budynków, które naruszają prawa i wolności obywatelskie, przejmowanie długów instytucji finansowych. Podniesiono również, że inne instytucje wdrożyły w pobliżu dróg szkodliwe instalacje techniczne takie jak 5G, które okazały się szkodliwe. Tę argumentację powieliła w piśmie z [...] lutego 2024 r. dodając m.in., że gmina jest narzędziem wykorzystywanym przez "WYŻSZE WŁADZE" do ułatwiania i współrealizowania przestępstw. Dodatkowo podniesiono, że Gmina łamie zapisy Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych przyjętego przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 16 grudnia 1966 r. Także załączona do pisma strony dokumentacja nie odnosiła się w jakikolwiek sposób do przedmiotu sprawy, tj. opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W załączeniu przedłożono bowiem m.in. opracowanie na temat niefunkcjonalności systemu sądowego, wydruki z Wikipedii, artykuły prasowe, opracowania sporządzone w języku angielskim. Niewątpliwie w tejże zaistniałej sytuacji, brak było możliwości nadania odwołaniu biegu. Pozbawione one było bowiem elementów o jakich mowa w art. 222 O.p. Nie wystarczy zaś, by strona wniosła pismo tytułując je jako "odwołanie" i wyraziła w nim swoje niezadowolenie w odniesieniu do szeregu spraw niezwiązanych z przedmiotem sprawy. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do faktycznej bezprzedmiotowości przepisu art. 222 O.p., w którym zawarto wymóg wskazania zarzutów przeciwko wydanej decyzji. Co również warte podkreślenia, strona skarżąca nie dopełniła wymogów, o jakich mowa w ww. regulacji pomimo pouczenia zawartego w decyzji organu I instancji oraz wystosowanych do niej wezwań. Natomiast gdyby organ rozpatrzył odwołanie niespełniające ww. wymogów, dopuściłby się naruszenia art. 222 O.p. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W końcu też wskazać należy, że ocenie sądowej w niniejszej sprawie podlegała jedynie prawidłowość czynności procesowej, jaką było pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. W ustalonym w sprawie stanie faktycznym, zaskarżone postanowienie - zdaniem sądu - jest zgodne z prawem. Sąd nie podziela więc poglądu, że twierdzenia w nim zawarte są błędne i stronnicze. Poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje natomiast kwestia prawidłowości wydania ww. decyzji organu I instancji. Możliwość kwestionowania tej decyzji istniała na etapie postępowania odwoławczego, jednakże wobec nieuzupełnienia odwołania o elementy określone w art. 222 O.p. i wydania zaskarżonego postanowienia, merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy było niemożliwe. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.