I SA/Go 136/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zawarcia umowy dożywocia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – J.A., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zawarcia umowy dożywocia. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu podniosła, że biorąc pod uwagę wiek skarżącej - 79 lat, a co za tym idzie stan jej zdrowia, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jej sytuacji materialnej. Dodała, że jakiekolwiek wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w stosunku do 80-letniej staruszki, może stanowić dla niej olbrzymi stres, który może nawet spowodować jej śmierć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zw. dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - i to nie każdej szkody, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena zaś, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a., w opinii Sądu, skarżąca nie wykazała możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczyła się bowiem jedynie do sformułowania wniosku i ogólnego twierdzenia o jej zaawansowanym wieku i związanym z nim złym stanem zdrowia oraz możliwości wystąpienia nieodwracalnych strat. Ponadto strona nie przedstawiła Sądowi żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie w perspektywie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Wobec tego należy uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Co więcej, w przypadku uwzględnienia skargi, podatnik może oczekiwać zwrotu wyegzekwowanych należności podatkowych od organu egzekucyjnego. Kończąc Sąd pragnie podkreślić, że rozumie obawy pełnomocnika związane z wiekiem skarżącej i jej stanem zdrowia. Jednakże samo przekonanie pełnomocnika, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego może wywołać stres zagrażający życiu skarżącej nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, każde postępowanie podatkowe, a już na pewno będące jego konsekwencją postępowanie egzekucyjne, bez wątpienia niesie ze sobą stres dla zobowiązanego, jednak, jak już wspomniano wyżej, nie jest to przesłanka do automatycznego zastosowania tej wyjątkowej instytucji. Wprawdzie nie można wykluczyć, że w konkretnych sytuacjach na skutek egzekucji mogą wystąpić okoliczności, które będą groziły powstaniem szkody znacznych rozmiarów lub innych skutków, które trudno odwrócić, jednak takich okoliczności - jak już wspomniano wyżej - we wniosku nie wykazano. W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne jako nie poparte żadnymi dowodami, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.