I SA/Go 14/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi Izby [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Izba [...] wniosła do tut. Sądu skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Skarga została podpisana przez D.W.. Zarządzeniem z 11 stycznia 2018r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wezwał skarżącą stronę do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie D.W. do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie doręczono stronie wraz z odpisem zarządzenia do uiszczenia wpisu w dniu 19 stycznia 2018 r. (zpo – k. 17 akt sądowych). Ponieważ skarżąca w terminie tj. do dnia 26 stycznia 2018 r. nie uzupełniła braku formalnego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 13 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Go 14/18 odrzucił jej skargę. Pismem z [...] lutego 2018 r. Izba [...] wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi podnosząc, że brak nie został usunięty ze względu na nieobecność osoby, która zgodnie ze statutem Izby może upoważnić osoby do jej reprezentowania. Nie było możliwości, aby takie upoważnienie w tym okresie czasu uzyskać. Skarżąca przyznała również, że miała bardzo dużo spraw związanych z działalnością Izby i nie zauważyła stosunkowo wcześnie wezwania o uzupełnienie braku formalnego w postaci przedstawienia upoważnienia dla D.W. do reprezentowania strony. W zażaleniu na postanowienie o odrzucenie skargi, strona podtrzymała swój wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, powielając wcześniejszą argumentację. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o uzupełnienie braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez dokonanie czynności, której terminowi strona uchybiła, skarżąca strona przesłała upoważnienie datowane na dzień [...] grudnia 2017 r. udzielone D.W. – Dyrektorowi Izby ds. Administracyjno – Informatycznych przez prezesa Izby K.H., do reprezentowania tejże Izby przed WSA w niniejszej sprawie. Jednocześnie wyjaśniła, że niemożność podpisania skargi przez prezesa Izby wynikała z jego długotrwałej nieobecności w pracy z powodu przewlekłej choroby uniemożliwiającej swobodne podejmowanie decyzji w okresie od 15 - 31 stycznia 2018 r. Na dowód tego przedłożyła zaświadczenie lekarskie wydane na prośbę zainteresowanego z [...] stycznia 2018 r. z którego wynika, że K.H. był leczony od dnia 15 stycznia 2018 r. i z powodu choroby był niezdolny do chodzenia w okresie 15 – 31 stycznia 2018 r. Na wezwanie Sądu z 29 marca 2018 r. skarżąca złożyła odpis z rejestru przedsiębiorców KRS z którego wynika umocowanie K.H. do reprezentowania strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.– dalej cyt. jako P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 P.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Instytucja ta ma jednak charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zgodnie z treścią art. 87 § 2 ww. ustawy w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest bowiem od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2.10.2002 r., V SA 793/03). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. To z treści przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika ciążący na wnioskodawcy obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca Izba [...] wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu z którego wynikałoby umocowanie D.W. do jej reprezentowania. Jako przyczynę niedochowania terminu wskazano na przewlekłą chorobę prezesa Izby w dniach 15 - 31 stycznia 2018r, która uniemożliwiła uzyskania upoważnienia dla D.W. w tym okresie. Odnosząc się do powyższego wpierw należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2016, poz. 1285) izby rzemieślnicze podlegają wpisowi do KRS i z chwilą tego wpisu uzyskują osobowość prawną. Z art. 28 § 1 P.p.s.a. wynika, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Osoby takie mają jednak obowiązek wykazać umocowanie przy dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 P.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi do sądu przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek złożyć nie tylko pełnomocnictwo ale i dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która go udzieliła. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie umocowanie D.W. nie zostało wykazane nie tylko wraz ze złożoną skargą ale i w zakreślonym na wezwanie Sądu terminie. Natomiast argumentacja strony mająca uprawdopodobnić brak jej winy w niedotrzymaniu terminu nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie. W sprawie jest bezsporne, że termin do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął bieg 19 stycznia i upłynął 26 stycznia 2018r. Jak wynika z przedłożonego przez stronę zaświadczenia lekarskiego, prezes Izby – K.H., był niezdolny do chodzenia w dniach 15 – 31 stycznia 2018 r. z powodu choroby. Trzeba jednak zauważyć, że choroba sama w sobie nie może przemawiać za przywróceniem terminu. Musi być to bowiem choroba nagła, która na dodatek nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., II OZ 849/10). W ocenie Sądu, w sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Zresztą sama strona nie wskazywała na ww. aspekty, akcentując jedynie okoliczność choroby i wynikającą z tego niemożność podejmowania decyzji przez prezesa Izby, co w okolicznościach sprawy należy uznać za niewystarczające. Nie ulega bowiem wątpliwości, że osoba prawna jaką jest izba rzemieślnicza - działając na podstawie ustawy - jest podmiotem na tyle zorganizowanym, że w okresie absencji prezesa, z pewnością nie zawiesza działalności. Zresztą z odpisu z KRS dotyczącego skarżącej wynika, że Izbę reprezentuje prezes lub wyznaczone przez niego osoby. Skoro strona skarżąca w dniu 19 stycznia 2018 r. uzyskała informację o konieczności przedłożenia dokumentu stwierdzającego umocowanie dla osoby która podpisała skargę, to w ocenie Sądu nie był przeszkód, by taki dokument przedstawić w terminie. Sama choroba prezesa z pewnością nie była bowiem przeszkodą, która to uniemożliwiała. Takie upoważnienie skarżąca mogła przecież uzyskać także w okresie niezdolności prezesa do chodzenia, kontaktując się z nim w tym celu. Tym bardziej, że udzielenie takiego upoważnienia nie należy do czynności szczególnie skomplikowanych, wymagało złożenia jedynie podpisu ze strony upoważniającego. Wszak z zaświadczenia przedstawionego przez stronę nie wynika, by tego rodzaju czynności prezes Izby nie był w stanie dokonać. Strona podnosząc brak reprezentacji w okresie 15 stycznia – 31 stycznia 2018 r. zdaje się jednak przede wszystkim nie dostrzegać, że przedłożone ostatecznie przez nią wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu upoważnienie datowane jest na dzień [...] grudnia 2017 r., co oznacza, że istniało przed wskazywaną chorobą osoby uprawionej do reprezentacji strony. Oznacza to też, że jedyną czynnością, która skarżąca powinna była dokonać w okresie 19 – 26 stycznia 2018r., było przesłanie upoważnienia do Sądu. Okoliczność choroby prezesa z pewnością nie może usprawiedliwiać niedopatrzenia w tym zakresie. Trzeba bowiem zauważyć, że wnioskującym jest organizacja samorządu gospodarczego rzemiosła mająca osobowość prawną i posiadająca określone statutem organy oraz pracowników, i choćby z tej racji w podejmowanych działaniach, także w tych przed sądem, powinna wykazywać szczególną staranność, a czego niewątpliwie w sprawie zabrakło. Nie może świadczyć o braku winy w niezłożeniu w terminie dokumentu podnoszona okoliczność wielości spraw i niezauważenie stosunkowo wcześnie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi. Należy jeszcze raz podkreślić, że strona w podejmowanych działaniach zobowiązana jest wykazać się należytą starannością. Odwoływanie się do wielości spraw czy też nieuwagi, z pewnością tej staranności nie dowodzi, wręcz przeciwnie, świadczy o braku należytej staranności w prowadzeniu spraw. Wystąpienie zaś winy choćby w stopniu lekkim, czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Nadmienić również należy, że skarżąca była w stanie wywiązać się w terminie z obowiązku dokonania opłaty od skargi, do uiszczenia której została wezwana wraz z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego. W związku z czym w ocenie Sądu brak było również przeszkód, w świetle powyższych okoliczności, do przedłożenia dokumentu określającego umocowanie D.W. do reprezentowania strony skarżącej. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że strona nieuprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Z tego też względu, Sąd działając na postawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.