I SA/Go 14/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2014 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I.K., reprezentowana przez adwokata P.A., wniosła skargę na decyzję wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. Skarżąca na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2022 r. Uzasadniając wniosek wskazała, że znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej. Urząd Skarbowy zwolnił skarżącej 90% środków wpływających na jej rachunek bankowy, a od stycznia 2023 r. 70% tej kwoty. W ciągu ostatnich 3 miesięcy średni przychód stanowi kwotę 44.950,00 zł miesięcznie. Koszty uzyskania przychodu wyniosły w tym samym okresie 27.668,44 zł miesięcznie, co stanowi około 62% wpływów na rachunek bankowy. Dodatkowo skarżąca ponosi co miesiąc koszty na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych w wysokości 15.808,73 zł, co stanowi 35% wpływów na jej rachunek bankowy. Na ww. kwotę składają się koszty utrzymania nieruchomości, tj.: 1.466,72 zł oraz koszty na zakup pożywienia w wysokości 1.200,00 zł; paliwo 1.500,00 zł; remonty/naprawy 200,00 zł; utrzymanie ogrodu 500,00 zł; podatek od nieruchomości wraz z ubezpieczeniem 200,00 zł, środki higieny i czystości 300,00 zł; leki, wizyty lekarskie 500,00 zł oraz zobowiązania kredytowe w wysokości 9.942,01 zł. Skarżąca do wniosku załączyła zestawienie przychodów oraz kosztów za miesiące wrzesień, październik i listopad. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się bowiem z koniecznością sprecyzowania zawartej w nich normy ogólnej. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że skarżąca znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej. Strona jednak nie wyjaśniła, na czym ta sytuacja miałaby polegać. Podała, że osiągany przez nią średni miesięczny dochód w wysokości 44.950,00 zł jest konsumowany przez koszty jego uzyskania w kwocie 27.668,44 zł miesięcznie oraz przez koszty na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych w wysokości 15.808,73 zł. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca, poza tabelą dotyczącą jej dochodów i kosztów ich uzyskania, nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową i rodzinną, wskazującą stan posiadanego przez nią majątku, czy ponoszonych wydatków. Strona nie przedstawiła więc konkretnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji tj., że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Tak lakoniczne uzasadnienie wniosku nie może zostać uznane przez sąd za wystarczające w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż uniemożliwia ocenę faktycznego wpływu wykonania decyzji na sytuację finansową i majątkową skarżącej. Ocenić zaś sytuację strony można wówczas, gdy potwierdzi ona stosownymi dokumentami okoliczności, na które się powołuje, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Sąd ma świadomość wysokości zobowiązania podatkowego ciążącego na stronie. Podkreślić jednak należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania, bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku strony są zwykłym następstwem takiej decyzji. Powyższe obligowało sąd do uznania, że strona nie wykazała, że w stosunku do niej, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd postanowił jak w sentencji.