I SA/Go 14/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania oddala skargę w całości. Skarżąca, A. G., wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] r. o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Z treści zaskarżonego aktu wynikało, że 19 maja 2023 r. wpłynął wniosek Strony z [...] maja 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – w sprawie, która zgodnie z wskazaniem Skarżącej dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych. Wezwaniem z [...] czerwca 2023 r. organ I instancji poprosił Stronę o uzupełnienie wniosku, ponieważ zawierał on braki formalne. Pismem z [...] lipca 2023 r. Skarżąca odpowiedziała na wezwanie. W dniu [...] r. organ I instancji wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Organ interpretacyjny podkreślił, że Strona w wezwaniu została poproszona o przeformułowanie zadanych pytań w taki sposób, aby dotyczyły one wyłącznie praw lub obowiązków Skarżącej normowanych konkretnymi przepisami prawa podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mającymi stanowić przedmiot wykładni w ramach interpretacji. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Strona zadała siedem pytań, lecz żadne z nich nie odnosiło się do jej praw lub obowiązków wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei w uzupełnieniu wniosku Skarżąca zawarła 14 pytań, które również nie odnosiły się do jej praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego, mogących być przedmiotem wykładni w ramach interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ interpretacyjny, wskazał, że wnioskodawca nie może uzyskać interpretacji indywidualnej dotyczącej tego, w jaki sposób powinny zachować się inne podmioty aby było to zgodne z przepisami prawa podatkowego. Wnioskodawca nie mógłby bowiem zastosować się do takiego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji uzyskać jakiejkolwiek ochrony prawnej. W ocenie organu taka interpretacja nie wywoływałaby żadnych skutków prawnych ani dla wnioskodawcy, ani dla innych podmiotów. Organ wskazał dalej, że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Natomiast zastosowanie się do rozstrzygnięcia dotyczącego zagadnień proceduralnych i technicznych nie mogłyby gwarantować wnioskodawcy ochrony prawnej w zakresie ustalenia wartości zobowiązania podatkowego, bowiem nie dotyczyłoby ono zdarzeń/czynności będących źródłem powstania obowiązku podatkowego czy zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, rozstrzygnięcie takie nie posiadałoby cech przypisanych przez ustawodawcę instytucji interpretacji indywidualnej. Organ I instancji podkreślił, że istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej jest jednakże możliwe wyłącznie wówczas gdy wątpliwości dotyczą kwestii odnoszących się do praw lub obowiązków wnioskodawcy uregulowanych w przepisach prawa podatkowego. Końcowo organ wskazał, że przedstawione w piśmie uzupełniającym z [...] lipca 2023 r. stanowisko Strony w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego pozbawiało organ podatkowy możliwości dokonania oceny, czy poprawnie bądź niepoprawnie Skarżąca postrzega skutki podatkowe, jakie – w opisanym stanie faktycznym – powstały po jej stronie. W związku z powyższym organ interpretacyjny uznał, że Skarżąca nie uzupełniła wniosku zgodnie z wezwaniem i posiadał on nadal braki formalne, które nie pozwalały na wydanie interpretacji indywidualnej. Na skutek wniesionego przez Stronę zażalenia organ II instancji postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powielił argumentację organu I instancji. Odnosząc się do treści zażalenia nie zgodził się ze stwierdzeniem Skarżącej, że właściwe jest udzielenie odpowiedzi na postawione we wniosku pytania, oraz że zawarte w nim własne stanowisko w sprawie również powinno zostać zaopiniowane przez organ. W wystosowanym do wezwaniu Strona została poproszona o przedstawienie własnego stanowisko w sprawie, czyli udzielenie odpowiedzi na swoje pytanie/pytania. Jednakże, pytanie/pytania miało/miały zostać przeformułowane. Organy nie uznały, że Skarżąca przedstawiła własne stanowisko w sprawie, które jest adekwatne do jej praw lub obowiązków normowanych konkretnymi przepisami prawa podatkowego mającymi podlegać wykładni. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że tak sformułowane uzupełnienie wniosku pozbawia go obligatoryjnego waloru kompletności. Brak sformułowania pytania w taki sposób, aby dotyczyło ono wyłącznie praw lub obowiązków Strony normowanych konkretnymi przepisami prawa podatkowego i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie dotyczącego ww. kwestii - uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej. Jednakże organ stwierdził, że powyższa okoliczność nie powoduje utraty prawa do wystąpienia z nowym wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, zawierającym wszystkie elementy niezbędne do jego rozpatrzenia, w tym wskazane w wezwaniu z [...] czerwca 2023 r. oraz w postanowieniu. W ocenie organu II instancji organ interpretacyjny prawidłowo postąpił pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia. Skargę na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca podkreślając, że ww. postanowienie nie informuje w sposób wyczerpujący wnioskodawcy, czy postąpił należycie, czy też nie, nie wskazuje także w jaki sposób powinien zachować się wnioskodawca, aby prawidłowo, zgodnie z prawem podatkowym zrealizować swoje prawa i obowiązki. Podkreśliła, że warunkiem odmowy wydania interpretacji indywidualnej jest przedstawienie przez organ przekonywającej argumentacji, że w odniesieniu do niektórych choćby elementów stanu faktycznego opisanych we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej zaistnieć może przesłanka do wydania decyzji w oparciu o ten właśnie artykuł. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może odmówić wydania indywidualnej interpretacji podatkowej jeśli uzna, że zagadnienie stanowiące przedmiot wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zostało rozstrzygnięte w interpretacji ogólnej wydanej przez Ministra Finansów. Skarżąca wskazała, że żadna z powyższych przesłanek do odmowy wydania indywidualnej interpretacji podatkowej nie została przez organ spełniona. Ponadto podkreśliła, że dopełniła brakujące kwestie w uzupełnieniu wniosku z [...] lipca 2023 r. stawiając pytania dotyczące konkretnych przepisów podatkowych. Organ podatkowy KIS uchylił się od dokonania interpretacji przedstawionego we wniosku zagadnienia podatkowego, nie wyjaśniając w sposób dostatecznie klarowny i jednoznaczny przyczyny swej odmownej decyzji. Mając powyższe na względzie Strona uznała, że postanowienie o odmowie wydania indywidualnej interpretacji podatkowej oraz postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia są nieuzasadnione, ponieważ nie odpowiadają w sposób przekonywujący na postawione we wniosku oraz jego uzupełnieniu jasno i precyzyjnie pytania. Końcowo Skarżąca podkreśliła, że dopełniła wszelkich formalności wymaganych do złożenia wniosku (opłata, obszerne przedstawienie stanu faktycznego, wskazanie przepisów podatkowych, zajęcie własnego stanowiska w sprawie), wobec czego jej zdaniem ma prawo oczekiwać od Krajowej Informacji Skarbowej merytorycznej odpowiedzi na zadane we wniosku pytania. Sposób przedstawienia we wniosku zagadnień w jej ocenie pozwala na dokładne ich przeanalizowanie oraz udzielenie odpowiedzi na istotne dla wnioskującej pytania. Zawarta w postanowieniu Krajowej Informacji Skarbowej wzmianka o możliwości złożenia kolejnego wniosku w tej samej sprawie, której organ nie rozstrzygnął jest zdaniem Skarżącej nieuzasadniona, gdyż świadczy to o przenoszeniu kosztów i odpowiedzialności za dokonywanie powinności organów administracji na obywateli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Przypomnieć należy, że przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] r. o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Nie jest to zatem rozstrzygnięcie merytoryczne wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, a jedynie procesowy wyraz tego, że z przyczyn wskazanych w postanowieniu (brak uzupełnienia wszystkich braków formalnych) wniosek Skarżącej pozostawiony został bez rozpatrzenia, a tym samym wydanie interpretacji indywidualnej było niemożliwe. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe, zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), przedstawienia własnego stanowiska oceny stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Działając w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej organ interpretacyjny może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretację indywidualną, winien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, pozostawia się bez rozpatrzenia. Warto przypomnieć, że u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1- § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (art. 14k § 1 i § 3, art. 14m oraz art. 14n Ordynacji podatkowej). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego, na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że strona będzie miała realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi (zob. wyrok NSA z 14 października 2021 r., sygn. akt II FSK 236/19). Ponieważ z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, to na wnioskodawcy spoczywa zatem powinność przedstawienia zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości w sposób, który musi cechować się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Wiąże się to z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, gdyż nie chroni podatnika. W interesie strony i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest zatem przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna. Interpretacja indywidualna jest aktem, w którym organ, poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego charakteryzuje się tym, że organ nie czyni żadnych własnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Opiera się wyłącznie na opisie przedstawionym przez składającego wniosek o wydanie interpretacji. Wydający interpretację organ nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie bada i nie szuka potwierdzenia podanych we wniosku okoliczności. Nie sprawdza też ich wiarygodności i nie gromadzi materiału dowodowego. T o wnioskodawca bierze na siebie ryzyko przedstawienia określonego zdarzenia i jego kwalifikacji. W razie wystąpienia okoliczności innych niż zawarte we wniosku albo, wykazania w postępowaniu podatkowym odmiennych okoliczności niż wskazane przez stronę, interpretacja nie będzie spełniała roli ochronnej, co wprost nie zwalnia organu z jej wydania. W wezwaniu z dnia 29 czerwca 2023 r. organ wezwał Skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku, przez: przeformułowanie pytań w taki sposób, aby dotyczyły one wyłącznie praw lub obowiązków Skarżącej, normowanych konkretnymi przepisami prawa podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mającymi stanowić przedmiot wykładni w ramach interpretacji oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. Uzasadniając wezwanie organ wyjaśnił, że prosi aby Skarżąca sformułowała pytania w taki sposób, aby dotyczyły one wyłącznie praw lub obowiązków Skarżącej, normowanych konkretnymi przepisami prawa podatkowego, mającymi stanowić przedmiot wykładni w ramach interpretacji. Podkreślił, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może bowiem wystąpić osoba, która chce uzyskać interpretację indywidualną w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego. Do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest zatem podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe rodzi konsekwencje w sferze stosunków podatkowoprawnych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które są związane m. in. z obowiązkami podmiotu jako podatnika podatku dochodowego. Interpretacja indywidualna dotyczyć może sposobu, w jaki powinien zachować się wnioskodawca, aby prawidłowo zrealizować swoje obowiązki z zakresu prawa podatkowego. W ocenie Sądu organ prawidłowo zinterpretował, odpowiedź Skarżącej z 11 lipca 2023 r., iż nie stanowi ona uzupełnienia braków formalnych wniosku, co musiało skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Zasadnie uznał organ, że Skarżąca nie przeformułowała pytań w taki sposób, aby dotyczyły wyłącznie jej praw lub obowiązków normowanych konkretnymi przepisami prawa podatkowego, które mogą stanowić przedmiot interpretacji. Wyrażenie własnego stanowiska w sprawie sprowadziło się właściwie jedynie do stwierdzenia, iż wydanie interpretacji jest uzasadnione. Wskazać należy, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca zadała siedem pytań, które, jak trafnie wskazał to organ podatkowy, nie odnosiły się do jej praw lub obowiązków wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz innych podmiotów (ZUS, OPS). Przedmiotem interpretacji mogą być bowiem takie stany faktyczne lub zdarzenia przyszłe, których skutki odnoszą się do obowiązków (powinności) podmiotu, jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja indywidualna dotyczyć może sposobu, w jaki powinien zachować się wnioskodawca, aby mógł w prawidłowy sposób wykonywać swoje obowiązki w zakresie prawa podatkowego. Wnioskodawca nie uzyska interpretacji indywidualnej dotyczącej sposobu (powinności) innego podmiotu o ile nie oddziałuje to na prawa podajnika (wnioskodawcy). Wnioskodawca nie mógłby bowiem zastosować się do takiej interpretacji, a w konsekwencji uzyskać, wynikającej z interpretacji ochrony prawnej. W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca zawarła 14 pytań, które jak słusznie ocenił organ, nie odnosiły się do praw lub obowiązków Skarżącej wynikających z przepisów prawa podatkowego, mogących być przedmiotem wykładni w ramach interpretacji indywidualnej. Na tego typu pytania, nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wskazać również należy, że przedstawienie własnego stanowiska w sprawie, o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, jest obligatoryjnym elementem wniosku. Własne stanowisko w sprawie polega na wskazaniu przepisów prawa mogących stanowić postawę dochodzonej interpretacji oraz na ocenie ich znaczenia dla wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przez własne stanowisko w sprawie rozumieć należy przedstawienie osobistego poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego w kontekście zaprezentowanego stanu faktycznego. Oznacza to, że własne stanowisko wnioskodawcy musi zostać przedstawione w odniesieniu do zadanych pytań i odnosić się do opisu zdarzenia. Jak trafnie wskazał organ, przedstawiając własne stanowisko, wnioskodawca nie musi posługiwać się terminologią prawniczą, która nie musi być mu znana. Jednak, jego stanowisko powinno zostać nie tylko wyartykułowane, ale i przedstawione w sposób zrozumiały i jednoznaczny. Sąd w niniejszej sprawie przyjął, że rzetelne przedstawienie stanu faktycznego leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy ubiegającego się o interpretację prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Co za tym idzie, niezgodne ze stanem rzeczywistym lub pomijające istotne okoliczności przedstawienie stanu faktycznego działało będzie w rezultacie na niekorzyść strony postępowania interpretacyjnego, nie tworząc ochrony prawnej z tytułu uzyskanej interpretacji. Raz jeszcze podkreślić należy, że opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku, konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcje rozważa. Z tych też powodów stwierdzić należało, że organ prawidłowo ocenił, że Skarżąca nie uzupełniła wskazanych w wezwaniu braków formalnych wniosku, a tym samym jej wniosek zasadnie pozostał pozostawiony bez rozpoznania. Nie pozbawia to Skarżącej możliwości uzyskania indywidulanej interpretacji przepisów prawa podatkowego w interesującym ją zakresie, bowiem z wnioskiem takim Skarżąca może wystąpić ponownie. Musi jednak pamiętać o prawidłowym sformułowaniu wniosku w taki sposób aby był on kompletny, wyczerpujący i rzetelny, nadający się do wydania interpretacji. Z powyższych powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako niezasadną.