I SA/Go 140/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J.N., S.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2022 rok 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...], w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących – J.N. i S.N. – kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. Zwraca solidarnie skarżącym – J.N. i S.N. – od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 723 (siedemset dwadzieścia trzy) złote nadpłaconego wpisu od skargi. J.N. i S.N. (skarżący), reprezentowani przez adwokata W.A., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2022 r. w przedmiocie zmiany, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2022. W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny. W dniu 27 stycznia 2014 r. skarżący złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości obowiązującą od 2014 roku, w której zadeklarowali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25.800,00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m2 oraz budowle o wartości 124.827,00 zł. Z uwagi na fakt, że na dzień 27 stycznia 2014 r. Starosta nie miał założonej kartoteki budynków, tym samym organ I instancji nie miał możliwości porównania informacji złożonej przez skarżących z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji nie został poinformowany przez Starostę o założeniu kartotek budynków dla nieruchomości będących własnością skarżących, ani nie otrzymał żadnych informacji, aby na powyższych nieruchomościach wystąpiły jakiekolwiek zmiany. W związku z tym nie miał podstaw do zakwestionowania danych wykazanych przez skarżących, podjęcia czynności wyjaśniających o których mowa w art. 274a § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz poszukiwania informacji mogących podważać rzetelność danych w skazanych przez samego podatnika. Organ I instancji podkreślił, że informację w sprawie podatku od nieruchomości skarżący, jako osoby fizyczne, składają jednorazowo, a nie corocznie. Na podstawie złożonej informacji organ podatkowy wydaje decyzję ustalająca wymiar podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Tymczasem w złożonej w dniu 27 stycznia 2014 r. informacji skarżący nie wskazali posiadania innych budynków, niż zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast miejsce przewidziane na powierzchnię budynków gospodarczych zwolnionych z opodatkowania (poz. 77) zostało przez nich "wykreskowane". Organ I instancji podał również, że w okresie od [...] kwietnia 2022 r. do [...] września 2022 r. Regionalna Izba Obrachunkowa przeprowadziła kontrolę kompleksową gospodarki finansowej i zamówień publicznych Gminy o statusie wiejskim. W trakcie kontroli wyszły na jaw rozbieżności pomiędzy zgłoszonymi przez skarżących do opodatkowania w dniu 27 stycznia 2014 r. powierzchniami budynków, a powierzchniami budynków faktycznie znajdującymi się na posiadanych przez nich działkach. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji skarżący wyjaśnili, że jako właściciele nieruchomości wynajęli jej część J Sp. z o. o. Sp. k. Przedmiotem umowy jest cała nieruchomość gruntowa o powierzchni 25.800,00 m2 z uwagi na to, iż pracownicy oraz maszyny spółki, która wynajęła teren poruszają się po całym obszarze. Dodatkowo wydzierżawiono na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez dzierżawcę część nieruchomości w postaci budynków biurowych, magazynowych o łącznej powierzchni 2.369,75 m2. Dokładnie umowa obejmuje dzierżawę: części budynku biurowo-usługowego o powierzchni dzierżawy 1.775,75 m2, położonego na działce nr [...] oraz części budynku magazynowo- socjalnego o powierzchni dzierżawy 594,00 m2, położonego na działce nr [...]. Ponadto skarżący oświadczyli, że pozostała część hal i magazynów nie jest przedmiotem dzierżawy i nie jest wykorzystywana w działalności, a w złożonej deklaracji do podatku od nieruchomości ujęto powierzchnie objęte powyższą umową zawartą z J Sp. z o. o. Sp. k. Również w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji skarżący złożyli w dniu 9 sierpnia 2022 r. korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości obowiązująca od 2017 r. wraz z umową dotyczącą dzierżawy nieruchomości. W informacji tej wykazali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25.800,00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m2 oraz budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni 4.159,25 m2. Nie uwzględnili natomiast dotychczas wykazywanych budowli o wartości 124.827,00 zł. Ponadto skarżący poinformowali, że nie posiadają ewidencji środków trwałych, gdyż nie mają obowiązku jej prowadzenia. W dniu 30 sierpnia 2022 r. skarżący złożyli kolejna korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości wykazując w niej takie same wartości, jak w poprzedniej korekcie. Wyjaśnili dodatkowo, że posiadane budynki, które nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej, służą wyłącznie działalności rolniczej. Ponadto pismem z [...] września 2022 r. skarżący poinformowali, że budowle nadal znajdują się w ich posiadaniu i omyłkowo nie zostały w skazane w ww. korektach informacji. Wobec tego ponownie złożyli korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25.800,00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m2, budowle o wartości 124.827,04 zł oraz budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni 4.159,25 m2 (jako zwolnione z opodatkowania). Organ I instancji ustalił, że z ewidencji gruntów oraz kartoteki budynków dla działek nr [...] z wypisu sporządzonego w dniu [...] września 2022 r. wynika, że: 1. Na działce nr [...] o powierzchni 0,30 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.059,00 m2. 2. Na działce nr [...] o powierzchni 0,39 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.437,00 m2. 3. Na działce nr [...] o powierzchni 1,35 ha położone są następujące budynki: - budynek biurowy o powierzchni zabudowy 263,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.958,00 m2, - pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 7,00 m2, - pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 19,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 387,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 694,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 705,00 m2. Postanowieniem z dnia [...] września 2022 r. organ I instancji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: o .p.) wznowił postępowanie podatkowe. Natomiast decyzją z dnia z dnia [...] października 2022 r. dokonał zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2022 ustalonego decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] z kwoty 85.055,00 zł do kwoty 115.792,00 zł, tj. o kwotę 30.737,00 zł. W uzasadnieniu stwierdził, że posiadane przez skarżących grunty wchodzą w skład gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (opodatkowanych podatkiem od nieruchomości), a zatem nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. W związku z tym budynki o powierzchni 4.159,25 m2 nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Z oświadczenia skarżących i załączonej umowy dzierżawy wynika, że nie są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym winny zostać opodatkowane stawką dla budynków pozostałych. Organ I instancji podkreślił przy tym, że nie kwestionował faktu wykorzystywania przez skarżących części budynku do działalności rolniczej, jednak sam sposób faktycznego wykorzystania budynku położonego na terenie należącym do gospodarstwa rolnego (grunty sklasyfikowane jako Ba – tereny przemysłowe) nie może mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez skarżących ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 ze zm.; dalej: u.p.o.l). Końcowo zaakcentował, że jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z [...] marca 2023 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczność istnienia spornych budynków - przedmiotu opodatkowania - których skarżący nie zgłosili do opodatkowania w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, jest nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję i wypełnia przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W pierwotnej bowiem informacji w sprawie podatku od nieruchomości skarżący nie ujawnili istnienia budynków gospodarczych. Istniał zatem przedmiot opodatkowania, ale organ nie miał o nim wiedzy. Ziściła się zatem przesłanka istnienia nowej okoliczności faktycznej, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, a która nie była znana organowi I instancji. SKO podkreśliło przy tym, że aby skorzystać z możliwości zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., budynki winny być położone na gruntach gospodarstw rolnych, a ponadto odnosi się wyłącznie do budynków gospodarczych lub ich części, służących wyłącznie działalności rolniczej. Tymczasem z ewidencji gruntów oraz kartoteki budynków dla działek nr [...] wynika, że sporne budynki są usadowione na działkach sklasyfikowanych jako Ba – tereny przemysłowe. Nie stanowią zatem gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. W analizowanej sprawie przesłanka posadowienia budynków na gruncie rolnym nie została zatem spełniona. Organ odwoławczy podkreślił, że brak jest podstaw do przyjęcia, że części budynków, których wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości skarżący się domagają, były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej. Nawet bowiem jeżeli częściowo służyły one tego rodzaju celom, to nie miało to charakteru wyłączności. Nie pozwala na to charakter samych gruntów i budynków, które nie są budynkami gospodarczym służącymi wyłącznie działalności rolniczej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący, reprezentowani przez adwokata zarzucili naruszenie: - art. 240 § 1 pkt 5, art. 241, art. 243, art. 245 o.p. poprzez ich błędne zastosowanie, ponieważ w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję w I instancji, - art. 2, 3, 4, 5 i 6 u.p.o.l. poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo że stan faktyczny w sprawie nie pozwala na ich wykorzystanie ww. przepisów prawa materialnego w ramach ustalania stanu prawnego niniejszej sprawy, - art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zaniechanie jego wszechstronnego rozważenia wyrażające się m.in. w przyjęciu, że skarżącym nie przysługuje prawo do zwolnienia od podatku. W ocenie skarżących nie było podstaw, zarówno faktycznych jak i prawnych, by organ I instancji wznawiał postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r. Tymczasem ewidencja gruntów i budynków mająca stanowić dowód w niniejszej sprawie nie istniała w momencie wszczęcia pierwotnego postępowania podatkowego, co w ocenie skarżących przemawia za niemożliwością powołania się na tą okoliczność jako uzasadniającą wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej. Ponadto podkreślili, że dla celów podatku od nieruchomości decydujące znaczenie ma przeznaczenie budynków nie zaś ich faktyczne wykorzystywanie w działalności rolniczej. Dlatego też, jeżeli budynek jest wykorzystywany w sposób trwały do działalności rolniczej, to wówczas nie podlega podatkowi od nieruchomości. Tymczasem organy zbagatelizowały wnioski dowodowe składane w zakresie naruszenie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Gdyby organy wydające kwestionowane decyzje wzięły pod uwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uwzględniły wnioski dowodowe składane przez skarżących doszłyby do przekonania, że nie było podstaw do wznowienia postępowania podatkowego, a nadto że w spornym zakresie skarżącym przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości. Skarżący wnieśli uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO podzieliło stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym znajdowało podstawę prawną w art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), a uzasadnione było brakiem sprzeciwu skarżących wobec wniosku organu o rozpoznanie sprawy w tym trybie. Przypomnieć również należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Mając zaś na uwadze treść art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Po rozpoznaniu sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia [...] października 2022 r. naruszały prawo, lecz z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej są bowiem decyzje wydane w trybie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 o.p., a decyzja SKO również w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 o.p. Pierwszy z przytoczonych przepisów stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z kolei drugi z przytoczonych przepisów wskazuje na możliwe rozstrzygnięcia kończące wznowione postępowanie podatkowe. I tak zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz: a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d. Natomiast art. 245 § 2 p.p.s.a. stanowi, że odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. Z powyższego unormowania wynika, że katalog rozstrzygnięć dokonywanych w ramach wznowienia postępowania ma charakter zamknięty. Oznacza to, że organy podatkowe nie są uprawnione do wydania sentencji innej niż wymienionej w ww. przepisie. Istota postępowania wznowieniowego sprowadza się bowiem do usunięcia istotnych kwalifikowanych wad prawnych, którymi obarczona jest decyzja ostateczna. Postępowanie wznowieniowe ma charakter szczególny, a wydawana w tym trybie decyzja nie jest decyzją powtarzalną, wydawaną celem ustalenia wysokości corocznego zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 2189/21; dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto art. 233 § 1 o.p., w oparciu o który działał organ odwoławczy stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo 2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji: a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie, b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Z kolei w myśl § 2 ww. przepisu organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Natomiast na postawie art. 233 § 3 o.p. samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. W analizowanej sprawie zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, w której to organ ten zwiększył wymiar podatku od nieruchomości za 2022 rok z kwoty 85.055,00 zł do kwoty 115.792,00 zł, tj. o kwotę 30.737,00 zł. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie mieści się w katalogu zawartym w art. 245 § 1 o.p., w związku z czym brak jest postawy prawnej do "zwiększenia wymiaru podatku od nieruchomości". Zważając bowiem na treść art. 245 § 1 pkt 1 o.p., organ, o ile uzna istnienie przesłanki wznowieniowej, uchyla decyzję pierwotną i jednocześnie wydaje decyzję ustalającą nową wysokość zobowiązania albo umarza postępowanie w sprawie. Uchylenie decyzji pierwotnej jest zatem aktem koniecznym, by wyeliminować z obrotu decyzję wadliwą tylko po to, aby w jej miejsce wprowadzić do obrotu decyzję prawidłową (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1480/20). Ewentualnej podstawy prawnej dla rozstrzygnięcia sformułowanego przez organ I instancji można poszukiwać w art. 254 o.p. dopuszczającego zmianę decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w przypadku wszakże, gdy po doręczeniu zaszła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na treść obowiązku podatkowego, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca, ponieważ organy oceniały stan faktyczny istniejący już przed doręczeniem decyzji pierwotnej. Oczywista wadliwość proceduralna decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 2022 r. polegająca na wydaniu rozstrzygnięcia nie mieszczącego się w katalogu art. 245 § 1 o.p. prowadzi do wniosku, że również SKO utrzymując przedmiotową decyzję w mocy, naruszył zasady orzekania określone w art. 233 o.p. Odnosząc się z kolei do merytorycznych przyczyn wznowienia postępowania przez organ I instancji Sąd wskazuje, że ewidencja gruntów i budynków jest takim dowodem w sprawie, który organ jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali więc, czy zasadnym jest prowadzenie postępowania wznowieniowego tylko w celu uzupełnienia postępowania dowodowego o dowód, który powinien być zebrany i rozpatrzony przez organ w postępowaniu zwykłym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2022 r. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na koszty te złożył się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (34 zł). O zwrocie nadpłaconego wpisu od skargi w wysokości 723 zł orzeczono zaś na postawie art. 225 p.p.s.a.