I SA/Go 147/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2017 r. wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.P. i P.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. i P.P. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016 r. określającą małżonkom P. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że już na pierwszy rzut oka kwota zobowiązania podatkowego jest rażąco wygórowana. Wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ich środków finansowych koniecznych do bieżącego prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności z uwagi na zbliżający się sezon wiosenno-letni, w którym będą oni mogli uzyskiwać znaczne przychody umożliwiające im ewentualną systematyczną spłatę ostatecznie określonych zobowiązań podatkowych. Dodali, że istotne znaczenie ma również okoliczność, że wykonanie decyzji w chwili obecnej pozbawi rodzinę skarżących praktycznie wszystkich środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do regulacji art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy na od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest szczegółowe wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, czynności uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie Sądu w perspektywie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożyli informacji, które obrazowałyby ich obecną sytuację finansową, majątkową, w tym w szczególności wskazujących wysokość przychodów, kosztów ich uzyskania, dochodów, stanu posiadanych środków finansowych i środków trwałych, itp. Okoliczności te nie wynikają również z akt administracyjnych zgromadzonych przez organy. Wobec powyższego, za przedwczesną należy uznać, niczym uzasadnioną, obawę skarżących, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ich środków na bieżące prowadzenia działalności gospodarczej, a nawet środków do życia. Dodać przy tym należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Co więcej, zobowiązanie podatkowe jako, że ma charakter pieniężny, z natury rzeczy skutki jego wykonania są odwracalne. W rezultacie, w ocenie Sądu, przedstawione przez wnioskodawców okoliczności, jako nie poparte żadnymi dowodami, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na zakończenie dodać należy, że ocenie Sądu w ramach niniejszego postępowania wpadkowego nie podlega zarzut strony skarżącej dotyczący zasadności czy też wysokości określonego jej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem nie jest to przedmiotem tego postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.