I SA/Go 148/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi K.K. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 123 (sto dwadzieścia trzy) złote obejmującą podatek od towarów i usług. R.S. (skarżący, strona) złożył skargę na postanowieniem [...] stycznia 2017 r. nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej (dalej: Dyrektor IS, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (dalej organ I instancji) z [...] grudnia 2016 r. od. Nr [...] do Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku strony - "odwołanie od postanowienia podatek VAT 2010". Z akt sprawy wynika, że decyzjami z [...] grudnia 2015 r., od Nr [...] do [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej; Naczelnik US) określił stronie zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2010r., które zostały doręczone skarżącemu w trybie administracyjnym - w dniu 24 grudnia 2015 r. Z kolei, w dniu 11 stycznia 2016 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej) skarżący na w/w orzeczenia złożył odwołania z [...] stycznia 2016 r. przy czym dokonał tego z uchybieniem ustawowego terminu do ich wniesienia. W konsekwencji Dyrektor IS postanowieniami z [...] marca 2016 r. Nr [...], od Nr [...] do Nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W/w doręczono stronie w dniu 31 marca 2016 r. Przedmiotowe orzeczenia skarżący pismem nadanym w placówce pocztowej dnia 5 października 2016 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Postanowieniami z 15 listopada 2016 r., sygn. akt od I SA/Go 367/16 do I SA/Go 378/16 Sąd odrzucił skargi na ww. rozstrzygnięcia Dyrektora IS. Stały się one prawomocne z dniem 13 grudnia 2016 r. Następnie skarżący pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 31 października 2016 r. złożył "odwołanie od postanowienia podatek vat 2010 r.", w treści powołał numery spraw: [...] od nr [...] do nr [...]. Podniósł, że od 2015 r. wysyła notorycznie pisma do Urzędu Skarbowego, w których wnosi aby wszystkie pisma przesyłano mu na adres skr [...]. Poprosił o wszczęcie postępowania w tej sprawie, twierdząc, że przez cały czas czekał na wydanie decyzji w sprawie podatku VAT, o możliwość odwołania się od decyzji za podatek VAT 2010 r., o wysyłanie mu wszystkich pism na adres skr pocztowa [...] ze wszystkich spraw najprawdopodobniej o podatku VAT. Wskazał, że dowiedział się o nich kiedy udał się do Urzędu Skarbowego. Powtórzył, że wielokrotnie informował organy o zmianie adresu. Poprosił o pilną reakcję, o wysłanie ponownie postanowienia w tej sprawie. Stwierdził, że na pewno napisał odwołanie od którego nie otrzymał "od państwa do dziś..". Wniósł o powołanie jako świadków wszystkich klientów którzy dokonali od niego zakupów w celu ustalenia co sprzedawał, o powołanie biegłego metodą porównawczą lub inną metodą niż urząd skarbowy. Stwierdził, że naliczenie podatku od obrotu jest chore, nie uwzględnia ceny zakupu oraz sprzedaży, raz zarabiał a raz dokładał, dlatego istotne jest dokładne sprawdzenie przelew po przelewie co sprzedawał. Wystąpił również o przyznanie obrońcy z urzędu i o powołanie biegłego rewidenta. Stwierdził: że konieczne jest powołanie biegłego, który wyliczy jego dochód; urząd skarbowy uznał że cały towar ukradł albo dostał w prezencie; naliczył mu domiar 30%; że zarabiał na sztuce 10 zł; że konieczne jest powołanie biegłego który przelew po przelewie określi co wysyłał, że konieczne jest przesłuchanie świadków, gdyż często sprzedawał ten sam towar raz na nim zarabiając a raz tracąc, jak wskazał - po prostu konkurencja albo towar nie był już w cenie. Wniósł też o przesłuchanie wszystkich ludzi którzy dokonali u niego zakupów, ich dane są na kontach bankowych, a on nie ma dostępu do kont bankowych, i nie może podać danych, dlatego prosi o przesłuchanie wszystkich klientów. Zaznaczył, że wszystkie jego obroty są zawarte w kontach bankowych, zyski osiągał różne, nie wszyscy ludzie odbierali paczki, paczki wracały ponosił dodatkowe koszty. Organ I instancji postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., od Nr [...] do Nr [...] odmówił na podstawie art. 165a § 1, § 2 Ordynacji podatkowej wszczęcia postępowania z wniosku "odwołanie od postanowienia podatek VAT 2010 r.". W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 165a § 1 ww. ustawy, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną, lub gdy z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wskazał, że przesłanki odmowy wszczęcia postępowania zostały określone przez ustawodawcę w sposób szeroki ("z jakichkolwiek innych przyczyn"). Podkreślił, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że pod pojęciem "innych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania podatkowego" należy rozumieć sytuacje, gdy w tej samej sprawie postępowanie takie już się toczy, sprawa została już rozstrzygnięta albo też brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia w trybie tego postępowania określonej treści żądania. Takiej sytuacji, w ocenie organu I instancji, dotyczy wniosek strony "odwołanie od postanowienia podatek vat 2010 r." Organ wskazał, że postępowanie podatkowe wszczynane na wniosek strony toczy się w zasadzie w dwóch fazach. Z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania następuje wszczęcie postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. W tej fazie organ podatkowy nie rozpoznaje merytorycznie sprawy podatkowej, lecz jedynie bada dopuszczalność prowadzenia w danej sprawie postępowania podatkowego. Jeśli stwierdzi, że występuje którakolwiek z przeszkód do prowadzenia postępowania, wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem organu I instancji, w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej: tj. inna przyczyna, z której postępowania nie mogą być wszczęte. Jak bowiem przypomniał, skarżący złożył odwołanie z [...] stycznia 2016 r. od decyzji Naczelnika US z [...] grudnia 2015 r. od Nr [...] do nr [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. Postanowieniami z [...] marca 2016 r. Nr [...], od Nr [...] do Nr [...], Dyrektor IS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia ww. odwołania. Tym samym, odwołania strony od ww. decyzji Naczelnika US zostały załatwione ww. postanowieniami Dyrektora IS. Ponadto zaznaczył, że w ww. postanowieniach Dyrektora IS z [...] marca 2016 r. pouczono stronę o przysługującym jej prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismem z [...] listopada 2016 r. od nr [...] do [...] Dyrektor IS przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pismo podatnika (nadane w placówce pocztowej w dniu 5 października 2016 r.) jako skargę na ww. postanowienia. Organ wskazał ponadto, że w obrocie prawnym znajdują się decyzje Naczelnika US z [...] grudnia 2015r., od Nr [...] do Nr [...] wydane w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r., oraz postanowienia Dyrektora IS z [...] marca 2016 r., Nr [...], od Nr [...] do Nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania skarżącego, które zostały zaskarżone do sądu. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zapadły już rozstrzygnięcia, co skutkuje odmową wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego "odwołanie od postanowienia podatek VAT 2010 r". Brak jest bowiem podstaw prawnych do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie "odwołanie od postanowienia podatek VAT 2010 r.". Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 11 grudnia 2016 r. Skarżący, pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 17 grudnia 2016 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora IS z [...] grudnia 2016 r. W treści wystąpił o prawo pomocy, obrońcę. Stwierdził, że nie rozumie prawa nie zna się na nim. Zaznaczył, że "nie mam kasy", że nie miał jak odebrać pisma. Poprosił "o przywrócenie sprawy" tak aby mógł się odwołać od takiej decyzji. Stwierdził, że kiedy dostał postanowienia nie wiedział o co chodzi, że wydaje mu się że dostałem pismo w styczniu na skr pocztową z decyzją i się od niej odwołał, poprosił o sprawdzenie. Podniósł jednocześnie, że nie ma jak odwołać się od decyzji i czuje się oszukany. Dyrektor IS po przeanalizowaniu ww. zarzutów w zaskarżonym postanowieniu z [...] stycznia 2017 r. wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest odmowa wszczęcia postępowania z wniosku "odwołanie od postanowienia podatek VAT 2010 r. " Wskazał, że zgodnie z art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165 a (art.165 §3 ww. ustawy). Stosownie do treści art. 165 a § 1 ww. ustawy, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W związku z wprowadzeniem do ustawy Ordynacja podatkowa instytucji odmowy wszczęcia postępowania, postępowanie podatkowe wszczynane na wniosek strony toczy się w zasadzie w dwóch fazach. Z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania następuje wszczęcie postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. W tej fazie organ podatkowy nie rozpoznaje merytorycznie sprawy podatkowej, lecz jedynie bada dopuszczalność prowadzenia w danej sprawie postępowania podatkowego. Jeśli organ stwierdzi, że występuje którakolwiek z przeszkód do prowadzenia postępowania, wydaje jak to miało w tej sprawie, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przypadku, gdy po wstępnym zbadaniu wniosku okaże się, że prowadzenie postępowania jest dopuszczalne, organ podatkowy nie wydaje żadnego aktu administracyjnego, lecz przystępuje do dalszych czynności procesowych. W tym przypadku następuje przekształcenie fazy postępowania wstępnego w postępowanie zasadnicze. Organ odwoławczy wskazał też, że ww. art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej ustanawia dwie podstawy odmowy wszczęcia postępowania: gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną oraz, jeżeli z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Stwierdził, że w tej sprawie zachodzi okoliczność z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. inna przyczyna, z której postępowanie nie może być wszczęte. Podkreślił, że pozostałe przesłanki odmowy wszczęcia postępowania zostały określone w ww. przepisie w sposób szeroki, gdyż organ wydaje postanowienie o odmowie, jeżeli z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć m.in.: braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe oraz przypadków gdy w sprawie zapadła już decyzja. Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie ze stanem faktycznym niniejszej sprawy Naczelnik US dnia [...] grudnia 2015 r., wydał decyzje od Nr [...] do [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. w których pouczył stronę, że służy jej prawo wniesienia odwołania do Dyrektora IS za pośrednictwem Naczelnika US w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Przedmiotowe decyzje zostały doręczone stronie w trybie administracyjnym w dniu 24 grudnia 2015 r. Tak więc 14-dniowy termin na złożenie odwołania upływał w dniu 7 stycznia 2016 r. Z kolei skarżący odwołanie od w/w orzeczeń złożył pismem z [...] stycznia 2016 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 11 stycznia 2016 r.). Podkreślił, że postanowieniami z [...] marca 2016 r. Nr [...], od Nr [...] do Nr [...]. Dyrektor IS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Tym samym, odwołanie strony od decyzji Naczelnika US zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy ww. ostatecznymi postanowieniami. Dalej przypomniał, że postanowienia Dyrektora IS z [...] marca 2016 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi doręczono stronie w dniu 31 marca 2016 r. Skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. nadając je w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 października 2016 r. Natomiast Sąd postanowieniami z 15 listopada 2016 r., Sygn. akt od I SA/Go 367/16 do I SA/Go 378/16 odrzucił skargi strony na ww. postanowienia Dyrektora IS z [...] marca 2016 r. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Orzeczenia Sądu są prawomocne od dnia 13 grudnia 2016 r. to oznacza, że od powyższych postanowień nie przysługuje środek odwoławczy, a skutkiem prawomocności orzeczenia jest związanie stron i sądu treścią rozstrzygnięcia. Dalej organ przypomniał, że w związku z pismami strony nadanymi w placówce pocztowej w dniu 31 października 2016 r., zatytułowanymi: "wnoszę skargę na postanowienie dr izby skarbowej i proszę o wznowienie postępowania" oraz "skarga do sądu administracyjnego na decyzję dyrektora izby", Dyrektor IS przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę strony oraz odpowiedzi na skargę na postanowienia Dyrektora IS z [...] marca 2016 r., Nr [...], od Nr [...] do Nr [...]. Postanowieniami z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Go 432/16, sygn. akt I SA/Go 433/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił ww. skargi strony. Dyrektor IS podkreślił, że jak wynika z wyżej przedstawionego przebiegu postępowania, odwołanie strony nadane w placówce pocztowej 11 stycznia 2016 r. od decyzji Naczelnika US z [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy ostatecznymi postanowieniami Dyrektora IS z [...] marca 2016 r. W związku z powyższym organ zobowiązany był na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że rozstrzygnięcie w postaci odmowy wszczęcia postępowania nie jest uzależnione od uznania organu podatkowego lecz stanowi obligatoryjne następstwo stwierdzenia przez organ przesłanki w tym przepisie wyszczególnionej - z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Taka też przesłanka w rozpoznawanej sprawie zaistniała. W skardze na powyższe orzeczenie strona zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora IS z [...] stycznia 2017 r. nie przedstawiła żadnych zarzutów. Poprosiła o: prawo pomocy, adwokata z urzędu, dokumenty potwierdzające odbiór pism z skr. [...], sprawdzenie czy pismo wysłano na adres skr. [...] i czy odebrał w terminie. Załączając do ww. skargi dokumenty ze szpitala wskazała na choroby i urazy jakich doznała oraz podniosła, że jest bez pracy i środków do życia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS nie zmieniając stanowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. To oznacza, że zakres kontroli wykonywanej przez sąd nie wyznaczają zarzuty zawarte w skardze, a granice sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej przez organ. Zaskarżone rozstrzygnięcie podlega uchyleniu tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie procedury w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wówczas takie rozstrzygnięcie zostaje wyeliminowane z obrotu prawnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie narusza prawa. O właściwości tego stanowiska przekonuje całokształt okoliczności sprawy, obrazujących przebieg postępowania. Spór jaki strony wiodą na etapie postępowania sądowo-administracyjnego dotyczy możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z [...] marca 2016 r. Przypominając bowiem za organem - Naczelnik US [...] grudnia 2015r., wydał decyzje od Nr [...] do [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. W orzeczeniach tych pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie do skorzystania z trybu odwoławczego. Przedmiotowe decyzje zostały doręczone stronie w trybie administracyjnym w dniu 24 grudnia 2015r., co oznacza, że 14-dniowy termin na złożenie odwołania upływał jej w dniu 7 stycznia 2016 r. Skarżący natomiast złożył odwołanie z dnia [...] stycznia 2016 r. dopiero 11 stycznia 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej). W konsekwencji Dyrektor IS postanowieniami z [...] marca 2016 r. Nr [...], od Nr [...] do Nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Trzeba też wskazać, że orzeczenia Dyrektora IS z [...] marca 2016 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi doręczono stronie w dniu 31 marca 2016 r. Skarżący zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., przy czym skargi nadał w Urzędzie Pocztowym dopiero w dniu 5 października 2016 r. Z kolei, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniami z 15 listopada 2016 r., Sygn. akt od I SA/Go 367/16 do I SA/Go 378/16 odrzucił je, Orzeczenia sądu stały się prawomocne od dnia 13 grudnia 2016 r. To w istocie oznacza, że od powyższych rozstrzygnięć organu nie przysługuje środek odwoławczy. Skutkiem prawomocności orzeczenia jest związanie stron i sądu treścią rozstrzygnięcia. Powyższe więc dowodzi, że ww. ostatecznymi postanowieniami zostało rozpatrzone odwołanie strony od decyzji Naczelnika US. Należy też zauważyć, że w związku z pismami strony nadanymi w placówce pocztowej w dniu 31 października 2016r., zatytułowanymi: "wnoszę skargę na postanowienie dr izby skarbowej i proszę o wznowienie postępowania" oraz "skarga do sądu administracyjnego na decyzję dyrektora izby", Dyrektor IS przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę skarżącego, odpowiedzi na skargę na postanowienia Dyrektora IS z [...] marca 2016 r., Nr [...], od Nr [...] do Nr [...]. Sąd postanowieniami z 10 stycznia 2017r., sygn. akt I SA/Go 432/16, sygn. akt I SA/Go 433/16 odrzucił ww. skargi strony. Zatem, z przebiegu postępowania ewidentnie wynika, że odwołanie skarżącego z [...] stycznia 2016r. od decyzji Naczelnika US z [...] grudnia 2015r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2010r. zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy ostatecznymi postanowieniami Dyrektora IS z dnia [...] marca 2016r. W tym stanie rzeczy słusznie organ odwoławczy wyjaśnia, że był zobowiązany na postawie artykułu 165a §1 Ordynacji podatkowej wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Trzeba bowiem przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu z zastrzeżeniem art. 165a (art. 165 §3 ww. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W związku z wprowadzeniem do ustawy Ordynacja podatkowa instytucji odmowy wszczęcia postępowania, postępowanie podatkowe wszczynane na wniosek strony toczy się w zasadzie w dwóch fazach. Z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania następuje wszczęcie postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. W tej fazie organ podatkowy nie rozpoznaje merytorycznie sprawy podatkowej, lecz jedynie bada dopuszczalność prowadzenia w danej sprawie postępowania podatkowego. Jeśli organ stwierdzi, że występuje którakolwiek z przeszkód do prowadzenia postępowania, wydaje jak to miało w niniejszej sprawie, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przypadku, gdy po wstępnym zbadaniu wniosku okaże się, że prowadzenie postępowania jest dopuszczalne, organ podatkowy nie wydaje żadnego aktu administracyjnego, lecz przystępuje do dalszych czynności procesowych. W tym przypadku następuje przekształcenie fazy postępowania wstępnego w postępowanie zasadnicze. Nie ulega też wątpliwości, że z treści art. 165a §1 ustawy Ordynacja podatkowa wynikają dwie podstawy odmowy wszczęcia postępowania. Po pierwsze, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stronę. Po drugie, jeżeli z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Mając na względzie stan faktyczny należy zgodzić się z organem, że w tej sprawie mamy do czynienia z drugą z wymienionych podstaw prawnych. Jak właściwie zauważył Dyrektor IS, przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć m.in.: braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe oraz przypadków gdy w sprawie zapadła już decyzja. Słusznie też w motywach wyjaśniono, że rozstrzygnięcie w postaci odmowy wszczęcia postępowania nie jest uzależnione od uznania organu podatkowego lecz stanowi obligatoryjne następstwo stwierdzenia przez organ przesłanki wyszczególnionej w tym przepisie - z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Taka też podstawa w rozpoznawanej sprawie zaistniała. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całokształt okoliczności sprawy oraz brzmienia w/w przepisów prawa Sąd uznał, że skargę należało oddalić - na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 1 wyroku). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Po myśli jednak § 2 tego przepisu w uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016 r. poz. 1714). Wynikającą z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia kwotę, stanowiącą koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd na podstawie art. 250 § 2 P.p.s.a, obniżył do kwoty 100 zł. Obniżając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd miał przede wszystkim na uwadze, że przed tutejszym Sądem toczy się szereg spraw - także tożsamych - zainicjowanych skargami strony, w których pełnomocnikiem z urzędu wyznaczono adwokata K.K.. Ponadto, w ocenie Sądu nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie, jest niewspółmiernie niski do wysokości stawki wynagrodzenia przewidzianej w ww. rozporządzeniu, co uzasadnia obniżenie kosztów zastępstwa procesowego. Przyznaną kwotę, stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług.