I SA/Go 15/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie: sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko (spr.) sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant: Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2003r. , Nr [...] , wydaną z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej przez Naczelnika Wydziału Przeznaczeń i Procedur Celnych z powołaniem się na odpowiednie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 , póz. 926 , z późn. zm.) - art. 233 § l pkt ł , art. 207 , art. 210 § l i § 4 oraz przepisy art. 35 § l i § 3, art. 98 , art. 99 , art. 101 § l , § 2 i § 3 , art. 211 , art. 222 § l , art. 230 § l i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, póz. 802 , z późn. zm. ) , w wyniku rozpatrzenia odwołania [...] , została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w przedmiocie określenia kwoty 9.017,80 zł (pomniejszonej o zabezpieczenie w wysokości 100,00 zł) , wynikającej z długu celnego. Określono też odsetki wynoszące w dniu wydania decyzj i kwotę 2.090,80 zł . Łącznie kwota należności na dzień 15 kwietnia 2003 r. wynosiła 11.108,60 zł. Określenie długu celnego nastąpiło w związku z niezakończeniem przez zobowiązanego , tj. [...] procedury tranzytu , którą w dniu 2 marca 2002 r. objęty został towar w postaci samochodu marki [...] , nr nadwozia [...], rok produkcji 1983. Dyrektor Urzędu Celnego wyznaczył datę przedstawienia towaru w Oddziale Celnym na dzień 5 marca 2002 r. Powyższy termin zakończenia procedury tranzytu nie został dotrzymany , wobec czego w dniu 5 listopada 2002 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie celne , w wyniku którego wymienioną wyżej decyzją I instancji z dnia 15 kwietnia 2003 r. określono kwotę długu celnego wraz z odsetkami . Dokonano też obliczenia należnych podatków wraz z odsetkami. Odwołując się od decyzji I instancji [...] powołał się na swoją nieświadomość wywołaną chorobą , a nadto utrzymywał , że towar objęty decyzją w przedmiocie długu celnego został wywieziony poza polski obszar celny . Utrzymując w mocy decyzję I instancji organ odwoławczy w swojej decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] wskazał m.in., iż zgodnie z art. 98 Kodeksu celnego procedura celna zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione przez głównego zobowiązanego w rozumieniu art. 101 § l Kodeksu celnego w urzędzie celnym przeznaczenia . Organ II instancji stwierdził przy tym , że w sprawie doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego , co polegało na uniemożliwieniu organowi celnemu dokonania czynności w ramach tego dozoru . W związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego , z chwilą tego usunięcia ( w niniejszej sprawie był to dzień 6 marca 2002 r. ) , na mocy art. 211 § l Kodeksu celnego powstał dług celny w przywozie . Nieuwzględnienie odwołania , mimo powoływania się przez stronę na chorobę psychiczną , organ celny argumentował posiadaniem przez stronę pełnej zdolności do czynności prawnych. Odmówiono też wiarygodności dowodowej pismu nadesłanemu faksem w dniu 18 listopada 2003 r. , bowiem w ocenie organu II instancji nie stanowi ono dokumentu potwierdzającego wywóz towaru z powrotem do Niemiec . W skardze sformułowany został wniosek o uchylenie decyzji Izby Celnej i merytoryczne orzeczenie w sprawie , tj. zwolnienie skarżącego [...] od uiszczenia nałożonych opłat poprzez umorzenie postępowania . Skarżący podniósł szereg okoliczności sprawy , w tym m.in. niemożność zarejestrowania przedmiotowego pojazdu (brak katalizatora) z winy granicznego urzędu celnego , ponieważ urzędnicy celni "wpuścili" towar na polski obszar celny wbrew przepisom , których skarżący nie znał . Po raz kolejny skarżący powołał się na swoją chorobę , która nie pozwala "na podjęcie istotnych decyzji " . Według skarżącego Urząd Celny "nakazał" mu wywiezienie z powrotem auta do Niemiec , co też skarżący uczynił , przekazując pojazd na złomowanie . W odpowiedzi na skargę organ celny wnosił o jej oddalenie podtrzymując w pełni dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 lipca 2005 r. , ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik wnosił i wywodził jak w skardze . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 97 § l pkt 2 Kodeksu celnego , w brzmieniu obowiązującym w dacie wprowadzenia towaru przez [...] na polski obszar celny . uruchomiona procedura tranzytu pozwalała na przemieszczenie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na polskim obszarze celnym towaru niekrajowego , jeżeli przemieszczenie to miało zakończyć się na tym obszarze . Pojazd sprowadzony z zagranicy przez [...] mógł być objęty procedurą tranzytu na czas nie dłuższy niż 14 dni , stosownie do art. 97 § 2 Kodeksu celnego , Przemieszczenie tego pojazdu odbywało się na podstawie dokumentów wymaganych przepisami prawa celnego , w szczególności zgłoszenia celnego SAD nr [...] . Zgłaszający [...] dołączył też umowę sprzedaży , kartę pojazdu oraz dokument niemiecki stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu . Nie było więc podstaw do odmowy objęcia towaru deklarowaną procedurą celną, przy czym w postępowaniu celnym nie miało znaczenia , czy przedmiotowy pojazd posiadał katalizator spalin. W celu zakończenia procedury tranzytu zgłaszający [...] był obowiązany przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym Urzędzie Celnym sprowadzony samochód w stanie nienaruszonym , z dokumentami potwierdzonymi przez urząd celny wyjścia. Niesporne jest w sprawie , iż skarżący czynności powyższych nie wykonał , tj. w ogóle nie przedstawił pojazdu w Urzędzie Celnym. Zakończenie procedury tranzytu nie było przy tym uzależnione od przedłożenia zaświadczenia o przeprowadzonym z pozytywnym wynikiem badaniu technicznym pojazdu, W tych okolicznościach zaistniał zatem stan usunięcia pojazdu spod dozoru celnego , co spowodowało powstanie długu celnego . Zgodnie bowiem z art. 211 § l Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym . Dług taki powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego , jak stanowi art. 211 § 2 Kodeksu celnego > co w niniejszej sprawie wystąpiło w dacie 6 marca 2002 r. Powstanie długu celnego następuje z mocy prawa , zgodnie z art. 3 § l pkt 2 Kodeksu celnego określającym , iż długiem celnym w przywozie jest powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych . Organy celne były zatem uprawnione do deklaratoryjnego określenia [...] kwoty długu celnego powstałego na skutek niezakończenia przez niego procedury tranzytu. Sąd przyjął ponadto , że prawidłowe były ustalenia organów celnych odnośnie utrzymywania przez stronę , iż przedmiotowy pojazd został złomowany po jego powrotnym wywozie na teren Niemiec. Nawet gdyby przyjąć , że fakt taki mógł mieć miejsce , jakkolwiek nie został on udowodniony przez skarżącego , bowiem przedstawiony przez niego na tę okoliczność dokument co najwyżej jest potwierdzeniem tylko zlecenia usługi w tym zakresie , to i tak nie mogło to mieć znaczenia dla określenia kwoty długu celnego , z uwagi na niezawiadomienie właściwego organu celnego o zamiarze podjęcia takich czynności w stosunku do towaru, który w wyznaczonym czasie pozostawał pod dozorem celnym . Powoływanie się przez skarżącego na inne okoliczności, w tym szczególnie związane z jego sytuacją zdrowotną , również nie mogło mieć wpływu na orzeczenie w przedmiocie określenia kwoty długu celnego . Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , póz. 1270 , z późn. zm. ) orzeczono jak w sentencji.