I SA/Go 153/10

Dnia 11 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M.T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu postanawia: 1. Odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. 2. Zwrócić skarżącej M.T. z urzędu uiszczony po terminie wpis w kwocie 100 zł (sto złotych). Skarżąca M.T., wspólnik spółki jawnej "P" M.T. i R.M. Sp. jawna, wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia [...] stycznia 2010 roku nr [...], stwierdzające, że zażalenie z dnia [...] listopada 2009 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2009 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 26 lutego 2010 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesłany skarżącej odpis zarządzenia został odebrany dnia 3 marca 2010 r. przez A.Z. – pracownika firmy w siedzibie firmy (k. 22 akt sądowych). Skarżąca nie uiściła wpisu, co zostało potwierdzone przez Oddział Finansowo – Budżetowy tut. Sądu w dniu 24 marca 2010 r. Mając powyższe na uwadze postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r. Sąd odrzucił skargę. Skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, do którego załączyła dowód uiszczenia wpisu z dnia 22 kwietnia 2010 r. w uzasadnieniu wniosku podnosząc, że nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu, o takim zarządzeniu dowiedziała się dopiero z treści postanowienia sądu odrzucającego skargę. Stwierdziła, że A.Z., jej pracownica, która odebrała to zarządzenie nie była upoważniona do odbioru korespondencji, ani też nie przebywa stale w pracy, co znacznie utrudnia wszelkie kontakty w zakresie przekazywania dokumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., które wpłynęło do tutejszego sądu w dniu 26 kwietnia 2010 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego do skargi. Do pisma załączyła dowód uiszczenia wpisu sądowego z dnia 22 kwietnia 2010 r. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca podniosła, że nie otrzymała zarządzenia Przewodniczącego z dnia 26 lutego 2010 r., a wiedzę o jego wydaniu powzięła z momentem doręczenia jej postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi. Przyczyną nie otrzymania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego był według skarżącej fakt, że przesyłkę je zawierającą odebrała A.Z. – pracownik, który jak wskazuje skarżąca nie posiada upoważnienia do odbioru korespondencji, ani też nie przebywa stale w pracy, co znacznie utrudnia wszelkie kontakty w zakresie przekazywania dokumentacji. Sąd zwraca uwagę, że w świetle obowiązujących przepisów art. 86 § 1 w zw. z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W przedmiotowej stronie nie można zdaniem Sądu mówić, że strona spełnia wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sprawą wewnętrzną skarżącej jest bowiem taki dobór pracowników, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie firmy ( por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2000r. sygn. akt III SA 8291/98 lex nr 40385), natomiast zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w stosunku do osób trzecich obciążają osobę prawną (pracodawcę) zatrudniającego tegoż pracownika ( por. wyrok NSA z 9 marca 2000r. I SA/Gd 1288/99, lex nr 44331). Ponadto przesyłka polecona, zawierająca odpis zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, została doręczona zgodnie z przepisami postępowania, tj. zgodnie z art. 67 p.p.s.a. pismo sądowe doręczono pracownikowi w siedzibie firmy. Zauważyć należy, że skarżąca nie wskazała innego adresu do doręczeń ani nie wskazała jakiejkolwiek innej osoby jako pełnomocnika do doręczeń. Wobec powyższego Sąd uznał doręczenie przedmiotowego pisma za właściwe. Dokonując zaś oceny, czy strona skarżąca dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenił winę według obiektywnych mierników staranności. Jak podkreśla się w literaturze, której poglądy mają także zastosowanie do art. 86 § 1 p.p.s.a. (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa". Komentarz Warszawa 2009, s. 657; B. , również Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: "Ordynacja podatkowa". Komentarz 2009, Wrocław 2009, s. 690) oraz orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I FSK 374/2006, opubl. lex nr 262725, wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99 Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98 lex nr 39797;) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. W przedmiotowej sprawie zważyć należy, że skarżąca zdawała sobie sprawę, że zatrudnia osobę, które nie na stałe przebywa w siedzibie firmy. Powinna więc tak zorganizować obieg korespondencji, by uniknąć negatywnych dla siebie skutków prawnych, gdyż wiedziała o toczącym się postępowaniu sądowym w jej sprawie. Należy więc oceniać w tym względzie postępowanie skarżącej jako niestaranne. Tym samym skarżąca nie uprawdopodobniła w ocenie Sądu swojego braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zarządził zwrócić skarżącej uiszczony po terminie wpis.