I SA/Go 156/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi "Q-S" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru oddala skargę. I SA/Go 156/08 UZASADNIENIE Skarżąca Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - QS - wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] października 2006 r. uznającą zgłoszenie celne SAD nr [...] z [...] marca 2004 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej ilości pozycji, zastosowanej stawki celnej dla części towaru zgłoszonego w pozycji 3 dokumentu SAD, określenia kwoty należności celnych przywozowych i kwoty podatku od towaru i usług oraz dokonującą ponownego ich naliczenia. Rozstrzygnięcia organów celnych zapadły na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organy w następujący sposób. W dniu [...] marca 2004 r. organ celny przyjął i zarejestrował zgłoszenie celne SAD nr [...] w procedurze dopuszczenia do obrotu towaru na polskim obszarze celnym, do którego załącznikiem w pozycji 3 było m. in. świadectwo pochodzenia towaru nr [...] z [...] lutego 2004 r. W celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towaru, oraz prawidłowości danych w nim zawartych, Izba Celna działając na podstawie § 20 a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm. ) zwanym dalej rozporządzeniem, skierowała świadectwo pochodzenia do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo. Ponieważ organ, do którego skierowano wniosek o weryfikację nie udzielił odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację, to zgodnie z § 20 a ust. 2 rozporządzenia dokument uznany został za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru. W konsekwencji organ celny zastosował wobec części towaru zgłoszonego w pozycji 3 zgłoszenia celnego tj. 24486 mb tkaniny poliestrowej o kodzie towaru 540769900, dla którego przedstawiono zakwestionowane świadectwo pochodzenia, stawkę celną autonomiczną w wysokości 30 %, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji z [...] października 2006 r. Skarżąca wniosła odwołanie od wskazanej zarzucając jej: - rażące naruszenie przepisów postępowania w szczególności naruszenie art. 121 §1, 122 i 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z przepisem art.26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne ( Dz. U. nr 68, poz. 623 ) i przepisem art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( tj. Dz. U. z 2001 r. nr 137, poz. 926 ze zm. ). Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca wskazała, że organ celny przesłał pismo z prośbą o weryfikację świadectwa pochodzenia na niewłaściwy adres. Organ celny przesłał bowiem przedmiotowe pismo na adres: [...], natomiast siedziba [...] mieści się pod zupełnie innym adresem tj. [...]. W ocenie Skarżącej wysłanie pisma na niewłaściwy adres spowodowało, iż nie było ono w ogóle merytorycznie rozpoznane przez właściwy organ. Tym samym doszło do naruszenia przepisów postępowania celnego w szczególności przepisów nakładających na organ obowiązek prowadzenia postępowania w sposób rzetelny i staranny, w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Do odwołania Skarżąca dołączyła wydruk ze strony Indonezyjskiej Izby Handlu i Przemysłu potwierdzający jej właściwą siedzibę oraz wiadomość e-mail z [...] września 2006 r. Organ odwoławczy postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze do czasu zweryfikowania przez organ administracji indonezyjskiej przedłożonych przez Stronę dokumentów dotyczących autentyczności i prawidłowości danych zawartych w spornym świadectwie pochodzenia. Izba Celna pismem z [...] grudnia 2006 r. przesłała na wskazany przez Skarżącą adres wniosek z prośbą o potwierdzenie informacji zawartych w e-mailach do firmy oraz w świadectwie pochodzenia. Prośba została powtórzona pismem z [...] czerwca 2007 r. Postanowieniem z [...] października 2007 r. organ celny podjął z urzędu zawieszone postępowanie wskazując w uzasadnieniu, że bezskutecznie upłynął 10 miesięczny termin od dnia skierowania wniosku o weryfikację i tym samym ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji podkreślił, że stosownie do art. 26 ustawy Przepisy wprowadzając ustawę - Prawo celne , przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. W dniu dokonania zgłoszenia celnego obowiązywały przepisy Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 65 § 3 Kodeksu celnego przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z macy prawa: 1. objęcie towaru procedurą celną, 2. określenie kwoty wynikającej z długu celnego, - chyba, że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub kwocie wynikającej z długu celnego. W sprawie strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym tkaninę deklarując stawkę celną konwencyjną 9 % w oparciu o świadectwo pochodzenia wystawione w Indonezji. Z uwagi na fakt, iż zgłoszenie celne odpowiadało wymogą formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, importowany towar objęty został wnioskowaną procedurą. Organ celny skierował świadectwo pochodzenia do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo. Ponieważ organ ten nie udzielił odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację organ uznał dokument za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru i tym samym nie uprawniający do zastosowania konwencyjnej stawki celnej. Zastosowanie do importowanego towaru miała więc stawka celna autonomiczna w wysokości 30%. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną decyzję, zarzucając jej: 1. rażące naruszenie przepisu art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z przepisem art. 26 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo celne i przepisem art. 262 Kodeksu celnego oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. poprzez skierowanie przez organ świadectwa pochodzenia towaru nr [...] w celu jego weryfikacji na niewłaściwy adres organu wystawiającego przedmiotowe świadectwo, co skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania przez organy Indonezji wysłanego świadectwa i przyjęcia i w związku z powyższym nie otrzymaniem przez organ celny odpowiedzi w tym zakresie. 2. całkowite pominiecie przez organ, przy rozstrzyganiu sprawy, wiadomości e-mail z [...] września 2006 r. pochodzącej z Indonezyjskiej Izby Handlu i Przemysłu, z której jednoznacznie wynika, że przedmiotowe świadectwo pochodzenia jest autentyczne. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji wydanych przez organy celne obu instancji umorzenie postępowania w sprawie, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Skarżąca spółka zarzuciła organom celnym naruszenie art. 187 § 1, art. 191 ordynacji podatkowej przez skierowanie do zweryfikowania świadectwa pochodzenia na niewłaściwy adres organu wystawiającego przedmiotowe świadectwo , co skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania przez właściwy indonezyjski organ i w związku z powyższym nie otrzymaniem przez organ celny odpowiedzi. Strona skarżąca wskazała także ,iż to nieprawidłowe działanie organu skutkowało rażącym naruszeniem § 20 a ust 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 15 pazdziernika1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybie ustalania szczegółowych zasad i trybie ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. W tym miejscu podkreślić należy, że strona Skarżąca jest w błędzie. O ile bowiem wniosek o weryfikacje z [...] marca 2005 r. i przypomnienie z [...] listopada 2005 r. skierowane zostały na adres wskazany przez Skarżącą jako nieprawidłowy to wniosek o weryfikację z [...] grudnia 2006 r. i pismo przypominające z [...] czerwca 2007 r. skierowane zostało na adres wskazany przez Skarżącą w dołączonej do odwołania kserokopii zawierającej adres prawidłowy ( k. 72 i 74 ). Tym samym organ prawidłowo zastosował w sprawie § 20 a ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji, nie udzieli odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru. Wobec powyższego prawidłowo organy celne odmówiły Skarżącej zastosowania stawki celnej konwencyjnej 9% i zastosowały do części towaru zgłoszonego w poz. 3 wskazanego zgłoszenia celnego stawkę celną autonomiczną w wysokości 30 %. Bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji pozostaje fakt, iż organ celny nie odniósł się w jej uzasadnieniu do treści załączonej do odwołania kserokopii wiadomości e-mail. Organ II instancji uznał bowiem za zasadne skierowanie wniosku o weryfikację świadectwa pochodzenia na adres wskazany przez Skarżącą. Tym samym uznał za zasadny jej zarzut dotyczący niewłaściwego adresu pod, który skierowano pierwotnie wniosek. Okoliczność, że również ten wniosek pozostał bez odpowiedzi upoważniała organ do zastosowania wskazanego powyżej przepisu rozporządzenia. Skargę należało więc na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalić. Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Jacek Niedzielski Dariusz Skupień Barbara Rennert