I SA/Go 156/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.M.-C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.M.-C., reprezentowana przez doradcę podatkowego A.C., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] określającą skarżącej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 27.446 zł z tytułu sprzedaży nieruchomości. W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do organu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. W motywach uzasadnienia wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji realnie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skarżąca nie jest w stanie uiścić przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że wykonanie tej decyzji nawet w części może skutkować pozbawieniem strony środków do życia i zagrożeniem egzystencji jej i jej rodziny, gdyż środki ze sprzedaży przedmiotowego lokalu skarżąca w całości przeznaczyła na własne potrzeby mieszkaniowe, dostosowując się do pouczenia udzielonego przez urzędniczkę organu podatkowego pierwszej instancji zajmującej się rozliczaniem przedmiotowego podatku dochodowego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 20032 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do treści § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Zauważyć trzeba, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji realnie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skarżąca nie jest w stanie uiścić przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że wykonanie tej decyzji nawet w części może skutkować pozbawieniem strony środków do życia i zagrożeniem egzystencji jej i jej rodziny, gdyż środki ze sprzedaży przedmiotowego lokalu skarżąca w całości przeznaczyła na własne potrzeby mieszkaniowe, dostosowując się do pouczenia udzielonego przez urzędniczkę organu podatkowego pierwszej instancji zajmującej się rozliczaniem przedmiotowego podatku dochodowego. Pomimo powyższych twierdzeń pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie uprawdopodobnił, wskazywanej sytuacji finansowej skarżącej. Zauważyć należy, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazania istnienia konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Samo twierdzenie strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji nie daje podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Podnoszone przez stronę okoliczności winny być poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby wskazywaną sytuację. Podkreślić również trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.