I SA/Go 160/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 września 2011 r. wniosku P.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2007 roku postanowił: 1. zwolnić skarżącego od wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 8 września 2011 r. (sygn. akt I SA/Go 160/11) o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku; 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Do zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 8 września 2011 r. (sygn. akt I SA/Go 160/11) skarżący dołączył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że nie ma oszczędności ani majątku. Jest żonaty, a źródłem utrzymania małżonków są renta otrzymywana przez skarżącego w wysokości 1088,35 zł oraz emerytura jego żony wynosząca 837,55 zł. Żona skarżącego prowadzi niedochodową działalność gospodarczą, a sam skarżący zawiesił jej prowadzenie w kwietniu bieżącego roku. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w dokumentacji, którą skarżący złożył w związku z rozpoznawaniem jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Go 685/11. Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego wskazuje, że jego sytuacja majątkowa nie uległa poprawie w stosunku do ustalonej przy wydaniu postanowienia z 30 maja br., którym zwolniono skarżącego od wpisu od skargi. W tak ustalonej sytuacji majątkowej skarżącego, jego wniosek należało uwzględnić w części. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje w razie wykazania przez wnioskodawcę, że poniesienie pełnych kosztów utrzymania mogłoby narazić wnioskodawcę lub jego rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena istnienia przesłanek prawa pomocy winna odbywać się poprzez porównanie możliwości finansowych strony z obciążającymi ją kosztami postępowania. Oceniając obecnie rozpoznawany wniosek w oparciu o oświadczenia złożone w niniejszej sprawie, jak również opierając się o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy I SA/Go 685/11, należy uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanek uzasadniających częściowe uwzględnienie jego wniosku. Oświadczenia i dokumenty zaświadczają, że skarżący i jego żona osiągają stałe dochody z renty i emerytury lecz wysokość tych świadczeń nie jest znaczna. Nadto skarżący posiada niewskazany w rozpoznawanym wniosku majątek - dwa samochody (osobowy i ciężarowy), które jednak zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym. Żona skarżącego prowadzi działalność gospodarczą, która jednak - według zestawień księgowych - jest niedochodowa. Jak wynika dowodów znajdujących się w aktach sprawy I SA/Go 685/11 rachunki bankowe skarżącego miały saldo ujemne. Żona skarżącego natomiast w okresie trzech miesięcy otrzymywała znaczne kwoty, które były wpłacane na rachunki bankowe a ich saldo przekraczało łącznie 30.000 zł. Bliższa analiza zapisów wyciągów z rachunków bankowych wskazuje jednak, że kwoty o które uznawano rachunki, pochodziły z zapłat faktur oraz, że kwoty te niemal w całości przeznaczono na wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Konkluzję tę potwierdzają zapisy w księgach rachunkowych oraz przedstawione deklaracje miesięczne dla podatku od towarów i usług. Obecnie zatem skarżący i jego żona nie posiadają znacznych oszczędności. Oceniając wniosek skarżącego należy mieć również na względzie, że niniejsza sprawa jest jedną z wielu spraw ze skarg P.K. zawisłych przed tutejszym sądem, co powoduje, że łączna wysokość kosztów związanych z uczestnictwem w tych sprawach jest znaczna. W tym stanie rzeczy, uwzględniając jednak, że jedyną opłatą podlegającą obecnie uiszczeniu jest wpis od zażalenia, postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).