I SA/Go 1613/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Asesor WSA Barbara Rennert Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi E.F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2006 roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektor IS) odmówił Skarżącej E.F. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej Naczelnik US) z [...] lipca 2006 roku Nr [...] w sprawie określenia należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowym rozstrzygnięciem Naczelnik US określił Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w kwocie 766zł. Następnie, za pośrednictwem Poczty Polskiej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesłał ją na adres zamieszkania Skarżącej. Przesyłka była awizowana dwukrotnie: pierwszy raz 31 lipca 2006 roku i powtórnie 7 sierpnia 2006 roku. List jako nie podjęty w terminie zwrócono do Urzędu dnia 16 sierpnia 2006 roku. W związku z zaistniała sytuacją, oraz w oparciu o treść art.150 §2 Ordynacji podatkowej doręczenie uznano za skuteczne, jako tzw. "doręczenie zastępcze". W dniu 28 września 2006 roku do US wpłynął wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] lipca 2005 roku Nr [...], w którym wskazała, iż powodem nie odebrania korespondencji - w tym zawiadomień o listach poleconych był fakt, iż od 28 lipca 2006 roku była nieobecna w kraju. Do wniosku o przywrócenie terminu Strona nie dołączyła odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] października 2006r. Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z uwagi na nie wykonanie jednej z przesłanek wynikających z art.162 §1 §2, to jest nie dopełnienie przez stronę czynności, dla której określony był termin. Mianowicie, E.F. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu nie wniosła odwołania od decyzji. Skarżąca zaskarżyła do sądu powyższe rozstrzygnięcie. W motywach uzasadnienia nie zawarła zarzutów przeciwko samemu postanowieniu. Wyjaśniła jedynie, że o toczącym się postępowaniu dowiedziała się po powrocie do kraju w dniu 17 sierpnia 2006 roku, tj. po otrzymaniu tytułów egzekucyjnych. Zaznaczyła, że przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe nie miała możliwości złożenia wyjaśnień i zapoznania się z zarzutami, że wszelkie informacje jakie podawała w trakcie postępowania były rzetelne, oraz o tym, że kontrahent był nieuczciwy dowiedziała się dopiero od pracowników organu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej P.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 – 150 ustawy). Przy niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy kwestią zasadniczą jest rozstrzygnięcie, czy wydane przez organ II instancji postanowienie zostało wydane w zgodzie z obowiązującym w tej materii porządkiem prawnym. Z treści postanowienia wynika, iż podjęte przez DIS rozstrzygniecie uzasadnione było brakiem nie wypełnienia przez stronę jednocześnie wszystkich przesłanek wynikających z art.162 §1 §2 Ordynacji podatkowej. Stanowisko to należy uznać za prawidłowe, albowiem z brzmienia powołanego przepisu wynika, iż w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli zostaną spełnione łącznie określone przesłanki. Po pierwsze strona musi taki wniosek złożyć. Po drugie - wnioskodawca musi uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Po trzecie - podanie należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Po czwarte - wraz ze złożeniem wniosku strona musi jednocześnie dopełnić czynności, dla której określony był ten termin. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż poza wszelkim sporem pozostaje fakt, iż skarżąca nie dołączyła odwołania do przedmiotowego wniosku. Tym samym uchybiła jednej z wymienionych powyżej przesłanek. W uzupełnieniu, odnosząc się do pozostałych warunków, skład orzekający stwierdza, iż skarżąca wniosek złożyła w stosownym terminie. Ponadto, treść jej wniosku wskazuje, iż podjęła ona próby wyjaśnienia przyczyn nie wniesienia odwołania w ustawowym 14-dniowym terminie. Niemniej jednak na etapie postępowania przed organem przyczyn tych nie uprawdopodobniła. Brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wówczas, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w jego zachowaniu - nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania, spowodowane okolicznościami podnoszonymi przez Skarżącą, w żadnym razie nie można uznać za czyniące zadość uwarunkowaniom wynikającym z treści art.162 Ordynacji podatkowej. Skarżąca przytacza w skardze, że do kraju powróciła w dniu 17 sierpnia 2006r. materiały sprawy dowodzą, że po powrocie nie podjęła jednak jakichkolwiek działań, by wyjaśnić na jakim etapie jest prowadzone wobec niej postępowanie podatkowe. Nie skontaktowała się z Urzędem Skarbowym, a jak wyjaśnia impulsem do złożenia wniosku o przywrócenie terminu było otrzymanie w dniu 22 września 2006 roku tytułów wykonawczych. Przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki nie stanowi okoliczności faktycznej uzasadniającej przywrócenie uchybionego terminu zwłaszcza, gdy strona ma świadomość toczącego się wobec niej postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2004r. III SA 2384/03 niepubl.). W niniejszej sprawie postępowanie wobec skarżącej wszczęto w dniu 27 czerwca 2006 roku. Skarżąca brała w nim czynny udział. W dniu 11 lipca 2006 roku zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Tym samym za słuszne należy uznać stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż skarżąca powinna była się liczyć z faktem, iż w najbliższym czasie zostanie wydana decyzja. Powyższe okoliczności dowodzą, iż E.F. nie wykazała się starannością, której należałoby oczekiwać od osoby właściwie dbającej o swoje interesy. Przedstawiony w niniejszym wyroku pogląd jest zgodny z przyjętą linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Przykładem jest orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2006 roku IIFSK616/05 , w którym skład orzekający stwierdził między innymi, iż z treści przepisu art.162 §1 Ordynacji podatkowej oraz pozostającego z nim w związku przepisu art.162§2 tej ustawy wynika, iż przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: 1/ uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowana braku jej winy; 2/wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu; 3/dochowanie terminu wniesienia wniosku; 4/ dopełnienie czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Należy również spostrzec, iż w żadnym miejscu ustawy ordynacja podatkowa prawodawca w postępowaniu o przywrócenie terminu nie obciążył organu obowiązkiem wzywania zainteresowanej strony do uzupełnienia wniosku poprzez np. dołączenie do niego odwołania. Jak zostało to wskazane powyżej - przepisy w tej mierze są precyzyjne - warunkiem przywrócenia terminu jest konieczność równoczesnego spełnienia wszystkich wymienionych w art.162 Ordynacji podatkowej przesłanek. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec powyższego nie było podstaw do jego uchylenia. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, Dyrektor IS dokonał poprawnej oceny stanu faktycznego, uznając iż wobec braku wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona nie dopełniła jednocześnie wszystkich przesłanek wynikających z art.162 §1 §2 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. (-) Alina Rzepecka (-) Krystyna Skowrońska-Pastuszko (-) Barbara Rennert