I SA/Go 163/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na indywidualną interpretację Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić skarżącej Spółce kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wnioskiem z dnia [...] października 2016 r. G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystąpiła do Burmistrza Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości. Burmistrz w dniu [...] stycznia 2017 r. wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. Doręczenie interpretacji pełnomocnikowi skarżącej Spółki nastąpiło w dniu 16 stycznia 2017 r. Dnia 31 stycznia 2017 r. do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2017 r. Z akt sprawy wynika, że wezwanie to zostało nadane za pośrednictwem Firmy Kurierskiej [...] dnia 30 stycznia 2017 r. Organ nie skorzystał z prawa udzielenia odpowiedzi na ww. wezwanie. Spółka G, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem organu, w dniu 28 marca 2017 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. określa minimum wymogów procesowych, jakie muszą zostać spełnione, aby uznać za skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. forma pisemna oraz konieczność wniesienia wezwania w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (por. szerzej: post. NSA z 4 stycznia 2011 r, sygn. akt I OSK 2023/10 Legalis). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy bowiem traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza zatem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. Warunki i tryb, o którym mowa w treści art. 52 § 3 P.p.s.a., są bezwzględnie obowiązujące dla skuteczności wniesienia skargi. To, czy powyższy termin został zachowany, czy też termin ten został uchybiony, podlega wyłącznie ocenie właściwego sądu po wniesieniu skargi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz ewentualna odpowiedź na to wezwanie należy bowiem do postępowania sądowoadministracyjnego, a nie do postępowania administracyjnego, podatkowego, czy też "interpretacyjnego". Wezwanie to nie jest "środkiem zaskarżenia", o jakim mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu. W przypadku gdy do uchybienia terminu doszło w rezultacie zawinionego zachowania skarżącego, sąd odrzuci skargę. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 318). W rozpoznawanej sprawie, indywidualna interpretacja Burmistrza z dnia [...] stycznia 2017 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 stycznia 2017 r., zatem czternastodniowy termin na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa upływał z dniem 30 stycznia 2017 r. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, wezwanie takie zostało nadane w dniu 30 stycznia 2017 r. za pośrednictwem Firmy Kurierskiej [...], a do organu wpłynęło 31 stycznia 2017 r. W tym miejscu odwołać się należy do art. 12 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) w myśl którego, termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r.. poz. 1529) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Przypomnieć należy, że skarżąca nadając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 30 stycznia 2017 r. skorzystała z usług firmy kurierskiej [...], która nie była "operatorem wyznaczonym" w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo pocztowe, co powoduje, że jego nadanie nie może być uznane za równoznaczne z wniesieniem pisma do organu. Zatem za datę wniesienia przez skarżącą Spółkę przedmiotowego wezwania należało przyjąć dzień jego wpływu do organu, co - jak wynika z akt administracyjnych - nastąpiło 31 stycznia 2017 r. czyli po upływie terminu. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że strona przed wniesieniem skargi nie wezwała skutecznie organu do usunięcia naruszenia prawa, a więc nie wyczerpała drogi do zaskarżenia interpretacji indywidualnej, tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wywiedzionej przez nią skargi. Na zakończenia Sąd pragnie zauważyć, że gwarancje strony do sądowej, merytorycznej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w przypadku niewyczerpania drogi do zaskarżenia interpretacji indywidualnej, mogą zostać zrealizowane poprzez złożenie ponownego wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z uwagi bowiem na zakres odesłania z art. 14h Ordynacji podatkowej możliwe jest złożenie ponownego wniosku w tym samym przedmiocie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę (pkt 1 postanowienia). O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt 2 postanowienia).