I SA/Go 17/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska –Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego oddala skargę I SA/Go 17/12 U Z A S A D N I E N I E Skarżący A.S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] października 2011r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] czerwca 2011r. określającą skarżącemu wartość celną towaru – używanego samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2003 w wysokości 17931 zł, prawidłową kwotę długu celnego w wysokości 1793 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 611 zł oraz wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie 4474 zł. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego. W dniu [...] sierpnia 2008 r., skarżący, właściciel firmy Z.H.U. A, zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu używany samochód osobowy marki [...] o nr nadwozia [...], pojemności silnika 1896 cm3 i roku produkcji 2003. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art.62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zarejestrowane w Oddziale Celnym pod pozycją ewidencji [...]. Do zgłoszenia celnego dołączono umowę kupna z dnia [...] sierpnia 2008 r. na kwotę 5000 CHF wraz z deklaracją pochodzenia pojazdu, dokument pojazdu oraz Ocenę techniczną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Skarżący, na podstawie wskazanych dokumentów, zadeklarował preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. Korzystając z postanowień art. 78 ust. l i 2 Rozporządzenia Rady EWG Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L 302 z 19.10.1992 r., ze zm.) organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności organ celny zgodnie z postanowieniami art. 33 Protokołu Nr 3, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE L 45 z 15 lutego 2006 r. ze zm.) przekazał załączony do zgłoszenia celnego rachunek do weryfikacji. Pismem nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Federalna Administracja Celna, Generalny Zarząd Ceł poinformowała, że eksporter nie wskazał pochodzenia pojazdu, wobec tego pojazd należy traktować jako pojazd o nieustalonym pochodzeniu, a dowód pochodzenia jako nieważny. W oparciu o otrzymany wynik weryfikacji, postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia prawidłowej wartości celnej towaru, kwoty długu celnego oraz prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. organ I instancji powołał biegłego rzeczoznawcę techniczno - motoryzacyjnego w celu sporządzenia opinii w zakresie wartości rynkowej pojazdu identycznego lub podobnego do objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. W wydanej opinii technicznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., biegły rzeczoznawca na podstawie przesłanych dokumentów przedmiotowego pojazdu samochodowego, załączonego do zgłoszenia celnego, Oceny Technicznej nr [...], ustalił jego wartość brutto na rynku polskim na dzień odprawy celnej na kwotę 27.290,00 PLN. Skarżący, ustosunkowując się do zebranego materiału dowodowego, w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. stwierdził, że w chwili dokonywania zgłoszenia celnego wymagana była opinia rzeczoznawcy i on taką opinie przedstawił. Dlatego nie zgadza się, aby podważać wiarygodność oceny technicznej z [...] kwietnia 2008r. Skarżący nie zgodził się również z tym, aby pojazd traktować jako nieustalonego pochodzenia, ponieważ eksporter towaru, na rachunku kupna oświadczył i złożył podpis, że auto posiada preferencyjne pochodzenie z obszaru Unii Europejskiej. Poza tym w dowodzie rejestracyjnym, wystawionym przez Wydział Komunikacji w Szwajcarii w polu nr 8 automatycznie został wpisany kraj pochodzenia, a w polu nr 18 podany jest nr pochodzenia. Organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. określił skarżącemu prawidłową wartość celną towaru, prawidłową kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości 10% oraz określił prawidłową kwotę podatku akcyzowego jak i podatku od towarów i usług. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w wyniku weryfikacji dokumentu pochodzenia pojazdu, właściwe władze celne Szwajcarii ustaliły, że samochód należy traktować jako nieustalonego pochodzenia, a dowód pochodzenia uznać za nieważny. Dodatkowo organ celny I instancji przeprowadził badanie zadeklarowanej wartości celnej towaru w wyniku czego, na podstawie cen towarów zawartych w katalogu wydawnictwa EurotaxGlass,s CH, dotyczącego pojazdów samochodowych w roku 2008, miesiąc lipiec – sierpień, na rynku wewnętrznym Szwajcarii i ustalił, iż wartość pojazdu zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, jest rażąco niska i należy ustalić ją w oparciu o opinię biegłego. W związku z powyższym organ celny powziął uzasadnioną wątpliwość, co do tego, czy zadeklarowana wartość stanowi rzeczywistą wartość importowanego pojazdu. Wskazano jednocześnie, że w takiej sytuacji organ celny stosownie do art. 181 a RWKC nie musi ustalać wartości celnej przywożonego towaru z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Wartość celną przywiezionego samochodu ustalono na podstawie metody zastępczej, tzw. metody ostatniej szansy, o której mowa w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, przyjmując jako podstawę ustalenia wartości wyliczenia dokonane przez powołanego w tym celu biegłego rzeczoznawcę, odejmując należności publicznoprawne. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że z załączonej do zgłoszenia opinii technicznej nr [...] jednoznacznie wynika, iż łączny ubytek z tytułu uszkodzeń, braków i przebiegu pojazdu wynosił 44%. Według wyliczeń rzeczoznawcy powołanego przez organ, wartość uszkodzeń jest niższa niż trzy lata wcześniej. Skarżący nie rozumie, jak rzeczoznawca mógł stwierdzić, po upływie trzech lat, braki i uszkodzenia, bez oględzin pojazdu? W decyzji nie uwzględniono uszkodzenia silnika, ze względu na brak danych o stopniu jego uszkodzenia. Arbitralność tego ustalenia jest w ocenie skarżącego związana z naruszeniem art. 188 Ordynacji podatkowej, gdyż zgłaszane były wnioski dowodowe w momencie odprawy celnej, mające na celu wykazanie rodzaju uszkodzeń, co tym samym dawało możliwość określenia wartości celnej, w tym przy udziale biegłego. Tym samym zasadny jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ celny nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Organ celny przekroczył również granice swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej. Wskazane naruszenia prawa procesowego mogą mieć w ocenie skarżącego, istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący stwierdził również, że od ustalonej wartości pojazdu, należy odliczyć należności publicznoprawne oraz koszty rejestracji pojazdu, recyklingu, tłumaczenia dokumentów, ubezpieczenia, zaświadczenia technicznego. Skarżący nie zgadza się również, że pojazd należy traktować jako niewiadomego pochodzenia, ponieważ eksporter towaru złożył stosowne oświadczenie i podpis na rachunku. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniają swoje stanowisko organ odwoławczy podzielił w całości argumentację zawartą w decyzji organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: l. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 33 § 1 Protokołu nr 3 dotyczącego definicji pojęcia " produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej Umowy zwanej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE l 45 z 15 lutego 2006 r.) poprzez przyjęcie, iż informacja urzędu szwajcarskiego, iż eksporter nie udowodnił kraju pochodzenia produktu powoduje konieczność przyjęcia, iż produkt jest nieokreślonego pochodzenia oraz brak wyjaśnienia i uzasadnienia w treści zaskarżonej decyzji, z jakich przyczyn w niniejszej sprawie doszło do następczej weryfikacji dowodów pochodzenia według tego przepisu, - art. 33 § 6 Protokołu nr 3 dotyczącego definicji pojęcia " produkty pochodzące"' oraz metod współpracy administracyjnej Umowy zwanej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE l 45 z 15 lutego 2006 r.) poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, który zobowiązuje organy celne w przypadku otrzymania odpowiedzi nie zawierającej wystarczających informacji, na powstanie których można ocenić rzeczywiste pochodzenia produktu do odmówienia wszelkich preferencji, jedynie w sytuacji, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości i gdy nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, które w niniejszej sprawie niewątpliwie mają miejsce, - art. 181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454 z dnia 2 lipca 1993 r., poprzez przyjęcie, iż w mniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości i przyczyny pozwalające zakwestionować wiarygodność lub dokładność informacji czy dokumentów służących określeniu wartości celnej, które dołącza się do zgłoszenia celnego, - sprzeczność istotnych ustaleń organu II instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż istnieją uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistej ceny transakcyjnej pojazdu oraz, że pojazd marki [...] o nr nadwozia [...] posiadał wartość rynkową brutto na dzień odprawy celnej, tj. [...].08.2008 r. w kwocie 27.290,00 PLN, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do tego, żeby stwierdzić, że ww. pojazd miał wartość określoną ceną nabycia ujętą w fakturze zakupu oraz opinii technicznej nr [...] z dnia [...].08.2008 r. II. naruszenie przepisów postępowania: - art. 122, 121,187 § l, 191 w zw. z art. 122, a także 187 § l, 194 § 3 oraz 210 § 4 w zw. z 124 i 235 ustawy Ordynacja podatkowa, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez: - brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - złamanie zasady postępowania podatkowego, które powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, - brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, - nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, - brak dopuszczenia możliwości obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego w wyniku przeprowadzenia dowodu przeciwnego, - naruszenie obowiązku procesowego organów do rozpatrzenia wszystkich zarzutów i wniosków przedstawionych przez stronę w odwołaniu, co doprowadziło do ustalenia wartości pojazdu marki [...] o nr nadwozia [...] posiadał wartość rynkową brutto na dzień odprawy celnej, tj. [...].08.2008 r. w kwocie 27.290,00 PLN w sytuacji gdy istnieją obiektywne i niepodważalne dowody, przedstawione również przez stronę, z których wynika inna, zdecydowanie niższa, wartość przedmiotowego pojazdu od ustalonej przez organ oraz od ustalenia, że w/w pojazd jest pojazdem nieznanego pochodzenia, w sytuacji gdy organy obu instancji nie ustaliły w sposób ostateczny jego pochodzenia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami uiszczonej opłaty skarbowej od przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podniesione w skardze zarzuty dotyczą zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Ich rozpatrzenie należy zatem rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzone i rozpatrzone dowody daje podstawę do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesione przez stronę skarżącą naruszenie przepisu prawa materialnego stanowi w istocie konsekwencję zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny. Punktem wyjścia dla uznania wskazanej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. W ocenie Sądu, uznać należy, że został on ustalony w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. - zwanej dalej Ordynacja podatkowa, zarówno w postępowaniu podatkowym przed organem pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i następnych cyt. wyżej ustawy oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron w postępowaniu jurysdykcyjnym zgodnie z art. 180 i następnymi Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że organy celne, działając na podstawie przysługujących im uprawnień uzyskały od szwajcarskich organów celnych informację, że eksporter nie udowodnił pochodzenia importowanego pojazdu. Z tego względu zasadnie uznały, iż pojazd należy traktować jako nieokreślonego pochodzenia, a dowód pochodzenia uznać za nieważny. Następnie na podstawie danych z katalogu EUROTAXGLASS'S ustaliły, że cena tego rodzaju towaru – pojazdu, na rynku szwajcarskim, kształtowała się na poziomie znacznie wyższym od wskazanej przez skarżącego w zgłoszeniu celnym. Uwzględniając nawet przedstawioną przez importera ocenę techniczną nr [...], wg której wskazano procentowy wskaźnik ubytku wartości pojazdu (ubytek m.in.: z tytułu uszkodzeń, braków w wyposażeniu), to wartość pojazdu ustalona na podstawie materiału porównawczego kształtowała się na poziomie kilkakrotnie wyższym od ceny określonej na umowie kupna - sprzedaży załączonej do zgłoszenia celnego. W związku z powyższym organy celne miały podstawy, aby powziąć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy deklarowana przez skarżącego w momencie odprawy celnej wartość pojazdu, stanowi rzeczywistą wartość celną importowanego pojazdu. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (zwanego dalej: WKC) wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Stosownie do art. 181 a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 02.07.1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej: RWKC) - jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że deklarowana cena stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. W takim wypadku stosują zastępcze metody określania wartości celnej określone w art. 30 ust 2 WKC. Zatem odrzucenie wartości transakcyjnej jest konsekwencją zakwestionowania wiarygodności informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej. Ocena wiarygodności ceny deklarowanej przez stronę i wynikającej z dokumentów przedstawionych organom celnym wymaga natomiast przeprowadzenia postępowania. Podkreślić należy, że organy celne są uprawnione nie tylko do oceny przedłożonych dokumentów pod względem formalnym, ale mają również możliwość badania wiarygodności dokumentu pod względem merytorycznym, w sytuacji, gdy z uzasadnionych przyczyn wysokość podanej ceny transakcyjnej budzi zastrzeżenia, co do jej rzetelności. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie występuje wówczas, gdy jest ona rażąco niska w porównaniu z innymi cenami danego towaru na rynku eksportu. Podkreślić należy, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia EurotaxGlass, 07-08/08, gdzie ceny pojazdów tej samej marki i roku produkcji, co importowany pojazd, kształtują się na znacznie wyższym poziomie. Nawet przy uwzględnieniu stopnia uszkodzeń pojazdu określonych w opinii biegłego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. kwota deklarowana przez skarżącego w zgłoszeniu celnym w dalszym ciągu budzi uzasadnione wątpliwości, o których mowa w art. 181a RWKC. Tym samym nie można uznać, że przyjęcie przez organ celny zaistnienia w sprawie uzasadnionych wątpliwości, co do zadeklarowanej wartości celnej pozbawione jest rzetelnych argumentów. Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29 , ustala się ją stosując w kolejności następujące metody: a) wartości transakcyjnej identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartości transakcyjnej podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; c) wartości opartej na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; a) wartości kalkulowanej, która jest sumą: * kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów; * kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty; kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e). Podkreślić należy, że organ celny I instancji zasadnie zastosował metodę "ostatniej szansy" określoną w art. 31 WKC. Zgodnie z tym przepisem jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i. 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: * porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., * artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., * przepisów niniejszego rozdziału. Jednocześnie wartość ta nie może być ustalana na podstawie: a) ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie; b) systemu polegającego na przyjmowaniu na potrzeby celne wyższej z dwóch alternatywnych wartości; b) ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu; b) kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych lub podobnych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. d); c) cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty; d) minimalnych wartości celnych, lub e) arbitralnych lub nieprawdziwych wartości. W związku z powyższym organ celny I instancji prawidłowo określił wartość celną importowanego pojazdu. Uwzględniając wskazane powyżej przepisy podkreślić należy, że samochody marki [...] są produkowane na obszarze UE, w świetle jednak przytoczonego wyżej zakazu ustalania wartości celnej na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie, za podstawę kalkulacji należało przyjąć wartość na rynku polskim samochodu o możliwie najbardziej zbliżonych parametrach, tak jak uczyniły to organy celne. Taki sposób postępowania jest praktycznie jedyną możliwością zastępczego ustalenia wartości celnej towaru, dopuszczalną w ramach porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. Biegły w swojej ocenie z dnia [...] kwietnia 2011 r. określił wartość pojazdu na rynku polskim na podstawie notowań pojazdu o zbliżonych parametrach trakcyjno-technicznych, wyprodukowanego na rynku japońskim spełniającego kryteria podobieństwa ( samochód marki [...] ) - na kwotę 27290 zł. Kwota ta stanowiła wartość brutto na rynku krajowym. Przy kalkulacji uwzględnił szereg korekt, biorąc pod uwagę opinię techniczną nr [...], przedłożoną przez skarżącego do zgłoszenia celnego. Następnie wartość rynkową skorygowano o wszystkie należności publiczno prawne, które zawiera cena na rynku polskim (22% podatku VAT, 3,1% podatku akcyzowego i 10% należnego cła, zwyczajowa marża 10%). Ostatecznie organ ustalił wartość celną na kwotę 17931 zł. Z tych też przyczyn za całkowicie niezasadny i błędny uznać należy zarzut, iż samochód wskazany w opinii biegłego, nie jest samochodem porównywalnym z samochodem importowanym przez skarżącego. Wskazać należy, że importowany pojazd korzystał z preferencji celnych a zatem jego pochodzenie winno być udokumentowane preferencyjnym dowodem pochodzenia. Kwestie te reguluje, mająca zastosowanie w niniejszej sprawie Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE L 45 z 15.02.2006r. ze zm.), w szczególności Protokół Nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej Zgodnie za art. 16 Protokołu 3 produkty pochodzące ze Wspólnoty przy przywozie do Szwajcarii oraz produkty pochodzące ze Szwajcarii przy przywozie do Wspólnoty, korzystają z postanowień niniejszej Umowy po przedstawieniu jednego z wymienionych poniżej dowodów pochodzenia: 1/ świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór zamieszczony jest w załączniku III a; 2/ świadectwa przewozowego EUR-MED, którego wzór zamieszczony jest w załączniku III b; 3/ deklaracji na fakturze lub deklaracji EUR-MED., wydanej zgodnie z art.22 Protokołu 3, która może zostać sporządzona przez: a/ upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 23 niniejszego Protokołu 3 lub b/ przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby opakowań zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6000 EUR. Dowodem pochodzenia w myśl art. 16 ww. Protokołu 3 może być m.in. świadectwo przewozowe EUR 1 lub deklaracja sporządzona przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Tekst deklaracji na fakturze umieszczono w załącznikach do ww. Protokołu 3. Weryfikacja przeprowadzona zgodnie z przepisami przez władze kraju wystawiającego świadectwo pochodzenia jest jedyną przewidzianą przez umowę formą kontroli dowodów pochodzenia towarów i wynik jej jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Organy celne nie mają zatem uprawnienia, aby kwestionować uzyskane wyniki weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Stosownie do art. 180 Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl zaś art.86 ustawy Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. nr 68 poz.622) organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Ponieważ szwajcarskie władze celne nie potwierdziły pochodzenia towaru, zatem zamieszczona na rachunku deklaracja o pochodzeniu nie mogła, jak zasadnie przyjęły to organy celne, stanowić podstawy do zastosowania preferencyjnej zerowej stawki celnej. Przeprowadzone przez organy celne postępowanie doprowadziło do w konsekwencji do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego w prawidłowy sposób zastosowane zostały przepisy prawa materialnego. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd oddalił skargę. /-/ J. Niedzielski /-/ K. Skowrońska-Pastuszko /-/ D. Skupień