I SA/Go 171/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2015 r. oraz od stycznia do lutego 2016 r. postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Wyrokiem z 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 171/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę P.S. na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Dnia 8 września 2017 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z jego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że nie ma majątku, ani oszczędności. Jest obecnie bezrobotny i utrzymuje się za pomocą rodziny. Skarżący oświadczył, że choruje, ma problemy z chodzeniem. Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego była już przedmiotem analizy pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, w postępowaniu zakończonym wydaniem 1 czerwca 2017 r. postanowienia o sygn. akt I SA/Go 171/17. Orzeczeniem tym, zwolniono skarżącego od wpisu od skargi. Stwierdzić należy, że od tego czasu możliwości finansowe skarżącego nie uległy poprawie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwrot "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś zwrot "może być przyznane" wskazuje na fakultatywny charakter orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy. Przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w wymienionym przepisie, sąd bowiem może, ale nie musi, przyznać wnioskowaną pomoc, gdy uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2008r., sygn. akt I GZ 173/08, CBOSA). Uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie należy więc do sądu, przy czym ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Podnieść też należy, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Z tego też względu przesłanki zastosowania tej instytucji powinny być interpretowane w sposób ścisły. Pomoc finansowa ze strony państwa przysługiwać będzie jedynie podmiotom, które nie mogą - z powodów od siebie niezależnych - pozyskać środków koniecznych do prowadzenia postępowania sądowego (postanowienie NSA z 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 326/08, CBOSA). Powyższe przesłanki są spełnione w przypadku skarżącego. Jak wynika z jego oświadczeń, nie zyskuje on żadnych dochodów, nie posiada majątku ani oszczędności. Powoduje to, że skarżący nie jest w stanie sfinansować należnych w sprawie kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.