I SA/Go 177/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi P.R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunków prawnych oraz odmowy zawieszenia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z 4 września 2018 r. tut. Sąd odmówił skarżącemu sporządzenia uzasadnienia wyroku z 25 lipca 2018 r. oddalającego jego skargę. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Zarządzeniem z 1 października 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia poprzez zawarcie w zażaleniu stwierdzenia, czy wnosi o jego zmianę lub uchylenie oraz złożenie odpisu zażalenia dla strony przeciwnej. Zarządzeniem z tego samego dnia wezwano także skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu 19 października 2018 r. (zpo karta 111 akt sądowych). Skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych zażalenia ani też nie uiścił wpisu, w związku z czym postanowieniem z 20 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 177/18, tut. Sąd odrzucił zażalenie strony. W dniu 20 grudnia 2018 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Wskazał w nim, że odebrawszy ostatnie postanowienia dowiedział się, że w październiku Sąd wysłał do niego pisma. Te pisma jak twierdzi, do niego nie dotarły. Jednocześnie uzupełnił brak formalny zażalenia poprzez wskazanie, że żąda uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przedłożył kopię zażalenia. Załączył także kopię reklamacji skierowanej do Poczty Polskiej w której stwierdził, że Sąd uznał dostarczenie listu z dnia [...] października 2018 r., podczas gdy on korespondencji nie otrzymał. Zarządzeniem z 2 stycznia 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez podanie i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. W piśmie z [...] stycznia 2019 r. P. R. wniósł o przywrócenie terminu z powodu pomyłki, która powstała z jego strony, nie zrozumiał bowiem, że powinien dokonać kolejnej wpłaty. Dokonał jej po terminie z powodu wyjazdu do [...] na rozprawę sądową, która miała miejsce 17 stycznia 2019 r., a przygotowanie do niej pochłonęło cały czas skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.– dalej cyt. jako P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 P.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Instytucja ta ma jednak charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zgodnie z treścią art. 87 § 2 ww. ustawy w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest bowiem od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2.10.2002 r., V SA 793/03). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. To z treści przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. wynika ciążący na wnioskodawcy obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Z treści pisma skarżącego, które wpłynęła do Sądu w niniejszej sprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. wynika, że skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Sądu z 4 września 2019 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Z treści pisma skarżącego z [...] stycznia 2019 r. należy jednak wywieść, że jego wniosek obejmuje także nieuiszczony w terminie wpis. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zarządzeniami z 1 października 2018 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych zażalenia oraz uiszczenia wpisu od zażalenia. Przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia jak i zarządzenie do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu 19 października 2018 r. (zpo k. 111 akt sądowych). Skarżący nie uzupełnij braków formalnych, ani też nie uiścił wpisu od zażalenia w zakreślonym terminie. Skarżący w uzasadnieniu swojego wniosku twierdzi, że o konieczności uzupełnienia braków formalnych zażalenia dowiedział się dopiero w odebranych postanowieniach, jako, że nie dotarły do niego pisma, które Sąd wysłał w październiku 2018 r. W złożonej do operatora pocztowego reklamacji stwierdził też, że przez fakt, że Sąd uznał dostarczenie listu 19 października 2018 r., odrzucono mu możliwość uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Tak uzasadniony wniosek nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie. Nie sposób bowiem pominąć, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia jak i zarządzenie do uiszczenia wpisu, zostały doręczone skarżącemu w jednej przesyłce w dniu 19 października 2018 r. Co najważniejsze, skarżący w tym dniu osobiście pokwitował odbiór przesyłki. O czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Trzeba w tym miejscy podkreślić, że zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie może być obalone, z tym, że dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące. Tymczasem skarżący takich dowodów nie przedstawił. Samo twierdzenie, że przesyłka do niego nie dotarła z winy poczty, w sytuacji, gdy osobiście ją odebrał, należy poczytywać za gołosłowność. Także fakt złożenia reklamacji nie może świadczyć o racjach skarżącego. Zatem cedowanie odpowiedzialności na operatora pocztowego w sytuacji, gdy przesyłka została przez skarżącego podjęta osobiście, nie tylko nie uprawdopodabnia braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu ale świadczy o tym, że skarżący pomija istotne w sprawie fakty. W piśmie z [...] stycznia 2019 r. skarżący nie wskazuje już natomiast na błąd poczty, lecz na własną pomyłkę. Jak twierdzi, nie zrozumiał Sądu, że powinien dokonać kolejnej wpłaty, nie rozumie też pism jakie otrzymywał. W ocenie Sądu, także i ta argumentacji nie może skutkować pozytywnym dla skarżącego rozstrzygnięciem,. Po pierwsze bowiem, nie uwiarygadnia wcześniej zaprezentowanego przez stronę stanowiska, a zawartego we wniosku o przywróceniem terminu, w którym strona winą za niedochowanie terminu obarcza operatora pocztowego. Po drugie zaś, nie ulega wątpliwości, że mylne działanie strony – na co się powołuje - nie może skutkować przywróceniem terminu. Jeszcze raz należy podkreślić, że strona wnioskująca o przywrócenie terminu musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca. Strona wprost bowiem wskazuje, że to po jej stronie powstała pomyłka. Nie uprawdopodabnia także braku winy wyjazd skarżącego do Warszawy na rozprawę sądową w dniu 17 stycznia 2019 r. oraz czas jaki skarżący musiał poświęcić na przygotowanie się do niej. Nie sposób bowiem przyjąć, że ww. okoliczności mogły mieć zasadniczy wpływ na niedochowanie terminu, który zakończył swój bieg 26 października 2018 r. W świetle powyższego – w ocenie Sądu – skarżący nie dochował należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy, co z kolei powoduje, że nie uprawdopodobnił on braku swojej winy w niedochowaniu terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia oraz uiszczenia od niego wpisu. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na postawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.