I SA/Go 179/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego. W dniu 19 listopada 2014 r. zobowiązany podmiot, A Sp. z o.o., posiadający status zarejestrowanego odbiorcy w [...], złożył, zgodnie z właściwością miejscową informację w sprawie opłaty paliwowej za miesiąc październik 2014 r. o numerze [...] Naczelnikowi Urzędu Celnego. Kwota opłaty paliwowej według deklaracji wynosi 1.665.019,20 zł. Deklarowana kwota opłaty paliwowej nie została uregulowana. Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] listopada 2014 r. skierował do spółki upomnienie, które zostało doręczone w dniu 15 stycznia 2015 r. Następnie w dniu [...] stycznia 2015 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na A Sp. z o.o. w celu przymusowego wyegzekwowania ww. zaległości. W toku prowadzonego wobec przedmiotowej firmy postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego zajęcie innych wierzytelności pieniężnych u dłużnika zajętej wierzytelności Dyrektora Izby Celnej. Kopia zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego została doręczona zobowiązanej spółce w dniu 30 stycznia 2015 r. W dniach [...] marca 2015r. organ egzekucyjny dokonał skutecznych zajęć rachunków bankowych w 3 bankach. Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. A Sp. z o.o., wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. na podstawie art 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, gdyż w tytule wykonawczym nr [...] jako wierzyciel został oznaczony Dyrektor Izby Celnej. Uzasadniając ww. wniosek spółka wskazała na treść art. 37i ust.1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U. 2015 poz.641 ze zm.), na podstawie którego wywiodła, iż w przedmiotowym tytule wykonawczym błędnie oznaczono wierzyciela uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, którym powinien być Krajowy Fundusz Drogowy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. Dyrektor Izby Celnej odmówił skarżącej spółce umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. W motywach uzasadnienia postanowienia organ pierwszej instancji wskazał na treść art. 59 § 1, art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie wyjaśnił, że w przypadku niewpłacenia w obowiązujących terminach, o których mowa w art. 37o ust.1 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym kwoty wskazanej w informacji w sprawie opłaty paliwowej stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, zgodnie z art. 3a § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ pierwszej instancji stwierdził, że opłata paliwowa podlega egzekucji administracyjnej na podstawie wyżej wymienionego przepisu w związku z tym w sprawie nie występuje sytuacja niedopuszczalności egzekucji administracyjnej ze względu na rodzaj dochodzonego obowiązku. Dyrektor Izby Celnej wskazał na treść art. 27 § 1 pkt 1 i art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, następnie stwierdził, że w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym wierzyciel ma obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, tj. wysyła zobowiązanemu upomnienie, zgodnie z dyspozycja art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a następnie wystawia tytuł wykonawczy, stosownie do przepisu art. 26 tej ustawy. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że z definicji art. 5 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych oraz z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji albo informacji o opłacie paliwowej jest właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Zaznaczył, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z 23 października 2009 r. w sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib (Dz.U. z 2009 nr 180 poz.1404 ze zm.) nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniu strony, przedmiotowy tytuł wykonawczy spełnia wymogi art. 27 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ zawiera prawidłowe oznaczenie wierzyciela poprzez wskazanie jego pełnej nazwy i adresu. Na powyższe postanowienie A Sp. z o.o. wniosła zażalenie zarzucając mu naruszenie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Spółka wniosła o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym nie stwierdził uchybień, uzasadniających wycofanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Wskazał na treść przepisów powołanych przez organ pierwszej instancji, następnie stwierdził, że uwzględniając rozporządzenie Ministra Finansów z 23 października 2009 r. w sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib jednoznacznie ocenić należy, że w przedmiotowej sprawie wierzycielem należności wynikających z informacji o opłacie paliwowej złożonej do Naczelnika Urzędu Celnego jest Dyrektor Izby Celnej. Tym samym w ocenie organu odwoławczego podniesiona przez zobowiązaną we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak i w przedmiotowym zażaleniu argumentacja, dotycząca niedopuszczalności prowadzonej egzekucji, nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Organ odwoławczy zaznaczył, że rozpoznając sprawę nie stwierdził ziszczenia się innych przesłanek, wskazujących na konieczność umorzenia prowadzonej egzekucji. Nie stwierdził także naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ani innych uchybień, uzasadniających wycofanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Na powyższe postanowienie A Sp. z o.o. wniosła skargę zarzucając mu obrazę: - art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego; - art. 29 § 1 w zw. z art. 3a § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie egzekucja jest dopuszczalna, nie uwzględniając przy tym okoliczności wyłączającej konieczność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, mianowicie błędne oznaczenie wierzyciela na tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., -art. 27 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie wystawiony w dniu [...] stycznia 2015r. tytuł wykonawczy nr [...], na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości w opłacie paliwowej za miesiąc październik 2014r. wobec Spółki, nie został błędnie oznaczony co do wierzyciela, - art. 37i ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie opłata paliwowa nie stanowi przychodu Krajowego Funduszu Drogowego i Funduszu Kolejowego, o którym mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o Funduszu Kolejowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1201 i 1559 oraz z 2015 r. poz. 200). Wobec podniesionych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie postanowień organów pierwszej i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca odwołując się do treści art. 37i ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym stwierdziła, że w przedmiotowym tytule wykonawczym błędnie oznaczono wierzyciela uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, którym powinien być Krajowy Fundusz Drogowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z regulacją art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 – powoływanej dalej jako "P.p.s.a") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły zatem przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.). Spór miedzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się do kwestii prawidłowości wystawionego tytułu egzekucyjnego. W ocenie organu przedmiotowy tytuł egzekucyjny spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei zdaniem skarżącej spółki jest on wadliwy bowiem błędnie oznaczono w nim wierzyciela. Z tego też względu skarżąca, powołując się na przesłankę z art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, domagała się umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do treści ww. przepisu postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. W ocenie Sądu stanowisko organów przedstawione w niniejszej sprawie jest zasadne i znajduje oparcie w przepisach prawa. Wyjaśnić należy, że przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony bowiem skarżąca spółka nie uregulowała należnej opłaty paliwowej. Wskazać również trzeba, że stosownie do treści art. 3a § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie zobowiązań powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, długów celnych powstałych w przypadkach określonych w art. 201 ust. 1 oraz art. 209 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, ze zm.), podatków wykazanych w zgłoszeniu celnym, składek na ubezpieczenie społeczne, opłat paliwowych, o których mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 931, ze zm.), dopłat, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), a także opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 i 1593 oraz z 2015 r. poz. 87) stosuje się również egzekucję administracyjną. Tym samym, jeżeli zobowiązania wynikają z informacji o opłacie paliwowej stosuje się do nich egzekucję administracyjną. Jak wynika z treści art. 5 § 1 pkt 4 tej ustawy uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest, w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin - właściwy dyrektor izby celnej. Elementy składowe tytułu wykonawczego zostały wskazane w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednym z tych elementów jest oznaczenie wierzyciela (art. 27 § 1 pkt 1 tej ustawy). Po myśli art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (§ 1). Organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli: obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej; organ egzekucyjny uprawdopodobni, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 (§ 2 pkt 1-3). Nadmienić również należy, że stosownie do treści art. 37n ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym organami właściwymi w sprawie opłaty paliwowej są naczelnicy urzędów celnych oraz dyrektorzy izb celnych (ust. 1). Organami właściwymi miejscowo w sprawach opłaty paliwowej są odpowiednio: naczelnik urzędu celnego właściwy miejscowo w sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadkach, o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1, 3 i 4; naczelnik urzędu celnego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadku, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt 2 (art. 37n ust. 2 pkt 1 i 2). Zgodnie z regulacją art. 37j ust. 1 pkt 3 obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy skarżącą spółkę należy uznać za taki właśnie podmiot. Mając zatem na uwadze treść wyżej wskazanych przepisów, treść rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 października 2009 r. w sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib (Dz.U. z 2009 r. Nr 180, poz. 1404 ze zm.), oraz stan faktyczny niniejszej sprawy podzielić należało stanowisko organów, że Dyrektor Izby Celnej jest wierzycielem należności wynikających z informacji o opłacie paliwowej złożonej do Naczelnika Urzędu Celnego przez skarżącą spółkę. Tym samym w tytule wykonawczym kwestionowanym przez skarżąca spółkę w niniejszym postępowaniu prawidłowo określono wierzyciela. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy z urzędu badanie dopuszczalności egzekucji doprowadziło do prawidłowego wniosku, iż nie narusza ona przepisów prawa. Wobec czego brak było podstaw do jej kwestionowania Z tych też względów za niezasadne uznać należało zarzuty skarżącej spółki jakoby organ dopuścił się naruszenia art. 59 § 1 pkt 7, art. 29 § 1 w zw. z art. 3a § 1 pkt 4, art. 27 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podobnie na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przez organ art. 37i ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym. Stosownie do treści tego przepisu opłata paliwowa stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego i Funduszu Kolejowego, o którym mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o Funduszu Kolejowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1201 i 1559 oraz z 2015 r. poz. 200), z tym że kwota stanowiąca 80% opłaty paliwowej stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego, a kwota stanowiąca 20% tej opłaty - przychód Funduszu Kolejowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w niniejszej sprawie fakt uznania Dyrektora Izby Celnej za wierzyciela nie narusza ww. przepisu. Okoliczność ta nie przesądza bowiem, że przychód z tego tytułu stanowi przychód Dyrektora Izby Celnej. Organ ten jest jedynie poborcą tej opłaty. Stosownie bowiem do treści art. 37p ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym Dyrektor izby celnej, o którym mowa w art. 37o ust. 1, przekazuje kwoty pobranej opłaty paliwowej na wyodrębniony rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w terminie 14 dni od dnia jej pobrania. Z kolei po myśli ust. 2 tego przepisu Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje środki, o których mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia wpływu na rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w wysokości określonej w art. 37i, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego oraz na rachunek Funduszu Kolejowego, chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 37o ust. 2. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. | | | |