I SA/Go 18/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] grudnia 2011r. K.C. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Pismem z [...] stycznia 2012r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tytułu wykonawczego [...] na kwotę 1074 zł oraz [...] na kwotę 258,30 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że istnieją ważne powody, których uwzględnienie przez właściwy organ może spowodować, że podjęte postępowanie egzekucyjne okaże się bezprzedmiotowe. Zarządzeniem z 18 stycznia 2012r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania powyższego wniosku przez wskazanie czy jest to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie Sąd poinformował skarżącego, iż w przypadku wskazania, że złożony przez niego wniosek jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, winien on uzasadnić wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z [...] stycznia 2012 r. oświadczył, że jego pismo z [...] stycznia 2012 r. dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek w tym przedmiocie wskazał, że na skutek wydanej decyzji zostały zajęte jego prawa majątkowe u pracodawcy, wynikające ze stosunku pracy oraz w urzędzie skarbowym, wynikające z wierzytelności innych niż pracodawcy, organu rentowego i banku. W opinii skarżącego wykonanie decyzji już doprowadziło do pogorszenia się jego stanu osobistego. Wskazał ponadto, że nie posiada środków finansowych na pokrycie zobowiązania, wynikającego z zaskarżonej decyzji. Jedyną możliwością na spłatę tego zobowiązania, jest wzięcie przez skarżącego pożyczki. Podsumowując podkreślił, że główną przyczyną złożenia tego wniosku jest okoliczność, że w skardze istnieją ważne powody, których uwzględnienie przez właściwy organ może spowodować, że podjęte postępowanie egzekucyjne okaże się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 §1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie natomiast do treści art. 61 §3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do tego wstrzymania w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy też podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Znamiennym również jest i to, że sąd rozpoznając na podstawie art.61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 09 lipca 2004 roku, FZ163/04, niepubl.). jak też, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy.(post. NSA z dnia26 kwietnia 2004 roku FZ38/04, niepublikowany) Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek sformułowanych w art.61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, argumenty mające potwierdzać zasadność udzielenia tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, zostały przedstawione w sposób bardzo ogólnikowy. Wspomniano jedynie dolegliwości finansowej dla skarżącego, związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiono natomiast żadnej argumentacji wskazującej, na czym konkretnie miałoby w przypadku skarżącej polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość zobowiązania, wynikającego z decyzji drugoinstancyjnej, wskazuje że nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne, zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Natomiast samo oświadczenie skarżącego, że nie ma środków pieniężnych na zapłatę zobowiązania, również nie stanowi przesłanki określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Trzeba wskazać w tym miejscu, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. W ocenie Sądu, tak przedstawione we wniosku okoliczności nie potwierdzają wystąpienia przesłanek, o których mowa w art.61 §3 P.p.s.a. Strona nie podała, z wymaganą w tej sytuacji skrupulatnością, żadnych konkretnych zdarzeń, wskazujących na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przedstawionej przez skarżącego argumentacji wynika, że chciałby on, żeby wykonanie wskazanej decyzji w żaden sposób nie wpłynęło na jej sytuację majątkową. Tymczasem należy zauważyć, iż wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie złożony do tut. Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej nie został należycie uzasadniony z punktu widzenia wyżej wskazanych przesłanek ustawowych. Skarżący nie przedstawił bowiem w sposób konkretny, na czym, w związku z wykonaniem decyzji, ma polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, z uwagi na brak podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Sąd na podstawie art.61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.