I SA/Go 182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2009 r. oddala skargę. Skarżąca – J.D. – złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2014 r., którą określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc październik 2009 r. w wysokości 31.468 zł z tytułu sprzedaży tytoniu do palenia. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Organ kontroli skarbowej na podstawie upoważnienia i postanowienia z dnia [...] stycznia 2014 r., wszczął wobec J.D. postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku akcyzowego za okres od sierpnia 2009 r. do października 2009 r. W wyniku postępowania organ kontroli skarbowej ustalił, że J.D. prowadziła niezarejestrowaną w ewidencji podmiotów gospodarczych działalność gospodarczą i nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego. Nie prowadziła żadnych rejestrów i ewidencji, jak również nie składała żadnych informacji i deklaracji podatkowych dla podatku akcyzowego. Wykonywała czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, polegające na posiadaniu tytoniu do palenia "O" niewiadomego pochodzenia, od którego nie zapłacono akcyzy i nie została złożona deklaracja w podatku akcyzowym. Skarżąca została wezwana o udostępnienie danych oraz dokumentów związanych z przedmiotem postępowania kontrolnego, m.in.: ewidencji zakupu i sprzedaży oraz dokumentów dotyczących zakupu i sprzedaży wraz z wyciągami z rachunków bankowych, danych kontrahentów stanowiących dostawców i odbiorców, zgłoszenia rejestracyjnego dotyczącego podatku akcyzowego oraz deklaracji dla tego podatku, historię rachunków bankowych. W odpowiedzi podała, że nie jest w posiadaniu żadnych dokumentów i innych dowodów, o które została wezwana. Nie stawiła się również celem złożenia zeznań w charakterze strony, odmówiła również składania wyjaśnień na piśmie. Organ wystosował pisma do: Naczelnika Urzędu Celnego z zapytaniem czy skarżąca była zarejestrowanym podatnikiem podatki akcyzowego oraz czy składała deklaracje podatkowe; do G Sp. z o.o. o dane dotyczące nicków zarejestrowanych przez stronę oraz transakcji dokonanych z tych nicków, oraz o dane nicków, których funkcjonowanie opłacone było z rachunku bankowego należącego do skarżącej, a także rejestru sprzedaży dokonanej poprzez te nicki na portalu internetowym; do P S.A. o informacje w sprawie usług świadczonych na rzecz skarżącej oraz sposobu weryfikacji nazw kont użytkowników, których funkcjonowanie opłacała skarżąca; Dyrektorów Zakładów Karnych o dane osobowe przesłuchanych w toku postępowania świadków; Urzędów Miejskich o dane osobowe i adresowe właścicieli niców, których prowizje zostały opłacone z konta skarżącej; do banków: [...],[...],[...] o przekazanie historii rachunków bankowych posiadanych przez skarżącą w badanym okresie; firm kurierskich. Po przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji w dniu [...] listopada 2014r. wydał decyzję, którą określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc październik 2009 r. w kwocie 31.468 zł z tytułu sprzedaży tytoniu do palenia. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i od decyzji organu I instancji złożyła odwołanie. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności: art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez wykorzystanie pełnego zaufania podatnika do organu administracji podatkowej i nie przeprowadzenia dowodów niezbędnych do zgromadzenia wszechstronnego i rzetelnego materiału dowodowego; art. 122 w zw. z art. 187 §1, a nadto art. 181 w zw. z art. 180 §1 ora z art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów w szczególności poprzez ich nieuzasadnioną interpretację na niekorzyść skarżącej wbrew zasadzie in dubio pro tributario. Strona w szczególności wskazała, że nie miała możliwości założenia konta w celu dokonywania sprzedaży za pośrednictwem portalu aukcyjnego, nie posiadając szczegółowych danych określonych osób. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lutego 2015r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone w sposób dokładny i szczegółowy. Zebrano szereg dowodów, które potwierdzają, iż J.D. była w posiadaniu tytoniu do palenia oraz, że dokonywała jego sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego. Za powyższym przemawiają zebrane w sprawie dowody w postaci: wydruków z konta nr [...] należącego do Strony, a obejmujących kontrolowany okres i uwzględniających wpływy ze sprzedaży tytoniu na portalu internetowym; zestawienie aukcji wystawianych na portalu [...] przez użytkownika "o" i "k", pod którymi to nazwami działała J.D.; wydruk uzyskany od G Sp. z o.o. zawierający zestawienie transakcji oraz wypłat dokonywanych przez stronę w usłudze PayU, w której to skonfigurowano konto bankowe nr jw. należące do J.D.; zestawienie transakcji dokonywanych na portalu internetowym wraz z podaniem numerów aukcji, nazwy wyrobu akcyzowego, ilości sprzedanego wyrobu, z określeniem czasu trwania oferty sprzedaży oraz wszelkimi danymi wskazującymi na działalność użytkownika "o" i "k" uzyskanych od G Sp. z o.o.; zestawienie zawierające informacje o przesyłkach pocztowych nadanych w Urzędzie Pocztowym (w tym [...]) w okresie od [...] sierpnia 2009 r. do [...] października 2009 r. przez J.D., uzyskanych z Poczty Polskiej S.A., wydruki z poszczególnych aukcji ze wszelkimi informacjami dotyczącymi tytoniu do palenia wraz z określeniem nazwy O uzyskanych z archiwum portalu [...]; pismo firmy O z dnia [...] grudnia 2012 r., właściciela marki O, w którym wskazane są ceny tytoniu "O" w opakowaniach 1000 g za okres od stycznia 2008 r. do lutego 2009 r.; dokumenty otrzymane z Urzędu Celnego wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. dotyczące ujawnienia 15 kg tytoniu marki "O" w przesyłce pocztowej nadanej przez J.D.. Organ wskazał, że analiza całości akt sprawy skłania do uznania, że w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji udowodniono, że strona prowadziła niezarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie obrotu tytoniem za pośrednictwem portalu [...], określono prawidłową wysokość podstawy opodatkowania, do wyliczeń przyjęto właściwą stawkę podatku, a w konsekwencji określono prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Również właściwie ustalono moment powstania obowiązku podatkowego przyjmując za dzień posiadania tytoniu, dzień nadania paczek z jego zawartością. Organ wskazał również, że oceny prawidłowości spornej decyzji nie zmienia fakt, iż dokonano błędnej kolejności wyliczeń wysokości zobowiązania podatkowego. Wskazał, że z treści decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej na jej stronie 27 wyliczył wysokość podatku akcyzowego od 1 kg tytoniu do palenia, a następnie na stronie 31 dokonał przemnożenia tak określonej kwoty zobowiązania przez ilość kilogramów tytoniu, zamiast dokonać wyliczeń na str. 31 poprzez wstawienie ilości kg do wzoru wskazanego na str. 27. Ponieważ jednak prawidłowo wyliczona kwota to 31.468,37 zł, a więc po zaokrągleniu nadal 31.468 zł, to brak było podstaw do zmiany decyzji w tym zakresie. Od decyzji Dyrektora Izby Celnej skarżąca złożyła skargę. W skardze podniosła zarzuty tożsame z zarzutami odwołania. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę potrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, jak określa art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, zarówno ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organów są prawidłowe i słuszne, i jako takie zasługują na aprobatę. W niniejszej sprawie rozstrzygnąć należy, czy zebrany w toku postępowania materiał dowodowy dawał podstawę do przyjęcia, że to skarżąca posiadała tytoń do palenia, a następnie go sprzedawała za pośrednictwem portalu internetowego. Przepis art. 121 Ordynacji podatkowej określa zasadę prowadzenia postępowania podatkowego przez organy w sposób budzący zaufanie do nich. Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej nakazuje organom podatkowym podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego. W myśl art. 180 Ordynacji podatkowej jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, gdzie art. 181 tejże ustawy wskazuje na takie dowody jak księgi podatkowe, deklaracje, zeznania świadków, materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Natomiast art. 188 stanowi, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Natomiast art. 191 Ordynacji podatkowej stanowi, iż organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Za bezpodstawny należy uznać zarzut, że dopuszczono się dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a jednocześnie przy tym nie zadbano, by zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wszechstronny i rzetelny. Zdaniem strony dowody są na tyle nieprecyzyjne i niejednoznaczne, że nie mogą stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim rozstrzygnięcia niekorzystnego dla strony . W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż strona pomimo, że formalnie nie posiadała aktywnego konta na portalu [...], nadawała w Urzędzie Pocztowym przesyłki, za które następnie na jej konto bankowe wpływały środki pieniężne przekazywane przez Pocztę Polską tzw. pobrania za zrealizowane przesyłki. Na podstawie posiadanych dokumentów dokonano zestawienia danych z [...], banku i Poczty wykazując tym samym, iż to strona sprzedawała towar w postaci tytoniu do palenia "O" w ilościach handlowych, od której nie były odprowadzane podatki. Okoliczność, że to strona skarżąca sprzedawała towar potwierdza m.in. to, że strona nigdy nie negowała wpływających na jej rachunek bankowy kwot pieniężnych, nie wyjaśniała tego faktu i nie zgłaszała go organom ścigania, a wyłącznie korzystała z tych środków pieniężnych traktując je jako własne. Logika i doświadczenie życiowe przekonują zatem, iż pieniądze te stanowiły własność strony, a więc stanowi to potwierdzenie, że to ona dokonywała spornej sprzedaży tytoniu. Strona uzasadniając brak bezstronności i tendencyjność w prowadzeniu postępowania, wskazuje przywołanie przez organ podatkowych, jako okoliczności obciążającej stronę, spraw prowadzonych przez Sąd Rejonowy Wydział Kamy pomimo tego, że sprawy te w żaden sposób nie łączą się z niniejszym postępowaniem. Wskazać należy, że twierdzenia strony są bezzasadne. W dniu [...] listopada 2009 r. Referat Grupa Mobilna Izby Celnej przekazał Urzędowi Celnemu akta sprawy dotyczące ujawnienia 15 kg tytoniu marki "O" w przesyłce nadanej przez J.D.. W dniu [...] lutego 2010 r. zapadł wyrok w sprawie J.D., z którego wynika iż w przesyłce w dniu [...] października 2009 r. był tytoń do palenia bez polskich znaków skarbowych akcyzy, a skarżąca dobrowolnie poddała się karze grzywny. Słusznie organ wskazał, że zaistniała sytuacja świadczy o fakcie, że strona zajmowała się ówcześnie handlem tytoniem. Zasadnie również organ podkreślił, iż powyższy materiał posłużył jedynie w celu wykazania, że strona zajmowała się handlem tytoniem nieznanego pochodzenia bez znaków akcyzy, który wysyłała za pośrednictwem Poczty Polskiej. Słusznie organy wywiodły, że skoro strona przyznała się do zarzucanego czynu i poddała się dobrowolnie karze grzywny, to tym samym stanowi to potwierdzenie handlu przez nią tytoniem w tym czasie. Z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów świadczących o prowadzeniu zarejestrowanej działalności gospodarczej oraz z uwagi na dokonywanie sprzedaży "pod szyldem" innych osób, w myśl przepisu art. 23 § 3 Ordynacja podatkowa, organ podstawę opodatkowania określił w drodze oszacowania. Eliminując niemożliwe do zastosowania w tym indywidualnym przypadku metody szacowania zawarte w ustawie Ordynacja podatkowa, dokonano wyboru metody indywidualnej dokonując w tym celu zestawienia danych: towar wysyłany do nabywcy za pobraniem pocztowym, ze wskazaniem wpłaty pobranej przez Pocztę Polską należności na należący do Strony rachunek bankowy oraz ilości towaru na dzień zakończenia aukcji. W celu dokonania rzetelnych zestawień, organ podatkowy pierwszej instancji zgromadził i ocenił materiał dowodowy, który jest pełny i dający podstawy do wydania ww. decyzji. Przy szacowaniu podstawy opodatkowania organ podatkowy, na podstawie art. 23 Ordynacji podatkowej jedynie odtwarza wartość zrealizowanych przez podatnika transakcji, które wystąpiły w rzeczywistości. Szacowanie podstawy opodatkowania jest działaniem procesowym, którego celem jest ustalenie wartości transakcji dokonanych przez podatnika, w takim rozmiarze w jakim podatnik wartości te ustalił za swoimi kontrahentami. Organ podatkowy ma obowiązek przy oszacowaniu podstawy opodatkowania podjąć wszelkie niezbędne działania w celu określenia tej wartości w sposób jak najbardziej zbliżony do rzeczywistości. Obowiązek ten wynika z art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej, a wybór metody determinowany jest materiałem faktycznym, jakim dysponuje organ. W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania skarżąca, pomimo wezwań organów, nie przedłożyła ksiąg podatkowych ani innych dokumentów, które pozwoliłyby określić podstawę opodatkowania dlatego też organy podatkowe zmuszone były w miarę możliwości dokonać szacowania podstawy opodatkowania na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z uwagi, na brak możliwości oszacowania podstawy opodatkowania na podstawie jednej z metod wskazanych w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, organ kontroli skarbowej zastosował metodę indywidualną. Podstawę opodatkowania, oszacowano w inny sposób, zmierzający do jej określenia w wysokości faktycznej, zbliżonej do rzeczywistości. Przyjęto, że skoro strona nie przedstawiła ksiąg, ani żadnych dokumentów dotyczących transakcji dokonywanych za pośrednictwem internetu, ilość sprzedanego (posiadanego) tytoniu do palenia, dostarczonego kupującym, za październik 2009 r. określono na podstawie ilości oferowanego do sprzedaży tytoniu do palenia, na dzień zakończenia aukcji. Skoro skarżąca nie prowadziła żadnej ewidencji, a wystawiany na aukcji towar, we własnym imieniu wysyłała do nabywcy za pobraniem pocztowym, ze wskazaniem wpłaty pobranej przez Pocztę Polską należności na należący do niej rachunek bankowy, to przyjęcie momentu obowiązku podatkowego i określenie podstawy opodatkowania na podstawie danych o zakończonych aukcjach, nie narusza zasad szacowania i stanowi o innym sposobie szacowania określonym w przepisie art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej. Zastosowana metoda indywidualna, polegająca na ustaleniu podstawy opodatkowania w wysokości ilości towaru na dzień zakończenia aukcji, w ocenie organu kontroli skarbowej jak najbardziej obiektywna i adekwatna do danych uzyskiwanych w toku postępowania kontrolnego. Metoda ta jest logiczna i spójna, gdyż prowadzi do określenia podstawy opodatkowania w wielkościach najbardziej zbliżonych do rzeczywistości – zgodnie z art. 23 § 5Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy ma obowiązek wykazać, z których dowodów korzystał, z których zaś nie i dlaczego. Powinien również wskazać jakie działania podejmował, żeby w sposób nie budzący wątpliwości ustalić stan faktyczny sprawy, a także wskazać które z dowodów uznał za wiarygodne, a które za niewiarygodne i z jakich przyczyn. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie spełnia wymogi art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie wskazane wyżej wymogi spełniało. W niniejsze sprawie, zgromadzone w sprawie dokumenty świadczą, iż skarżąca zajmowała się handlem tytoniem o nazwie handlowej "O" w opakowaniach 1000 g pochodzącego z niewiadomego źródła, gdyż zgodnie z informacją zawartą w piśmie z dnia [...] grudnia 2012r. firma "O" zaprzestała produkcji tytoniu w opakowaniach 1000 g w lutym 2009r. Z kolei wszystkie opisy i komentarze przeprowadzonych aukcji na portalu [...] wskazują na handel tytoniem w opakowaniach 1000 g "O". Okoliczność, że to strona "działała" na portalu [...] korzystając z kont osób trzecich, czerpiąc z tego korzyści finansowe potwierdzają wydruki z konta bankowego nr [...] należącego do skarżącej oraz wydruki z Poczty Polskiej, z których jednoznacznie wynika, iż skarżąca nadawała przesyłki, za które na ww. konto wpływały określone kwoty pieniężne. Organ pierwszej instancji w decyzji szczegółowo i rzetelnie wykazał w jaki sposób przyjął do ostatecznych wyliczeń ilość 86 kg sprzedanego tytoniu oraz prawidłowo ustalił moment powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie z treścią art. 12 ustawy o podatku akcyzowym, jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego. W związku z tym, iż podatnik nie przedłożył żadnych wiarygodnych dowodów zakupu tytoniu jak i nie można było ustalić dnia nabycia lub wejścia w posiadanie tytoniu przez stronę organ kontroli skarbowej prawidłowo uznał, za moment powstania obowiązku podatkowego dzień zakończenia aukcji, na której w poszczególnych dniach, wystawiana była konkretna ilość opakowań tytoniu do palenia o gramaturze 1kg. Również wobec braku innych dowodów organy uprawnione były uznania, że najpóźniej dzień zakończenia aukcji o danym numerze, jest dniem wydania towaru nabywcy, w posiadaniu którego w tej dacie była J.D.. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postepowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Ponieważ w sprawie nie został ustalony faktyczny dostawca, jak i też strona go nie wskazała, prawidłowo organ kontroli skarbowej na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym uznał, że osobą zobowiązaną do uiszczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży spornego tytoniu jest ich faktyczny posiadacz, tj. J.D.. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o zapłacie akcyzy od tytoniu, który był w jej dyspozycji. Organy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie bezspornie ustaliły, iż skarżąca w październiku 2009 r. posiadała tytoń do palenia w ilości 86 kg, który nadała w Urzędzie Pocztowym na skutek sprzedaży go za pośrednictwem portalu [...]. Co istotne - wbrew twierdzeniu Skarżącej, organ pierwszej instancji za podstawę opodatkowania przyjął wyłącznie wagę tych przesyłek, co do których wykazano, że zostały dostarczone do odbiorców i uzyskano za nie zapłatę, natomiast nie wliczano do podstawy opodatkowania tego tytoniu, który co prawda formalnie był oferowany, ale brak jest dowodów na jego faktyczną sprzedaż. Powyższe konstatacje sprowadzają się do uznania, iż organy w trakcie prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym w związku art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc październik 2009 r. w kwocie 31.468,00 zł, z tytułu obrotu tytoniem. Organ zmierzając do prawidłowego ustalenia przebiegu (mechanizmu) sprzedaży - handlu tytoniem przez J.D. podjął szereg działań w celu wyjaśnienia spraw. Strona w toku całego postępowania konsekwentnie odmawiała jakiejkolwiek współpracy. Z tego też względu za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów w szczególności poprzez ich nieuzasadnioną interpretacją na niekorzyść skarżącego wbrew zasadzie in dubio pro tributario. Strona wskazuje, że w to Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powinien przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe, które wyjaśniłoby niejasności. Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej zobowiązująca organy podatkowe do podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, nie zwalnia podatnika z obowiązku aktywności i nie oznacza, że ciężar ten obciąża tylko organy podatkowe. Nie ulega wątpliwości, że kontrolowani powinni współdziałać z organem kontrolnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, gdyż to przede wszystkim w ich interesie jest wyjaśnienie sprawy w sposób klarowny, obiektywny i potwierdzający rzeczywisty przebieg wydarzeń. W postępowaniu podatkowym obowiązuje m. in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to ma obowiązek uzasadnienia swojej racji. Nie jest wystarczającym do takiego uzasadnienia przytaczanie gołosłownych twierdzeń, jak w niniejszej sprawie. A zatem czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej uznać należy za chybiony. Podsumowując, zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd z urzędu badając zaskarżoną decyzję, nie dostrzegł uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania jej z obrotu. Organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Kierując się przedstawionymi względami, skargę w niniejszej sprawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało oddalić.