I SA/Go 183/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "G" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo – akcyjna zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru. W złożonej skardze na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. skarżąca wniosła o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji w całości, a w razie odmowy wstrzymania przez organ albo nierozpoznania przez organ wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji przez Sąd. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka wskazała, że poza niniejszą sprawą dotyczącą kwoty łącznie 352.390,00 zł należności podatkowych, aktualnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozstrzygnął odwołania w dwóch innych sprawach dotyczących również podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu wykonywanego przez R.P., w których skarżąca działała jako przedstawiciel pośredni. We wskazanych wyżej dwóch sprawach łączne kwoty podatków do zapłaty wynoszą 282.680,00 zł w sprawie o nr [...] a także 344.173,00 zł w sprawie o nr [...]. Powyższe w ocenie skarżącej oznacza, że w krótkim czasie zostanie ona postawiona wobec konieczności zapłaty na podstawie decyzji ostatecznych danin w łącznej wysokości 979.243,00 zł wraz z odsetkami. Skarżąca wskazała, że uzyskiwane przez nią dochody z działalności gospodarczej, a także zgromadzony majątek spółki nie pozwalają na zapłatę tak dużej kwoty bez trudnych do przewidzenia negatywnych skutków. Dodatkowo w związku z prowadzoną działalnością, skarżąca ma zaciągnięte zobowiązania kredytowe i inne, które bezwzględnie wymagają bieżącej spłaty. Skarżąca stwierdziła, że dążąc do wykonania zaskarżonej decyzji, musiałaby zaciągnąć kolejne zobowiązania kredytowe lub w razie braku zdolności w tym zakresie mogłaby zajść konieczność sprzedaży składników przedsiębiorstwa, co z kolei mogłoby uniemożliwić kontynuowanie działalności. Skarżąca zaznaczyła, że spłata bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji grozi nieodwracalnymi skutkami polegającymi na tym, że skarżąca popadnie w zwłokę z zapłatą należności pracowniczych albo publicznoprawnych (zaliczki na podatek, składki na ZUS), jak również zostanie pozbawiona części środków na prowadzenie bieżącej, niecierpiącej zwłoki działalności, z której działalność agencji celnej jest poboczną działalnością, ponieważ skarżąca prowadzi przede wszystkim działalność przewozową i zatrudnia kierowców, spedytorów i obsługę administracyjną działalności. W konsekwencji w ocenie skarżącej nawet gdyby kwoty podatków określonych w niniejszej sprawie miałyby być przyszłości skarżącej zwrócone, nie odmieni to skutków faktycznych o znacznym rozmiarze, jakie wywoła spłata należności na rzecz organu podatkowego, ale dopiero w odległej perspektywie czasu ze względu na tok postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Skarżąca przedstawiła obszerną argumentację na jego poparcie wskazując między innymi, że łączna kwota zobowiązań podatkowych wymuszających konieczność ich zapłaty z uwagi na wydanie decyzji ostatecznych wynosi 979.243,00 zł. Ponadto skarżąca wskazała, że posiada liczne zobowiązania kredytowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a konieczność zapłaty zobowiązań podatkowych będzie wymuszała na Spółce zaciągnięcie kolejnych zobowiązań bądź w razie braku zdolności w tym zakresie spowoduje konieczność sprzedaży składników przedsiębiorstwa, co może uniemożliwić spółce kontynuowanie działalności. Skarżąca argumentowała ponadto, że przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji grozi nieodwracalnymi skutkami, m.in. bycie w zwłoce z zapłatą należności pracowniczych lub publicznoprawnych takich jak zaliczki na podatek i składki ZUS. Natomiast późniejszy zwrot wyegzekwowanej kwoty podatku nie odmieni skutków faktycznych o znacznym rozmiarze powstałych jako następstwo spłaty należności na rzecz organu podatkowego oraz związanych z tokiem postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżąca nie wskazała konkretnie, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazano na znaczną wysokość wymagalnych zobowiązań podatkowych, jednakże nie dokonano porównania ich wysokości z aktualną sytuacją finansową przedsiębiorstwa. Ograniczono się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, iż zapłata zobowiązań może spowodować konieczność zaciągnięcia kredytu lub sprzedaży składników majątkowych przedsiębiorstwa lub spowoduje zwłokę w zapłacie innych zobowiązań w tym m. in. na rzecz pracowników i ZUS. Skarżąca stwierdziła ponadto, że ma już zaciągnięte kredyty, które wymagają bieżącej spłaty. Wbrew stanowisku skarżącej przypomnieć należy, że zobowiązania prywatnoprawne, takie jak np. kredyty bankowe, nie korzystają z pierwszeństwa zapłaty w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. zobowiązania podatkowe. Zatem konieczność wywiązywania się z zawartych umów z bankami nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Także wskazanie hipotetycznych skutków zapłaty zobowiązań podatkowych dla skarżącej bez umocowania tej argumentacji w stosownej dokumentacji finansowej nie uzasadniają zastosowania wnioskowanego środka ochrony tymczasowej. Podsumowując przytoczoną argumentację należało zatem uznać za nie wystarczającą do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.