I SA/Go 186/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I.K., wniosła skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzje tego organu z dnia [...] września 2019 r. nr [...] określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 79.190 zł. W skardze tej, na podstawie art. 61 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ. Jednocześnie zaznaczyła, że w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, wnosi o wstrzymanie wykonania orzeczenia w całości z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W motywach uzasadnienia wniosku skarżąca podniosła, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji, która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, może nastąpić jej wykonanie poprzez wyegzekwowanie od skarżącej kwoty ponad 79.190,00 zł pomimo tego, że nie odpowiada ona prawu i powinna zostać usunięta z obrotu prawnego. Powołując się na stanowisko prezentowane w literaturze przedmiotu skarżąca zaznaczyła, że wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W konsekwencji stwierdziła, że mając na względzie fakt, iż nie posiada środków finansowych na ewentualną dobrowolną zapłatę, kwota ta zostanie dodatkowo powiększona o koszty postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wskazała, że pozbawienie jej - nawet czasowe - kwoty wskazanej w decyzji organu I instancji spowoduje sparaliżowanie jej działalności oraz możliwości zaspokojenia bieżących podstawowych potrzeb życia codziennego jej oraz córki, nad którą sprawuje pieczę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji, która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, może nastąpić jej wykonanie poprzez wyegzekwowanie od skarżącej kwoty ponad 79.190,00 zł pomimo tego, że, w ocenie skarżącej, decyzja ta nie odpowiada ona prawu i powinna zostać usunięta z obrotu prawnego. Skarżąca wskazała, że z uwagi na to iż, nie posiada środków finansowych na ewentualną dobrowolną zapłatę, kwota ta zostanie dodatkowo powiększona o koszty postępowania egzekucyjnego. Nadto zaznaczyła, że pozbawienie jej - nawet czasowe - kwoty wskazanej w decyzji spowoduje sparaliżowanie jej działalności oraz możliwości zaspokojenia bieżących podstawowych potrzeb życia codziennego jej oraz córki, nad którą sprawuje pieczę. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że w postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. W konsekwencji przekonanie skarżącej, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i powinna zostać usunięta z obrotu prawnego nie może skutkować wstrzymaniem wykonania tego aktu. Skarżąca nie przedłożyła natomiast żadnych dokumentów potwierdzających podnoszone przez nią okoliczności, tj. trudną sytuację finansową. Uwypuklone przez skarżącą motywy nie wynikają także z akt administracyjnych sprawy. Brak w nich bowiem dokumentów wskazujących aktualną sytuację finansową skarżącej. Nadmienić należy, że z wniosku skarżącej wynika, iż egzekucja wobec skarżącej nie została wszczęta. Natomiast sama obawa, że takowa w przyszłości być może będzie miała miejsce także nie jest wystarczającą przesłanką zastosowania ochrony tymczasowej. Na podstawie samych twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania decyzji na sytuację finansową skarżącej. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie wykazała aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić również trzeba, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.