I SA/Go 189/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Związku E. z dnia [...] stycznia 2024 r. o nr [...], w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 1.021 (jeden tysiąc dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. W. – dalej zwany Skarżący, Strona – złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO) z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie określenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję zarządu Związku "E." (dalej zwany organ I instancji) z dnia [...] r. w której organ I instancji określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne, zlokalizowanej przy ul. [...] w kwocie i za okresy tam wskazane (wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej od stycznia 2019 r. do grudnia 2021r.) oraz umorzył postępowanie za 2018 r. z powodu przedawnienia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał treść art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (u.c.p.g.) i wskazał, że z uwagi na wątpliwości co do danych zawartych w deklaracjach należało określić w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dalej wskazał, że obowiązujące prawo miejscowe, na którym to terenie położona jest nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Stronę, nakazuje uiszczanie właścicielom nieruchomości niezamieszkałych opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy miesiąc, w którym była prowadzona działalność, a co za tym idzie powstawały odpady komunalne. Organ wskazał, że z ustaleń poczynionych w toku postępowania, które zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] r. wynika, że na nieruchomości Strony prowadzona jest działalności co najmniej od miesiąca stycznia 2019 r. i w miesiącach następnych . Powyższe potwierdza m.in. wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej (CEIDG). Prowadzenie na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej potwierdził również Skarżący. Organ wskazał, że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej skutkuje gromadzeniem odpadów. Organ potwierdził również, że przedmiotowa nieruchomość jest również zamieszkała. Dalej wskazał, że organ nie podważył deklaracji na nieruchomość zamieszkałą, lecz zebrany materiał dowodowy wykazał, że na nieruchomości również prowadzona jest przez Stronę działalność gospodarcza. Dalej organ wskazał, że obowiązujący na terenie gminy regulamin określa, stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g., szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników. Podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku ustalenia wysokości opłaty od ilości pojemników, jest zobowiązany do uiszczenia opłaty od pojemnika, bez względu na to ile faktycznie odpadów zostało wytworzonych. Wyraźnie wskazuje na to regulacja art. 6j ust. 3 u.c.p.g., w którym podstawa ustalenia opłaty uzależniona jest od ilości pojemników (których normatyw ustalany jest w oparciu o Uchwałę), nie zaś od ilości odpadów. Ustawodawca nie powiązał w tym przypadku wysokości opłaty z faktyczną ilością odpadów, które zostały wytworzone. W niniejszej sprawie wysokość opłaty określa powołana w decyzji uchwała Zgromadzenia Związku [...], zaś podstawa ustalenia wysokości tej opłaty, została skonkretyzowana w Regulaminie, określono w niej pojemność pojemnika w jaką powinna zostać wyposażona nieruchomość niezamieszkała na której powstają odpady. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty ma obowiązek uiścić opłatę w wysokości odpowiadającej treści Regulaminu. Dalej organ wskazał, że przeprowadzone przez organ postępowanie dowiodło, że przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej od 2017 r. oraz zamieszkiwali w niej sami zobowiązani. Ustalona opłata dotyczy tylko wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami od nieruchomości niezamieszkałej i jest zgodna obowiązującym prawem miejscowym, powołanym w zaskarżonej decyzji. W złożonej skardze na przedmiotową decyzję strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 6c ust. 2 w zw. z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj. z dnia 26 lutego 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 399, zwanej dalej u.c.p.g.) oraz art. 191 i 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa tj. z dnia 11 października 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383) z zm. (zwanej dalej o.p.) poprzez określenie, co do nieruchomości położonej w [...], wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że: a) na nieruchomości tej nie powstają odpady związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, b) nieruchomość jest zamieszkała przez skarżącego i zadeklarował on odprowadzenie opłat, co do tej nieruchomości jako nieruchomości zamieszkałej i takie opłaty odprowadza, c) skarżący prowadzi na nieruchomości działalność gospodarczą, jednak z tytułu tej działalności nie generuje odpadów, 2. art. 6c ust. 2 w zw. z art. 6h u.c.p.g. oraz art. 191 i 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez określenie, co do nieruchomości położonej w [...], wysokości opłaty zagospodarowania odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne, podczas gdy okolicznością niezbędną do zmaterializowania się obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami z takiego tytułu jest powstawanie odpadów, a w decyzji określającej inną niż wynikającą z deklaracji wysokość tej opłaty Organ musi wykazać na podstawie jakich dowodów uznał, że okoliczność ta miała miejsce, czego w decyzji nie uczynił, 3. art. 6j ust. 4a u.c.p.g. oraz art. 191 i 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez zaniechanie ustalenia jaki jest charakter prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a tym samym, że opłata za gospodarowanie odpadami w związku prowadzoną działalnością gospodarczą uiszczana jest w ramach opłaty dotyczącej nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, 4. art. 191 o.p. poprzez: a) ocenę przez Organ II instancji zebranego materiału w sposób dowolny oraz wybiórczy, podczas gdy Organ ma obowiązek dokonania oceny całego zebranego materiału dowodowego w sprawie, b) wywiedzenie z materiału dowodowego wniosków sprzecznych z jego treścią, zasadami logiki i regułami doświadczenia życiowego, 5. art. 6i ust. 1 pkt 2 u.cp.g. poprzez nakładanie na skarżącego obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pomimo, że na nieruchomości nie powstają odpady, podczas gdy obowiązek ponoszenia opłat powstaje za każdy miesiąc w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne, 6. art. 6q § 1 u.c.p.g. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez nieuprawniony podmiot, bowiem decyzja z dnia [...] r. wydana została przez Związek "E." i w taki dokładnie sposób oznaczony został organ podatkowy wydający decyzję, podczas ody art. 6q § 1 u.c.p.g. wyraźnie przyznaje kompetencje organu podatkowego zarządowi związku międzygminnego, a nie związkowi międzygminnemu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż podniesione w skardze. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej stanowiło naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 6o ust. 1 w zw. z art. 6j ust. 4 u.c.p.g. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny. Z ustaleń tych wynika, że Strona (wraz z żoną) jest właścicielem nieruchomości położonej w [...]. Na nieruchomości tej Strona zamieszkuje jak i prowadzi działalność gospodarczą. Strona złożyła deklarację wskazując w niej, że na nieruchomości zamieszkują dwie osoby. Natomiast w części deklaracji dotyczącej nieruchomości na której nie zamieszkują mieszkańcy i prowadzona jest działalność gospodarcza, Strona nie zadeklarowała pojemników na odpady, w rubryce dotyczącej wskazania ilości pojemników wskazała 0 sztuk. Zdaniem Strony na nieruchomości w części zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej nie powstają odpady. Jednocześnie organ ustalił, że na nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza przez Stronę co najmniej od stycznia 2019 r. co wynika z załączonego do akt wpisu do CEIDG jak i przesłuchań świadków. Organ dokonał oględzin nieruchomości niezamieszkałej zlokalizowanej przy ul. [...]. Organ w uzasadnieniu wskazał, że w wyniku oględzin stwierdzono, że w budynku dwukondygnacyjnym na I piętrze okazano do wglądu tylko jedno z pomieszczeń, najprawdopodobniej salę konferencyjną, natomiast Strona odmówiła okazania pozostałych pomieszczeń oświadczając, że są to pomieszczenia prywatne. Skarżący odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie jakiego rodzaju prowadzi działalność. Strona w zastrzeżeniach do protokołu oględzin z dnia [...] r. wskazała, że budynek ma trzy kondygnacje, na I piętrze znajduje się mieszkanie prywatne w którym mieszka od 30 lat i pomieszczenia prywatne nie związane z działalnością. Okoliczności ustalone przez organ są wystarczające do stwierdzenia, że nieruchomość ma charakter mieszany- jest nieruchomością w części zamieszkałą jak i w części niezamieszkaną w której prowadzona jest działalność gospodarcza. Zgodnie z treścią art. 6o ust. 1 w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Z kolei zgodnie z art. 6j ust. 4 ustawy w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 1 (na których zamieszkują mieszkańcy), a w części nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2 (na których nie zamieszkują mieszkańcy) opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z ust. 1-3. Mając powyższe na uwadze ustawodawca zobowiązuje organ do określenia wysokości opłaty, jeśli właściciel nieruchomości nie wykonał ciążącego na nim obowiązku samoobliczenia opłaty, a więc gdy nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której zobowiązany był obliczyć należną opłatę, albo też złożył deklarację, ale wyliczona w niej wysokość opłaty jest nieprawidłowa. W niniejszej sprawie zaistniała ta druga sytuacja - w złożonej deklaracji nieprawidłowo została wyliczona kwota opłaty. Podkreślenia przy tym wymaga, że wydana w powyższym trybie decyzja zastępuje deklarację i to niezależnie od przyczyn jakie legły u podstaw niewywiązania się przez właściciela nieruchomości z obowiązku złożenia prawidłowej deklaracji. Skoro decyzja zastępuje złożoną deklarację, wysokość określonej w decyzji opłaty musi obejmować całość opłaty dotyczącej całej nieruchomości – zarówno opłatę powstałą w części zamieszkałej jak i niezamieszkałej na której powstają odpady. Wskazuje na to wprost przepis art. 6j ust. 4 u.p.c.g. W niniejszej sprawie organ określając wysokość opłaty błędnie przyjął, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomości Strony obowiązuje w części wynikającej z deklaracji, a w części z decyzji. W związku z wydaniem decyzji określającej wysokość opłaty, złożona deklaracja przestała obowiązywać w całości, a nie tylko w kwestionowanej części. Odnosząc się do zarzutów dotyczących ustalenia stanu faktycznego wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 6c ust. 2 u.c.p.g. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Z kolei zgodnie z art. 6h powołanej ustawy - Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić: 1) właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, 2) osoby wymienione w art. 1 pkt 1 lit. b, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 2a ust. 1, 3) właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 6c ust. 2 - na rzecz gminy, na terenie której są położone nieruchomości lub lokale. Z kolei zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości na której nie zamieszkują mieszkańcy – za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Ustawodawca dla celów ustalenia zasad gospodarowania odpadami komunalnymi przyjmuje, że nieruchomość może być jednocześnie w części nieruchomością zamieszkałą i w części nieruchomością niezamieszkałą przez mieszkańców, a na której powstają odpady komunalne (wskazuje na to treść art. 6j ust 4 ustawy). W przypadku takiej mieszanej nieruchomości wynikający z ustawy obowiązek gminy zorganizowania odbioru odpadów dotyczy tylko tej części, która jest zamieszkała przez mieszkańców. Natomiast w odniesieniu do części niezamieszkałej przez mieszkańców, a na której powstają odpady komunalne, gmina może postanowić o ich odbiorze w drodze uchwały, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. W niniejszej sprawie taka uchwała została podjęta – Uchwała nr [...] Zgromadzenia Związku "E." z dnia [...] r. W uchwale tej postanowiono, że od 1 maja 2013 r. następuje odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terytorium Gmin uczestników Związku, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Kolejną uchwałą ustalono stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości zamieszkałych w określonej kwocie miesięcznie od mieszkańca. Ustalono również stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach niezamieszkałych na których powstają odpady komunalne w przeliczeniu na jeden pojemnik z odpadami komunalnymi. Wskazano, że najmniejsza pojemność pojemnika to 60 litrów. Organ nie kwestionował danych wynikających z deklaracji przyjętych do ustalenia opłaty w części dotyczącej opłaty za odpady komunalne powstałe na nieruchomości zamieszkałej, natomiast uznał, że odpady komunalne powstają również na części nieruchomości na której prowadzona jest działalność gospodarcza. Strona kwestionuje ustalenie organu dotyczące przyjęcia, że na nieruchomości w części niezamieszkałej w której prowadzona jest działalność gospodarcza powstają odpady komunalne. W ocenie Sądu ustalenie organu, że na nieruchomości zajętej na działalność gospodarczą powstają odpady komunalne jest prawidłowe. Przede wszystkim należy wskazać, że w związku z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej co do zasady powstają odpady. Można dopuścić pogląd, że istnieją sytuacje w których w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie będą powstawały odpady komunalne, a co za tym idzie nie powstanie obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a tym samym nie będzie istniała konieczność określenia opłaty za ich gospodarowanie. Odnosi się to do takiej sytuacji gdy rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej wskazuje, że na nieruchomości nie będą powstawać odpady komunalne – np. działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług wyłącznie u klienta. Ponadto w przypadku prowadzenia w części lokalu mieszkalnego obsługi biurowej działalności gospodarczej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się w ramach opłaty dotyczącej nieruchomości zamieszkałej – art. 6j ust. 4a u.p.c.g. W niniejszej sprawie spór nie dotyczy jednak obsługi biurowej działalności gospodarczej prowadzonej w lokalu mieszkalnym, a nawet nie dotyczy prowadzenia działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym (czyli części zamieszkałej). Organ ustalił, że działalność gospodarcza prowadzona była na niezamieszkałej części nieruchomości. Okoliczności tej nie kwestionował Skarżący. Podkreślić należy, że to strona ma obowiązek wykazać, że z prowadzonej działalności gospodarczej nie powstają odpady. Jak zasadnie zauważył organ, w sytuacji w której na podstawie art. 6c ust 2 u.c.p.g. wydana została uchwała, to regulamin określa - stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. – rodzaj i minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Podstawa ustalenia opłaty uzależniona jest od ilości pojemników, nie zaś od ilości odpadów które zostały wytworzone. W takim wypadku wystarczające jest, że odpady zostały wytworzone, wtórnym natomiast jest ich ilość. Jak wynika z treści przywołanego wcześniej art. 6o ust. 1 u.c.p.g. "... określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody (...)". Dopiero gdy brak jest metody "... uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze". W niniejszej sprawie przyjęto na podstawie obowiązującego regulaminu, że wysokość opłaty uzależniona jest od ilości i pojemności pojemników. Przyjęta w niniejszej sprawie minimalna wielkość i ilość pojemników nie narusza przyjętego regulaminu – obowiązującego prawa miejscowego. W sprawie Strona odmówiła okazania pomieszczeń wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto nie udzieliła informacji jaką działalność gospodarczą w nieruchomości w rzeczywistości prowadzi. Natomiast organ powołał m in. wypis z ewidencji CEIDG dotyczący Strony. Z danych widniejących na wypisie wynika, że wykonywana działalność gospodarcza obejmuje: m.in. działalność ochroniarską z wyłączeniem obsługi systemów bezpieczeństwa, fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne, działalność paramedyczną, działalność detektywistyczną, sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet, sprzedaż detaliczna pozostałych nowych wyrobów prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach, sprzedaż detaliczna mebli, sprzętu oświetleniowego i pozostałych artykułów użytku domowego prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach, naprawa i konserwacja urządzeń elektrycznych, produkcja pozostałego sprzętu elektrycznego oraz jeszcze inne. W ocenie Sądu rodzaje prowadzonej działalność, które zostały zgłoszone przez Stronę w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskazują, że w ramach jej prowadzenia powstają odpady. Strona miała zapewnioną możliwość wyjaśnienia okoliczności dotyczących charakteru prowadzonej działalności ale z niej nie skorzystała. Ograniczyła się tylko do twierdzenia, że prowadzona działalność gospodarcza nie generuje odpadów, jednak nawet nie ujawniła jaka działalność jest prowadzona. Tym samym Strona nie wykazała, że zastosowanie miałby przepis art. 6j ust. 4a u.p.c.g. Odmowa udzielenia informacji w zakresie rodzaju, charakteru i rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej na nieruchomości w konsekwencji doprowadziła do sytuacji w której nie było możliwości przeprowadzenia dowodów na okoliczność, że odpady komunalne w działalności gospodarczej nie powstają. Inaczej mówiąc, Strona w żaden sposób nie zanegowała (oprócz gołosłownych twierdzeń), że w prowadzonej na nieruchomości działalności gospodarczej nie powstają odpady komunalne. Z kolei z danych uzyskanych przez organ wynika, że charakter i rodzaj aktywności które mogą być podejmowane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę świadczy, że takie odpady powstają (szczególności fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne, działalność paramedyczna czy też sprzedaż detaliczna). Strona w żaden sposób nie wykazała, że aktywność na spornej nieruchomości ograniczona została tylko do prowadzenia w części lokalu mieszkalnego "obsługi biurowej działalności gospodarczej". Ponadto sama Strona wskazuje, że na nieruchomości prowadzona jest przez nią działalność gospodarcza. Prowadzenie działalności gospodarczej w nieruchomości potwierdzili również świadkowie. Strona wskazała, że budynek ma trzy kondygnacje, przy czym tylko na jednej kondygnacji znajdują się pomieszczenia mieszkalne w których zamieszkuje Strona (protokół oględzin). Z tego też względu organ uprawniony był do przyjęcia, że na nieruchomości w części zajętej na działalność gospodarczą powstają odpady komunalne, a co za tym idzie Skarżący zobowiązany był zadeklarować opłatę za gospodarowanie odpadami powstającymi również z tego tytułu. Ustalenia dokonane przez organ były wystarczające do przyjęcia, że złożona przez Skarżącego deklaracja była nieprawidłowa. Z tego względu jako niezasadne należy uznać zarzuty skargi wskazane w pkt 1 i 2 skargi. Pomimo, że organ nie podważył deklaracji w zakresie tej części w której nieruchomość jest zamieszkała, a tylko wskazał, że deklaracja jest nieprawidłowa w części dotyczącej nieruchomości w której prowadzona jest działalność gospodarcza i jest ona niezamieszkała, to ostatecznie konsekwencją tego było to, że deklaracja została przez organ zakwestionowana. Wysokość opłaty wynika albo z deklaracji albo z wydanej przez organ decyzji. I jak już wcześniej wskazano organ zobowiązany był określić sumę opłat za gospodarowanie odpadami za odpady powstające na jej nieruchomości. Strona zobowiązana jest do uiszczenia całej opłaty za odpady komunalne powstające na jej nieruchomości, a wysokość tej opłaty wynika bądź z deklaracji bądź z decyzji. "Zabieg" który zastosowały organy doprowadził do tego, że Skarżący zobowiązany został do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej przy ul. [...], w części wynikającej z deklaracji i w części z decyzji, co w świetle art. 6a ust. 1 w zw. z art. 6j ust. 4 u.p.c.g. jest niedopuszczalne. Przepis art. 6o ust. 1 u.c.p.g. uprawnia organ do określenia opłaty w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie stosuje się do obowiązków wynikających z ustawy bądź naliczył opłatę w nieprawidłowej wysokości, nie dokonał korekty deklaracji. W wypadku stwierdzenia rozbieżności organ zobowiązany jest ustalić prawidłową wysokość opłaty za okresy, w którym powstał i uległ konkretyzacji obowiązek jej uiszczenia. Z tego punktu widzenia należy uznać za dopuszczalne określenie wysokości opłaty wstecz - za okresy, co do których potwierdziły się wątpliwości organu odnośnie do danych zawartych w złożonej deklaracji. Organ w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zobowiązany będzie określić prawidłową wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwzględnieniem treści art. 6 ust. 4 u.c.p.g. Pozostałe podniesione zarzuty w skardze są również niezasadne. Wskazać należy, że wbrew temu co podnosi Strona, ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że na nieruchomości nie powstają odpady związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Strona w żaden sposób nie wykazała, że na nieruchomości prowadzona działalności gospodarcza nie generuje odpadów. Z kolei nie było sporne pomiędzy Stroną a organami, że nieruchomość jest również zamieszkała i z tego tytułu zostały odprowadzone opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ wprost wskazał, że w tym zakresie danych zawartych w złożonej przez Stronę deklaracji nie kwestionuje. Wyciągnięte przez organ wnioski ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są zgodne z zasadami logiki i regułami doświadczenia życiowego. Wbrew zarzutom ocena materiału dowodowego nie była dowolna czy wybiórcza. Organ wskazał, na jakiej podstawie uznał, że zaistniał obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami z tego tytułu. Z kolei zarzut dotyczący zaniechania ustalenia jaki jest charakter prowadzonej działalności gospodarczej jest nieuprawniony. Wskazać należy, że Strona konsekwentnie odmawiała udzielenia w tym zakresie informacji, do czego miała prawo, ale skorzystanie z tego prawa wywołało konkretne konsekwencje. Organ z kolei ustalił, że na nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza przez Skarżącego, co sama Strona potwierdzała. Charakter i rodzaj działalności organ ustalił dodatkowo na podstawie wpisów w CEIDG, wypis której znajduje się w aktach. Oznacza to, że organ oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym, który uprawniał do przyjęcia, że na nieruchomości w części niezamieszkałej na której prowadzona jest działalność gospodarcza, powstają odpady komunalne. Należy przyznać rację Stronie, że w świetle art. 6g ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. kompetencje organu podatkowego do wydania decyzji przysługują zarządowi związku międzygminnemu, a nie związkowi międzygminnemu. Wbrew temu co twierdzi Strona, decyzja organu I instancji wydana została przez zarząd związku, świadczy o tym podpis pod decyzją "z upoważnienia Zarządu Związku" oraz okrągła pieczęć Zarządu Związku. Natomiast jako uchybienie - jednak nie mogące mieć wpływu na rozstrzygnięcie – należy uznać "posłużenie" się pieczęcią Związku E., którą wstawiono na pierwszej stronie w lewym górny rogu decyzji zamiast wyraźnego wskazania, że decyzję wydaje zarząd związku. Sąd uznał, iż zarzuty skargi są niezasadne. Jednak z uwagi, że ocena legalności decyzji dokonywana jest bez związania granicami skargi - skargę uwzględnił z uwagi na stwierdzenie nieprawidłowego zastosowania art. 6o ust 4 w zw. z art. 6j ust. 4 u.c.p.g. Nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego stanowi jego naruszenie, natomiast naruszenie prawa materialnego miało wpływ na rozstrzygnięcie z przyczyn wskazanych powyżej w uzasadnieniu. Z tego też względu zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą należało wyeliminować z obrotu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. | | | | | | | |