I SA/Go 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2012 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...] złożonego w sprawie ze skargi M.P.-L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2007 r. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia gazu skroplonego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Skargą z dnia [...] grudnia 2011r. M.P.-L., reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego J.H., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2007 r. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia gazu skroplonego. W Przedmiotowej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji - Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Uzasadniając powyższy wniosek wskazano, że przedsiębiorstwo PHH "L" jest przedsiębiorstwem, które na przestrzeni kilku ostatnich lat przysporzyło Skarbowi Państwa kilku milionów złotych z tytułu rożnych zobowiązań podatkowych. Tylko w 2008 r. przedsiębiorstwo to wpłaciło do Skarbu Państwa kwotę 1.410.000,00 zł. z tytułu podatku akcyzowego, kwotę 1.412.442,00 zł. z tytułu podatku VAT oraz kwotę 36.648,00 zł. z tytułu podatku dochodowego. W latach 2006 i 2007 kwoty te wynosiły odpowiednio w podatku akcyzowym 1.924.671,10 zł. i 1.808.360,00 zł., a w podatku VAT 1.792.458,00 zł. i 1.583.520,00 zł. W wyniku działań organów podatkowych w 2009 r. akcyza łącznię za cały rok spadła już do kwoty 386.698,00 zł. a w 2010 r. już w ogóle nie wystąpiła. W podatku VAT te kwoty przedstawiały się tak, że w 2009 r. odprowadzono z tego tytułu 501.211,00 zł. a w 2010 r. już tylko 120.681,00 zł. Zdaniem skarżącej podejmowane wobec niej czynności egzekucyjne, w tym zwłaszcza uciążliwe zajęcia rachunków bankowych, z których po wielu miesiącach organ podatkowy zmuszony był się wycofać. Doprowadziły do tego, że utraciła zaufanie banków, a tym samym pozbawiona została możliwości finansowania swojej działalności gospodarczej, w tym płynności w regulowaniu zobowiązań. M.P.-L. stwierdziła, że konieczność zapłaty zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji w łącznej kwocie około 500.000 zł (wraz z odsetkami) spowoduje, że przedsiębiorstwo, które jest jedynym źródłem utrzymania jej i jej męża, a jednocześnie jedynym źródłem zaspokojenia w przyszłości ewentualnych kolejnych zobowiązań podatkowych będzie musiało zostać całkowicie zamknięte. Skarżąca wskazała przy tym, swoje głębokie przekonanie o niesprawiedliwości wydanych wobec niej decyzji. W jej ocenie, nawet jeśli doczeka się pozytywnego rozstrzygnięcia składanych skarg na decyzje podatkowe, to i tak jej działalność gospodarcza zostanie całkowicie zrujnowana, a cały majątek, w tym majątek osobisty, zaprzepaszczony. Uruchomienie bowiem gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego doprowadzi najprawdopodobniej do wypowiedzenia przez ten sam bank umowy kredytowej i postawienie jej w całości w stan natychmiastowej wymagalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednak z brzmieniem art. 61 § 3 cyt. wyżej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do tego wstrzymania w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy też podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Znamiennym również jest i to, że sąd rozpoznając, na podstawie art.61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie dokonuje oceny zawartości skargi (zob. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., FZ163/04, niepubl.), jak też i to, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2004 r., FZ38/04, niepubl.). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, argumenty mające potwierdzać zasadność udzielenia tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, zostały przedstawione w sposób bardzo ogólnikowy. Wspomniano jedynie o grożącym zamknięciu przedsiębiorstwa w związku z koniecznością zapłaty należności wraz z odsetkami, wynikających z doręczonych skarżącej decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 r. Nie przedstawiono natomiast żadnej argumentacji wskazującej, na czym konkretnie miałoby w przypadku skarżącej polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawiasem mówiąc, nie zostało w ogóle sprecyzowane, która z wyżej wymienionych przesłanek wchodzi w grę, czy też może obie powinny być brane pod uwagę. Nie wiadomo również, wypowiedzenia jakiej konkretnie umowy kredytowej obawia się skarżąca w obliczu uruchomienia gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego. Nie ma bowiem żadnej informacji, jakiego rodzaju jest to kredyt, kiedy został udzielony, na jaki czas, w jakiej wysokości, ani na jakich warunkach. Co więcej, podkreślić należy, że argument możliwości utraty gwarancji bankowej i wypowiedzenia przez bank umowy kredytowej, a w konsekwencji postawienia jej w stan natychmiastowej wykonalności był już podnoszony przez skarżącą we wnioskach o wstrzymanie wykonania decyzji złożonych do tut. Sądu w 2009 roku wraz ze skargami na decyzje w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od lutego do września oraz za listopad 2006 r. (sprawy o sygn. od I SA/Go 305/09 do I SA/Go 313/09) a mimo to skarżąca nadal nie przedkłada żadnych dokumentów świadczących o ziszczeniu się jej obaw bądź realnej możliwości ich ziszczenia. W uzasadnieniu wniosku odwołano się natomiast do głębokiego przekonania strony o niesprawiedliwości wydanych wobec niej decyzji, wskazując na istnienie uzasadnionych pretensji co do prowadzonego przez organy postępowania. W ocenie Sądu, tak przedstawione we wniosku okoliczności nie potwierdzają wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie podała, z wymaganą w tej sytuacji skrupulatnością, żadnych konkretnych zdarzeń, wskazujących na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawczyni, wskazując na czynności egzekucyjne, które w jej ocenie doprowadziły przedsiębiorstwo do ruiny, w żaden sposób nie dowiodła zasadności złożonego wniosku w kontekście przedmiotowej decyzji. Z przedstawionej przez skarżącą argumentacji wynika jedynie, że chciałaby ona, żeby wykonanie wskazanej decyzji w żaden sposób nie wpłynęło na jej sytuację majątkową. Tymczasem należy zauważyć, iż wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne, zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Reasumując stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie złożony do tut. Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej nie został należycie uzasadniony z punktu widzenia wyżej wskazanych przesłanek ustawowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem w sposób konkretny, na czym, w związku z wykonaniem decyzji podatkowych, ma polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji.