I SA/Go 2011/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant ref. Monika Hładki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006r. sprawy ze skargi E.B. – T. Sp. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku prawnej możliwości rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji odrzuca skargę W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] marca 2005 r. (nr [...]) radca prawny B.K. twierdząc, że jest pełnomocnikiem podatnika "E.B. – T." sp. j. (dalej określanej również jako: "spółka") zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odrębnie odwołanie, pozbawione jednak wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji złożył również E.B. - jeden ze wspólników spółki. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z 20 lipca 2005 r. poinformował odwołującą się spółkę, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w odwołaniu nie może być rozpatrzony. Stanowisko takie uzasadnił faktem, że wniosek został złożony przez osobę nieuprawnioną. Z odpisu zupełnego z Krajowego Rejestru Sądowego wynikało bowiem, że zgodnie z umową spółki do składania oświadczeń w jej imieniu wymagane było współdziałanie obydwu wspólników, podczas, gdy odwołanie i zawarty w nim wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podpisał radca prawny posiadający pełnomocnictwo udzielone tylko przez jednego wspólnika. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik likwidatora spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wniósł w niej o uchylenie postanowienia. Stwierdził, że organy podatkowe z naruszeniem art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie wezwały go do uzupełnienia braków przedstawionego przez niego pełnomocnictwa. Podał nadto, że w trakcie kontroli skarbowej doręczano mu pisma i do momentu wniesienia odwołania jego pełnomocnictwo nie było kwestionowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymagał charakter prawny stanowiska wyrażonego przez organ odwoławczy w piśmie z dnia 20 lipca 2005r. Jakkolwiek nie nazwano go formalnie postanowieniem, to jednak pismo to zawierało wszystkie niezbędne elementy składowe takiego rozstrzygnięcia wymienione w art. 217 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. - dalej cyt jako ord. pod.) za wyjątkiem pouczenia dotyczącego możliwości i trybu wniesienia zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego (art. 217 § 1 pkt 6 ord. pod.). Uprawnia to wniosek, że pismo to stanowiło postanowienie. Zważywszy, że postanowieniem tym stwierdzono przeszkodę formalną w rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, należy uznać, że stanowiło ono rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 169 § 4 ord. pod. czyli postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Abstrahując w tym miejscu od merytorycznej oceny stanowiska wyrażonego w skardze, że postanowienie takie winno być poprzedzone wezwaniem do uzupełnienia braku podania jakim było wadliwe - w ocenie organu - pełnomocnictwo, należy uznać, że postanowienie to nie podległo zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można złożyć dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie z racji wydania zaskarżonego postanowienia przez dyrektora izby skarbowej, stronie skarżącej przysługiwało prawo do złożenia zażalenia do tego samego organu (art. 221 w zw. z art. 239 ord. pod.). Dopiero postanowienie wydane w takim trybie podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona od rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji podlegała zatem odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji postanowienia.