I SA/Go 2020/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym Sprawy ze skargi Miasta Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] W przedmiocie interpretacji przepisów podatku od towarów i usług postanawia Odrzucić skargę Zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) zwaną dalej P.p.s.a., pisma wniesione przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zgodnie z art. 212 § 1 tejże ustawy opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna ale kwestia zgodności z prawem udzielonej interpretacji, nie można więc było pobrać wpisu stosunkowego tylko stały (art. 231 p.p.s.a.). Wpis ten zgodnie z treścią § 2 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) wynosił 200 zł. Wpis ten powinien zostać uiszczony przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 § 1 p.p.s.a.) Tego wynikającego z mocy ustawy obowiązku, dotyczącego wpisu stałego nie może zmienić § 5 ust 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 października 2004r. w sprawie Gz 33/04 (publ. ONSA WSA 2005, nr 1, poz. 7), iż regulacja § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 221 P.p.s.a., albowiem przy uiszczaniu wpisu zgodnie z treścią § 5 ust.1 tego rozporządzenia, należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych, to nie byłoby możliwe spełnienie tego ostatniego warunku w okresie gdy akta znajdują się w organie, który wydał decyzję. Przepis § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia pozwala spełnić te warunki, wezwanie sądu bowiem jest nie tylko wezwaniem do uiszczenia wpisu stałego, lecz również informacją, że skarga znajduje się w sądzie pod określoną sygnaturą akt. Zauważyć należy iż dokonana przez NSA w uzasadnieniu wyżej opisanego postanowienia interpretacja wynikającą z art. 221 P.p.s.a. obowiązku została zmieniona na podstawie aktu niższego rangą, ponadto opiera swój wywód na kwestii technicznej dotyczącej dokonania wpłaty. Istota sprowadza się do tego iż strona reprezentowana przez radcę prawnego lub adwokata nie może dokonać wpłaty albowiem nie zna numeru sprawy akt sądowych. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę iż strona odwołuje się od konkretnej decyzji i nie ma żadnych przeszkód aby dokonując wpisu wskazać numer tej decyzji. Przy rejestracji tej sprawy w sądzie, po oznaczeniu stron i numerze decyzji można ustalić dokonany wpis. Należy zwrócić uwagę iż w swoich rozważaniach nad powstałą kolizją pomiędzy art. 221 P.p.s.a. a § 5 ust. 2 rozporządzenia pominięto treść art. 92 Konstytucji RP, zgodnie z którą rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydawania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie do wydania rozporządzenia zostało zawarte w art. 233 P.p.s.a., zawarto w nim, że Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu w wyżej wskazanej regulacji jednoznacznie wynika iż rozporządzenie nie może zmieniać nałożonych na strony obowiązków, brak doskonałości zapisów mających charakter czysto techniczny nie może skutkować zmianą wykładni regulacji art. 221 P.p.s.a. Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 listopada 2004r. w sprawie FZ 462/04 (niepubl.) iż przepis art. 221 P.p.s.a. pozostaje w kolizji z § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzeni. W takim wypadku zastosowanie będzie miała reguła kolizyjna lex superior derogat legi interiori, zgodnie z którą akt prawny wyższy rangą "uchyla" sprzeczne z nim postanowienia aktu prawnego niższego rangą. W przedmiotowej sprawie powołany art. 221 P.p.s.a. jest przepisem rangi ustawowej, nie może więc budzić wątpliwości, iż znajduje on pierwszeństwo w zastosowaniu przed cytowanym § 5 ust. 2 rozporządzenia. W takim też zakresie zaprezentował swój pogląd Jan Paweł Tarno w komentarzu do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 295. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości są związani tylko Konstytucją oraz ustawami. Oznacza to, że w sytuacji gdy przed sądem orzekającym w konkretnej sprawie wyłoni się kwestia niezgodności podustawowego aktu normatywnego (np. rozporządzenia) z Konstytucją, to w konsekwencji może on w tej sprawie samodzielnie zdecydować o pominięciu określonej normy prawnej tego aktu podustawowego przy podejmowaniu swego rozstrzygnięcia, które w takim przypadku wydaje wyłącznie na podstawie przepisów Konstytucji i ustaw. Taka sytuacja zaistniała właśnie w rozpoznawanej sprawie, dlatego też na podstawie art. 221 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.