I SA/Go 205/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] marca 2015r. A.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W skardze wniósł w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ II instancji wniósł o rozpatrzenie wniosku w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zatrudnia 9 pracowników, a średni miesięczny dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za pierwsze dwa miesiące 2015 r. wyniósł 9.369,55 zł brutto. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi płynności finansowej skarżącego i możliwości regulowania przez niego zobowiązań, co doprowadzi do upadku firmy i utraty pracy przez 9 pracowników. Natomiast ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby tego stanu rzeczy. W celu wykazania zasadności swojej argumentacji skarżący przedłożył wyciąg z podatkowej księgi przychodów i rozchodów skarżącego (stan luty 2015 r.) oraz dokumenty ZUS DRA, ZUS RCA, ZUS RSA za luty 2015 r. Załączony do wniosku wyciąg z podatkowej księgi przychodów i rozchodów wskazywał, że skarżący w styczniu 2015 r. osiągnął dochód w wysokości 1807,46 zł, a w lutym 16.931,64 zł. W styczniu 2015 r. dokonał sprzedaży towarów i usług o wartości 72.890,24 zł, zakupił towary handlowe za kwotę 48.095,52 zł, na wynagrodzenia dla pracowników wydał 14.000 zł oraz na pozostałe wydatki 8.987,26 zł, na skutek czego osiągnął dochód w wysokości 1.807,46 zł. Natomiast w lutym 2015 r. dokonał sprzedaży towarów i usług o wartości 70.783,12 zł, zakupił towary handlowe za kwotę 25.951,30 zł, na wynagrodzenia dla pracowników wydał 14.000 zł oraz na pozostałe wydatki 13.900,18 zł, co zaskutkowało osiągnięciem dochodu w wysokości 16.931,64 zł. Załączone kopie dokumentów ZUS obrazowały naliczenia należnych składek od zatrudnionych 9 pracowników. Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na normę art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Jednocześnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ II instancji wniósł o rozpatrzenie wniosku w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożony wniosek uzasadnił okolicznością, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi płynności finansowej skarżącego i możliwości regulowania przez skarżącego zobowiązań, co doprowadzi do upadku firmy i utraty pracy przez zatrudnionych 9 pracowników. Obrazując sytuację finansową swojej firmy, wskazał, że za pierwsze dwa miesiące 2015 r. osiągnął średni dochód w wysokości 9.369,55 zł brutto - za styczeń - 1807,46 zł oraz za luty - 16.931,64 zł. Na potwierdzenie wskazanych wartości skarżący przedłożył wyciąg z podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz kopie dokumentów złożonych do ZUS, które zawierały kwoty powołane przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść przede wszystkim należy, że skarżący nie wskazał w sposób szczegółowy, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Samo bowiem stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi płynności finansowej skarżącego oraz że doprowadzi do upadku firmy, w żadnym razie nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego - o czym szczegółowo przedstawiono wyżej. Podobnie przedłożenie przez skarżącego kopii dokumentów finansowych za jedynie dwa miesiące 2015r. nie pozwala na przeprowadzenie analizy sytuacji finansowej prowadzonej przez niego firmy, tym bardziej, że jak sam skarżący wykazał, osiągany dochód był w skrajnych wysokościach ( 1807,46 za styczeń i 16.931,64 zł). W ocenie Sądu uśrednienie osiąganego dochodu za 2 miesiące nie mogło mieć odniesienia do kompleksowej oceny, czy w przypadku skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę i powstanie trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skarżący nie wykazał konkretnych okoliczności czy dokumentów, które całościowo mogłyby wskazać na zasadność złożonego wniosku. Tym samym Sąd uznał, że podniesione przez skarżącego powody są zbyt ogólne i jako takie nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.