I SA/Go 211/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2016 r. sprawy ze skargi H.T. na indywidualną interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. H.T. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że strona przed wniesieniem skargi, nie wezwała go do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei art. 52 § 3 P.p.s.a. określa, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (interpretacje indywidualne), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10) przyjmuje się, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi "surogat środka odwoławczego" wynikającego z przepisów ustaw procesowych, czy "nadzwyczajny środek zaskarżenia", którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych. W sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. Możliwość zaskarżenia tego rodzaju aktu uzależniona jest – w świetle art. 52 § 3 P.p.s.a. - od uprzedniego wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni, od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że indywidualna interpretacja z dnia [...] czerwca 2016 r. została skarżącej doręczona 6 czerwca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - karta 37 akt administracyjnych). Wniesiona w dniu 17 czerwca 2016 r. skarga na ww. akt nie została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, mimo że skarżąca w sposób niepozostawiający wątpliwości została w interpretacji pouczona o trybie jej zaskarżenia. Niewezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Sądu powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.