I SA/Go 220/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2015 r. wniosku B.M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych twierdząc, że nie stać go na poniesienie wpisu określonego na 2.892 zł. Zadeklarował, że nie ma oszczędności ani majątku oraz, że utrzymuje się z zysków z prowadzonej działalności gospodarczej określonych na 3.000 zł miesięcznie. Posiada jedynie "dwa busy" zajęte w postępowaniu egzekucyjnym. Podał również, że mieszka z żoną oraz trójką małoletnich dzieci. Oświadczył też, że mienie żony zostało również zajęte w postępowaniu egzekucyjnym. Wezwany do przedstawienia określonych dokumentów złożył swoje zeznania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z których wynikało, że za 2014 rok zadeklarował dochód brutto w wysokości 32.676 zł (k. 36 akt WSA), a za rok 2013 w wysokości 87.785,02 zł (k. 54 i n. akt WSA). W 2015 roku za okres od lutego do kwietnia włącznie skarżący uzyskać miał dochód brutto w wysokości 12.375 zł. Skarżący poinformował, że ani on ani jego żona nie posiadają rachunków bankowych. Nie złożył odpisów zeznań podatkowych żony. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego domagał się skarżący, przysługuje gdy osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest jednak ponoszenie przez strony całości kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu sądowym (art. 214 § 1 p.p.s.a.), zaś odstępstwo od tej zasady poprzez zwolnienie z kosztów sądowych może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - uzasadnionych sytuacją majątkową strony. Nadto, zgodnie z przytoczonym art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ciężar wykazania przesłanek prawa pomocy spoczywa na osobie, która ubiega się o jego przyznanie. Skarżący nie wykazał tych przesłanek, ponieważ nie udowodnił, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości finansowe. Nie przedstawił bowiem wszystkich dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia jego sytuacji materialnej. W szczególności nie dostarczył zeznań podatkowych żony i to pomimo wezwania do złożenia tych dokumentów oraz przedłużenia, na wniosek skarżącego, zakreślonego w tym celu terminu. Nie złożył również jakichkolwiek innych dokumentów i oświadczeń dotyczących źródła i wysokości dochodów żony, a mogących służyć poczynieniu ustaleń w tej kwestii. Tym samym nie zobrazował w sposób wyczerpujący sytuacji majątkowej swojej rodziny uniemożliwiając w efekcie procesową weryfikację twierdzenia o niemożności poniesienia kosztów sądowych. Należy też stwierdzić, że w świetle brzmienia art. 61 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.) niewiarygodne jest oświadczenie pełnomocnika skarżącego, z powołaniem się na uzyskaną od skarżącego informację, iż skarżący nie posiada rachunku bankowego. Z powyższych względów należało uznać, że skarżący nie wykazał przesłanek zwolnienia od kosztów sądowych, w konsekwencji czego należało odmówić mu przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).