I SA/Go 225/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J.G. i Z.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia przybicia na rzecz licytanta postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. J. i Z. małżonkowie G. wnieśli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Administracji dnia [...] marca 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2021r. nr [...] w przedmiocie udzielenia przybicia na rzecz licytanta W skardze tej małżonkowie G. zawarli wniosek"o wstrzymanie dalszych działań egzekucyjnych do czasu rozstrzygnięcia skargi". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie poinformował, że w zakresie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie dalszych działań egzekucyjnych do czasu rozstrzygnięcia skargi, nie zostało wydane odrębne postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na uwadze charakter zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że zawarty w skardze małżonków G. wniosek "o wstrzymanie dalszych działań egzekucyjnych do czasu rozstrzygnięcia skargi" stanowi w istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienieWSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie skarżący,zawierając w skardze wniosek o wstrzymanie dalszych działań egzekucyjnych do czasu rozstrzygnięcia skargi w żaden sposób go nie uzasadnili. Podnieśli jedynie argumenty, które w ich ocenie wskazują na wadliwość zaskarżonego postanowienia, tj. że, poborca skarbowy miał możliwość poinformować ich o terminie licytacji drogą telefoniczną a zwrot przesyłki po dwukrotnym jej awizowaniu przesądza bezsprzecznie, że adresat nie został faktycznie powiadomiony o treści nadanego pisma. W ocenie Sądu ww. motywy skarżących nie pozwalają przyjąć, że w sprawie zachodzi możliwość wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., która uzasadniałaby zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonegopostanowienia.Z wniosku skarżących nie wynika bowiemjaka jest ich aktualna sytuacja majątkowa, jakie znaczenie dla skarżących i ich dochodu ma zlicytowana nieruchomość np.: czy stanowi dla nich jedyne źródło utrzymania, miejsce zamieszkania itp. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy protokołu opisu i oszacowania nieruchomości z dnia [...] października 2019 r. (k. 267-264 akt administracyjnych) wynika, że "nieruchomości nie są obecnie użytkowane lub są użytkowane w ograniczonym zakresie". Niewątpliwie egzekucja z nieruchomości jest uciążliwa i niesie ze sobą możliwość ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. jednak to podmiot występujący o wstrzymanie wykonania aktu ma obowiązek wskazać istnienie konkretnych zagrożeń, jakie mogą wystąpić w razie wykonania określonego rozstrzygnięcia i które można zakwalifikować jako znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wnioskodawca nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go i niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Nie do przyjęcia jest przy tym pogląd, że do wstrzymania wykonania postanowienia o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę, wystarczające miałoby być samo złożenie wniosku (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 541/18). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.