I SA/Go 227/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lipca 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące do stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. M.W. wniósł skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące do stycznia do grudnia 2007 r. W piśmie procesowym z [...] maja 2019 r. stanowiącym uzupełnienie zarzutów skargi skarżący, na podstawie art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r. poz.1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wniosek ten podyktowany jest obawą wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wyegzekwowanie z jego majątku kwoty 87.760,00 zł stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością podatku od towarów i usług zadeklarowaną przez skarżącego w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 r., a wymiarem tego podatku określonym w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej zaskarżoną decyzją. Podniósł, że wyegzekwowanie tak znacznej kwoty z odsetkami za prawie 12 lat, które przekraczają 100.000 zł i kosztami egzekucyjnymi w oczywisty sposób wyrządzi skarżącemu znaczna szkodę lub chociaż wywoła trudne do usunięcia trudności, gdyż spowoduje nagłą utratę płynności finansowej. Natomiast skutki utraty płynności finansowej nie mogą zostać usunięte poprzez zwrot wyegzekwowanej kwoty po uchyleniu zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie skarżący, co istotne reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że podyktowany jest on obawą wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wyegzekwowanie z jego majątku kwoty 87.760,00 wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, co w oczywisty sposób wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę lub chociaż wywoła trudne do usunięcia trudności, gdyż spowoduje nagłą utratę płynności finansowej. Natomiast skutki utraty płynności finansowej nie mogą zostać usunięte poprzez zwrot wyegzekwowanej kwoty po uchyleniu zaskarżonych decyzji. Skarżący, wskazał zatem na potencjalne zagrożenia jakie może wywołać wykonanie skarżonej decyzji wiążąc je z utratą płynności finansowej. Przy czym nie przedstawił żadnych dokumentów pozwalających zobrazować jego obecną sytuację finansową a tym samym zweryfikować podnoszone przez nią okoliczności. Dopiero mając do dyspozycji dane liczbowe dotyczące sytuacji finansowej skarżącego, jego możliwości płatniczych, Sąd może ocenić, czy faktycznie wykonanie kwestionowanej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w stosownej wysokości będzie miało dla skarżącego skutek, na który wskazuje we wniosku. Brak tych danych uniemożliwia Sądowi dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Podkreślić należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.